45ο Γνωρίζατε ότι …
-” Είχατε και στο χωριό σας πόλκες και μαζούρκες .” Ναι εεεεε είχαμε ! “‘
Την δεκαετία του ’50 η Νέα Δήμητρα, αν και νέα στον κόσμο , είχε μια καρδιά γεμάτη από τραγούδια κι ας μην είχε πολλές πολυτέλειες Στις μικρές μαζώξεις στα σπίτια, τα κορίτσια χόρευαν πόλκα και μαζούρκα .Το γραμμόφωνο του σπιτιού ακούραστο έπαιζε τις μελωδίες της Ευρώπης , πόλκες και μαζούρκες και βαλς και ταγκό . Ήταν ευρωπαϊκοί χοροί . Η πόλκα, η μαζούρκα και το βαλς ήταν ρυθμοί στηριγμένοι σε λαϊκούς χορούς τής Ευρώπης. Τους πήραν οι αριστοκράτες από τους χωρικούς και τους έβαλαν στο σαλόνι . Τους χορούς αυτούς τους έβαλαν και τα κορίτσια της Νέας Δήμητρας στο μικρό σαλονάκι του σπιτιού του Εποικισμού .Η πόλκα και η μαζούρκα ήταν εύθυμοι ζωντανοί χοροί .
Η Σμαρούλα Εσκιόγλου εν έτει 2024, με το χαμόγελο που έλαμπε πάντα όταν θυμόταν , μιλούσε για τις χαρές του χορού και τα απογευματινά τους με χορό στο σαλονάκι της μαμάς της ή στις φίλες της . Τα κορίτσια τότε ήταν πολύ εργατικά και προκομένα .Παντού προλάβαιναν .Στις δουλειές του σπιτιού , στο μεγάλωμα των μικρότερων αδελφών τους , στις δουλειές του χωραφιού. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους αποτυπώνουν, αυτές τις δύσκολες εργασίες που έκαναν .
Οι φωτογραφίες τους δείχνουν , που είναι σκυμμένες πάνω στον αργαλειό , στην γαζωτική μηχανή του χεριού ή του ποδιού ,την SINGER, στην εξάσκηση για κοπτική- ραπτική . Επίσης σκυμμένες πάνω στην ψάθα , στην εταμίνα και στον χασέ , να κεντάνε με μεράκι. Τις έχουμε δει επίσης στο ζύμωμα , στην περιποίηση τού μπαχτσέ τους , στο χωράφι μέσα στο λιοπύρι με όλη την οικογένειά τους να θερίζουν , να λιχνίζουν τα στάρια . Να μαζεύουν τα λινάρια , τα σουσάμια , τα χαμομήλια . Να ξενοδουλεύουν σε άλλα χωριά όλες μαζί στα βαμβάκια με χαρά και πάντα με το χαμόγελο .
Και όταν είχαν χρόνο , ξέδιναν με το να μαζεύονται στα σπίτια και να χορεύουν τους μοντέρνους χορούς της εποχής .
Σας αναφέρω την σκηνή όπως την άκουσα από την καλή χορεύτρια Σμαρούλα .
Στο σαλονάκι της Κωνσταντινιάς της Καλφοπούλου η οικοδέσποινα ήταν η κόρη της η Λαμπρινή , το Λαμπρινάκι και οι φίλες της ήταν η Σμαρούλα Κυριακίδου, η Χρυσοπηγή η Καρνέτατζη , η Μαρίκα η Τσιφουτάκη , η Μαριγώ η Τεπελού, η Κατίνα η Τσαλικίδου του Λεωνιδάκκκ, η Περιστέρα η Τσιφτσόγλου του Τσάκου , η Σμαρώ Σωτηριάδου του Αναστασάκου , η Σμαράγδα Παπαδοπούλου του Τσιφούτ.
Όλες δεινές χορεύτριες της πόλκα -μασούρκα , (μαζούρκα ) όπως μου είπε η Σμαρούλα Κυριακίδου – Εσκιόγλου .
Και το κέφι δεν χρειαζόταν να το φέρουν με διάφορους τρόπους, ούτε με ποτό .Το κέφι υπήρχε πάντα μέσα στις καρδιές τους . Όταν μου περιέγραφε η θεία Σμαρούλα τις φίλες της και τον χορό φωτίστηκαν τα μάτια της .
Και μόλις είδε σε μια φωτογραφία την “κολλητή ” της φίλη Λαμπρινή Καλφοπούλου αναφώνισε : “Νααα, εδώ είναι το Λαμπρινάκι μ !” Και τα δάκρυά της , κύλισαν από τα μάτια της . “Είχαμε πολύ καλές φιλίες .Κρίμα που χαθήκαμε .”
Την ημέρα αυτή η αγαπημένη μου θειά Σμαρούλα , μου έδειξε την αξία της φιλίας . Κατάλαβα το δώρο το ακριβό και το σπάνιο ευτύχημα , που έζησε. Μοιράστηκε ένα μέρος του εαυτού της, με την φίλη της Λαμπρινή και έδειξε την σταθερή , μόνιμη και αδιάλυτη φιλία .
Η υπερενενηκοντούτης Σμαρούλα μου έδειξε την πίστη της για την φιλία της .
Και αυτή η αγνότητα και η ανεμελιά ήταν που τις κρατούσε ενωμένες .Οι στιγμές που μοιράστηκαν με τις φίλες τους είναι πολύτιμα κεφάλαια στο βιβλίο της ζωής τους .Όχι μόνο οι χοροί, αλλά και η πίστη στις φιλίες, η αγάπη για τη ζωή και η δύναμη που έβρισκαν στην απλότητα του καθημερινού.