58ο Γνωρίζατε ότι…
Στα παλιά εκείνα χρόνια , τότε που οι γειτονιές γέμιζαν παιδικές φωνές και οι δάσκαλοι ζούσαν ανάμεσα μας, κάθε πρόσωπο είχε την δική του ιστορία. Από την δεκαετία του ’30 ως τα μέσα ’80 , η Νέα Δήμητρα φιλοξένησε δασκάλους από κάθε γωνιά της Ελλάδας, που όχι μόνο δίδασκαν αλλά γίνονταν κομμάτι της τοπικής κοινωνίας .
Πρώτοι στον χορό της μνήμης οι δάσκαλοι του 1930 ήταν: ο δάσκαλος Καρράς, μετά ο Μπόμπορας Παναγιώτης από το Σταυροδρόμι Σερρών, η Σοφία και ο Λαζαρίδης .
Αργότερα το 1938 άφησε το αποτύπωμά του ο γνωστός Στρογγύλης . Στην δεκαετία του ’40 ξεχωρίζουν ο δάσκαλος Τάσος, από την Παλιά Ελλάδα , στρατιώτης, που έμενε στο σπίτι τυής Ζηνοβίας Χατζή .
Επίσης ήταν ο δάσκαλος Βουλγαρόπουλος Μήτσος από τις Καστανιές που έμενε στο σπίτι της Γιωργιάς Στεργιάδου . Μετά η δασκάλα Νούλα που έδινε ζωή στο σπίτι του ψάλτη Θανάση Πλαταρά .
Τα χρόνια περνούσαν και το σχολείο υποδεχόταν νέους δασκάλους . Την δεκαετία του ’50 και μετά ήταν η Στέλλα Χλαουράκη από το Τυμπάκι Ηρακλείου Κρήτης. Έμενε στης Νούλας Γκάιτατζη και αργότερα στης Μάρθας Αλεξιάδου .
Επίσης η δασκάλα η Βακώ, Βασιλική Βασιλοπούλου έμενε στης Αμαλίας (της Χρυσούλας) .Δάσκαλοι της δεκαετίας του ’60 ήταν η Στέλλα που τα παιδάκια την φώναζαν Γκαστρέλλα .
Την δεκαετία του ’70 δάσκαλος στο σχολείο μας ήταν ο Νίκος ο Τόλιας από το Κιλκίς και ο Δημήτρης ο Βούζας από την Γουμένισσα με την γυναίκα του Κατερίνα . Ο Βούζας έμενε στο σπίτι της Όλγας Σπαρταλίδου με την Κατερίνα . Τότε ήταν και η Ιωάννα , που έμενε στο σπίτι του Πλαταρά Γιώργου .
Δάσκαλος την δεκαετία του ’60 και ’70 ήταν ο χωριανός μας Κυριάκος Σωτηριάδης με το παρατσούκλι Πουρνέζος, αφήνοντας πίσω του μνήμες .
Αργότερα την δεκαετία του ’70 ήρθε η Φούλα από το Πεδινό Κιλκίς και η Αγνή από την Ορεστιάδα , που παντρεύτηκε στο διπλανό χωριό Άνω Αποστόλοι . Οι δασκάλες αυτές έδωσαν τον δικό τους παλμό στο χωριό . Η Φούλα έμενε στο σπίτι του Γκάιτατζη Βασίλη .
Η Μαρία η Βάρδα , δεκαετία επίσης του ’70 δασκάλα από την Κρήτη, έμενε στο σπίτι του Ζαφείρη Καλφόπουλου και μετά στης Μάρθας Αλεξιάδου . Όλοι θυμόμαστε την δασκάλα Βάρδα , που έφερε μια πνοή από την Κρήτη .
Εκεί έμενε και η νηπιαγωγός Μαρία Ματσίνη από τον Ίασμο Κομοτηνής , με την φινετσάτη της παρουσία . Η δασκάλα Βιλελμίνη ,την δεκαετία του ’70 έμενε στο σπίτι της Σολομωνίδου Ασπασούλας και ήταν μια σοβαρή και καλοντυμένη επίσης κυρία .
