37ο . Γνωρίζατε ότι …
Οι γονείς του Τσέτα Γιώργη (1894-1974) της Νέας Δήμητρας από το Αμπαρλί της Κωνσταντινούπολης , ήταν ο Χρήστος και η Δόμνα .
Ο Χρήστος Τσέτας είχε παιδιά τον Γιώργη , την Ελένη Μητακίδου , την Πολυξένη Καλλιόγλου , την Γαρυφαλλιά Κόψαλη στο Παλαίφυτο και την Δροσή που έζησε και πέθανε στην Πόλη .
Η γυναίκα του Χρήστου Τσέτα, η Δόμνα , ήταν η κόρη του Σωτήρη Σπαρταλίδη και είχε αδέλφια τον Στέφανο (μπαμπάς του Επαμεινώνδα και της Φωτεινής στην Γαλλία) και τον Ματθαίο (μπαμπάς του Παντελή Σπαρταλίδη και της πρόωρα χαμένης Πολυξένης . Η Πολυξένη ήταν η μαμά του Διαμαντή Παπαδόπουλου , της Νέας Δήμητρας. )
Ο Χρήστος Τσέτας και η Δόμνα (Σπαρταλίδου ) είχαν γιο τον Γιώργο Τσέτα . Ο Γιώργος Τσέτας παντρεύτηκε την κόρη του Σταματιάδη Γιώργου και της Αμαλίας , την Κωνσταντινιά (1898-1960) . Οι Σταματιάδηδες κατάγονταν και αυτοί από το Αμπαρλί της Κωνσταντινούπολης.
Η Κωνσταντινιά του Γιώργου Τσέτα ήταν η αδελφή των Σταματιάδηδων ,του Γιάννη , του Κωνσταντή , της Δόμνας και της Ζαφειριώς .
Οι Σταματιάδηδες :Ο Γιάννης ήταν παντρεμένος με την Κεράνα Αρβανιτίδου , ο Κωνσταντής με την Φωτίκα Τσιφτσόγλου , η Δόμνα με τον Παντελή Σπαρταλίδη και η Ζαφειριώ με τον Δημητρό Ιωαννίδη .
Ο Γιώργος και η Κωνσταντινιά Τσέτα υιοθέτησαν τον Βασίλη , που γεννήθηκε το 1931 . Ο Βασίλης έχασε την θετή μαμά του στην ηλικία των 29 χρόνων του Η μαμά του πέθανε το 1960 νέα , σε ηλικία 60 ετών. Ο Βασίλης Τσέτας εν έτει 2024 ζει ακόμα σε ηλικία 93 ετών και αποτελεί τον τελευταίο εκπρόσωπο της γενιάς του .
Άνθρωποι που έζησαν σε δύσκολες εποχές και κατάφεραν να αφήσουν το αποτύπωμά τους .
*** Η οικογένεια Δημητριάδη έζησε τον πόνο της απώλειας και του ξεριζωμού . Ο Γιώργος , ο πατέρας τους έχασε την γυναίκα του στην Πατρίδα και αναγκάστηκε να μεγαλώσει μόνος του τα πέντε του παιδιά.
Οι Δημητριάδηδες ήρθαν από το Λαζάρκιοϊ της Τσατάλτζας της Ανατολικής Θράκης.Ήρθαν στην Νέα Δήμητρα το 1924 , με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης.
Μαζί τους ήταν ο μπαμπάς τους Γιώργος (1873-1958). Οι γονείς του Γιώργου ήταν ο Δημήτρης και η Σοφία .
Η γυναίκα του Γιώργου Δημητριάδη η Ζωή , (του Μόσχου Μοσχίδη και της Βεργίνας) είχε πεθάνει στο Λαζάρκιοϊ το 1915 , σε μικρή ηλικία 35 χρόνων . Γεννήθηκε το 1880 και πέθανε το 1915. Η Ζωή, ήταν η αδελφή της Καρνέτατζη Ελένης, της πρακτικής μαμής της Νέας Δήμητρας. (Η Ελένη ήταν η μαμά της Ευμορφίας, συζύγου του Βαλιού και της Χρυσοπηγής) .