Ο δάσκαλος Κυριακίδης Γιώργος την δεκαετία του ’70 με την γυναίκα του την μαμή του Αγροτικού Ιατρείου της Νέας Δήμητρας ,την Θεοδωρίδου Ρήνα , από το Χωρύγι Κιλκίς με τα δύο παιδιά τους τη Νόπη και τον Ανδρέα έμεναν πρώτα στο σπίτι της Όλγας Σπαρταλίδου και μετά στο σπίτι του Μπόσκου Χρήστου .
Ο δάσκαλος Ηλιάδης Θανάσης ήταν επίσης στα μέσα της δεκαετίας του ’70 καταγόμενος από την Κορομηλιά Κιλκίς με την γυναίκα του Μαρία και τα δύο παιδιά τους Τάνια και Κατερίνα, έμεναν στο σπίτι της Όλγας Καραγιαννοπούλου .
Μετά ήρθε η Ειρήνη από το Λεβεντοχώρι Κιλκίς μέσα δεκαετίας του ’70 και ’80 . Οι δάσκαλοι μετά πηγαινοέρχονταν με τα αυτοκίνητά τους στο σχολείο μας . Οι δάσκαλοι αυτοί άλλοτε αυστηροί και άλλοτε γεμάτοι καλοσύνη έβαλαν τα θεμέλια για το μέλλον μας . Στα σπίτια που έζησαν και στις αίθουσες όπου δίδαξαν , άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στις ψυχές των μαθητών και τις καρδιές των χωριανών μας .
**Ο Καλλίνικος Μαντόπουλος(1906-1973), ο Κεμπαπτσόγλου Δημήτρης(1888-1960) και η Χρυσή (1885-1973) σύζυγος του Χρύσανθου Καλφοπούλου ήταν από τους Επιβάτες (Σελίμπασα ) της Ανατολικής Θράκης.
Οι Επιβάτες είναι παραθαλάσσια πόλη περίπου 40 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης , που ανήκε διοικητικά στην Επαρχία της Τσατάλτζας του Νομού Κωνσταντινούπολης και εκκλησιαστικά στην Μητρόπολη Σηλυβρίας . Είναι μια εύφορη πόλη γνωστή για την αγροτική της παραγωγή , ιδιαίτερα τα αμπέλια και το κρασί .Οι Έλληνες κάτοικοί της είχαν στενή σχέση με την Κωνσταντινούπολη , καθώς ήταν τεχνίτες και έμποροι και διακρινόταν για τα εκπαιδευτικά της ιδρύματα . Γνωστό το Αρχιγένειο Ίδρυμα , που έβγαζε δασκάλες και με ιεραποστολική δράση δίδασκαν Ελληνικά στα πιο απομακρυσμένα χωριά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Μετά τον Ξεριζωμό οι κάτοικοι των Επιβατών μετεγκαταστάθηκαν στην Μακεδονία ,στους Νέους Επιβάτες Θεσσαλονίκης, στη Θράκη και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας .
*** Και όλα αυτά τα χρόνια , η παράδοση ζούσε και ανέπνεε μέσα στις βαφτίσεις των παιδιών .Τα χρόνια των γιαγιάδων μας όταν θα γινόταν η βάφτιση των εγγονών τους , τον πρώτο λόγο για το όνομα του παιδιού τον είχαν οι νονές και οι νονοί . Πριν την βάφτιση γινόταν και μια επίσκεψη στο σπίτι της νονάς , από την πεθερά της νύφης . Εκεί η πεθερά πρότεινε ή συμφωνούσε για το όνομα του εγγονιού της .Οι γονείς του παιδιού δεν είχαν καμμία ανάμειξη .
Και συνέβησαν διάφορα ευτράπελα και αστεία περιστατικά κατά την βάφτιση με πρωταγωνίστρια την νονά και την πεθερά .
Άρα και τον πρώτο και τον δεύτερο λόγο, στην Νέα Δήμητρα τον είχε, η πεθερά της νύφης .