Τα ορφανά από μαμά ,παιδιά Δημητριάδη ,ήρθαν με τον πενηντάχρονο μπαμπά τους τον Γιώργο με το επίθετο Εσκιόγλου πρώτα και μετά Δημητριάδη .
Στο Λαζάρκιοϊ είχε πεθάνει η 22 χρόνων κόρη του Γιώργου Δημητριάδη η Αναστασία (1900-1922).
Στην Νέα Δήμητρα το 1924 , ήρθαν η άλλη κόρη του Γιώργη Δημητριάδη , η Λαμπαδού 22 χρόνων και οι γιοί του ο Δημητράκης 20 χρόνων , ο Χρυσοβέργης 18 χρόνων , ο Κλεάνθης 16 χρόνων και ο Μόσχος 14 χρόνων .
Για βγάλτε 9 χρόνια από το κάθε παιδί .Τότε θα δείτε τις ηλικίες, που έμειναν ορφανά από μαμά τα παιδιά . Η Αναστασία 15 , η Λαμπαδού 13, ο Δημητράκης 11, ο Χρυσοβέργης 9 και ο Μόσχος 5 .Πόση δυστυχία έζησαν !
Ένας πατέρας που χάνει την γυναίκα του , μένει με τα ορφανά μικρά παιδιά του και χάνει και την μια κόρη του 22 χρόνων .Μέσα σε όλη την οδύνη έρχεται μετά τον χαμό της γυναίκας και της κόρης του και ο ξεριζωμός από τα σπίτια τους και έπρεπε να παλέψει .
Ο Δημητράκης , ο Χρυσοβέργης , ο Κλεάνθης και ο Μόσχος κατάφεραν να δημιουργήσουν τις δικές τους οικογένειες.
Δυστυχώς όμως , η μονάκριβη κόρη του Λαμπαδού , πέφτοντας από το μουλάρι μένει παράλυτη για χρόνια και πέθανε σε ηλικία 54 ετών . Η Λαμπαδού, παρά την δική της τραγωδία , παρέμεινε σύμβολο υπομονής και καρτερικότητας .
Ο Γιώργος Δημητριάδης έφυγε για το μεγάλο ταξίδι σε ηλικία 85 χρόνων , το 1958 και η μοίρα πάλι σημάδεψε την οικογένειά του . Μετά από λίγα χρόνια συνέβη τροχαίο και χάθηκε ο δεκαοκτάχρονος εγγονός του Γιώργος Δημητριάδης , γιος του Δημητράκη και της Χρυσής .
**Για τα Χριστούγεννα είχαν το έθιμο στην Νέα Δήμητρα οι νονοί και οι νονές, να στέλνουν δώρο στα αδεξίμια τους , το γνωστό “φωτίκκ”.
Αυτό ήταν ένα μικρό δώρο , ένα σχοινί που ήταν περασμένες δεκάρες , μανταρίνια ( σπάνια για εκείνη την εποχή ! ), φιρίκια , χαρούπια , πορτοκάλια και ξερά σύκα .
Το έστελναν στα βαφτιστικά τους , την Παραμονή των Χριστουγέννων και οι μαμάδες μας το τοποθετούσαν στο Εικονοστάσι . Από εκεί , με την άδεια της μαμάς μας, παίρναμε ένα φρούτο και το τρώγαμε . Έτσι δοκιμάζαμε ένα κομμάτι από την γλυκύτητα της αγάπης , που κρυβόταν στο “φωτίκκ”, που ήταν μια προσφορά που κουβαλούσε περισσότερη αγάπη παρά υλική αξία . Μερικές πλούσιες νουνές έστελναν και δώρο .Παντοφλάκια , καλτσάκια και βελούδινα φορεματάκια .
Έτσι μέσα από τις ιστορίες , οι άνθρωποι της Νέας Δήμητρας, με τα ονόματα που κουβαλούσαν βαρύτητα και ιστορία , έγιναν οι άγραφοι συγγραφείς ενός βιβλίου που ποτέ δεν θα ξεχαστεί .