36ο. Γνωρίζατε ότι…
Η Παναγιώτα ( Νότα ) Πτέρη , της οποίας το πατρικό επίθετο ήταν Αναστασιάδου γεννήθηκε στο Όκλαλι της Τσατάλτζας της Ανατολικής Θράκης και οι γονείς της ήταν ο Γιάννης Αναστασιάδης και η Ελένη Ευθυμιάδου . Ο Γιάννης πέθανε στην Πατρίδα και ήταν ο αδελφός της Μαργιόρας Αναστασιάδου , που ήταν η μαμά της Τσιφτσόγλου Κερανιώς και της Καλφοπούλου Σμαραγδής . Η χήρα γυναίκα του Γιάννη ,η Ελένη , ξαναπαντρεύτηκε με τον Πασχάλη Στεφανίδη και ήρθε μαζί του κατά την Ανταλλαγή, σε συγγενείς της, στην Γέφυρα Θεσσαλονίκης. Μαζί τους είχαν και το κοριτσάκι της Ελένης, την Παναγιώτα , που μετά έγινε Νότα . Η Νότα είχε συγγενείς στην Νέα Δήμητρα από τον μπαμπά της τον Γιάννη και από την μαμά της την Ελένη . Η Ελένη Ευθυμιάδου ήταν αδελφή του Βασίλη Καλφοπούλου( που πρώτα ήταν Ευθυμιάδης) και του βιολογικού μπαμπά του Εύθυμη Καραμανλή . Άρα η Νότα ήταν πρώτη ξαδέλφη του Καλφόπουλου Λεωνίδα και της αδελφής του Κατίνας ( Βασιλειάδου) και πρώτη ξαδέλφη του Ευθύμη Καραμανλή .
Από τον μπαμπά της Γιάννη ήταν συγγενής με την Κερανιώ Τσιφτσόγλου , την Σμαραγδή Καλφοπούλου και την Πιπίνα Λεβενταρά.
Το επίθετο του Καλφόπουλου Βασίλη πριν , ήταν Ευθυμιάδης. Άρα το επίθετο της μαμάς της Νότας ήταν Ευθυμιάδου , όπως και το επίθετο του Ευθύμη ήταν Ευθυμιάδης , πριν υιοθετηθεί από τον Στέφανο Καραμανλή.
Η Παναγιώτα (Νότα) πήρε το όνομα της γιαγιάς της Παναγιώτας.
Από τον μπαμπά της : Ο Γιάννης ή Γιάγκος ήταν αδελφός της Μαργιόρας Αναστασιάδου . Η Μαργιόρα ήταν η μαμά της Τσάκαινας Τσιφτσόγλου Κερανιώς και της Πουρουρούς , Καλφοπούλου Σμαραγδής . Η Μαργιόρα ήρθε στην Νέα Δήμητρα, με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών.
Η Νότα δεν περνούσε καλά με τον πατριό της, στην Γέφυρα Θεσσαλονίκης. Τότε η ορφανή από πατέρα Νότα, ήρθε στην Νέα Δήμητρα όπου έμενε στις πρώτες ξαδέλφες της Κερανιώ και Σμαραγδή .
Ύστερα , για λίγο έμεινε στο σπίτι της άλλης ξαδέλφης της στην Νέα Δήμητρα, Πιπίνας Λεβενταρούς. Με την Πιπίνα είχαν συγγένεια από τον μπαμπά της Γιάννη , όπως είχαν και οι κόρες της Μαργιόρας η Κερανιώ και η Σμαραγδή . Έμεινε για καιρό στην Νέα Δήμητρα και ήταν μια ωραία κοπελίτσα. Ανήσυχο πνεύμα όπως ήταν , ξαναπήγε σε συγγενείς της, στην Γέφυρα Θεσσαλονίκης . Εκεί ήταν η Ευγενία , συγγενής της μαμάς της .
Από την Γέφυρα Θεσσαλονίκης έφυγε μικρή κοπελλίτσα . Ανέβηκε κρυφά σε ένα κάρο και μόλις το κάρο έφτασε στα πρώτα σπίτια της Θεσσαλονίκης, πήδηξε κάτω. Στον δρόμο συνάντησε μια γιαγιούλα , που μάζευε χόρτα και της είπε ότι δεν έχει πού να πάει. Η γιαγιούλα την κράτησε για λίγο καιρό και μετά η Νότα αναγκάστηκε να πάει για να βρει δουλειά . Στην δουλειά της γνώρισε τον Αθηναίο Πτέρη , που ήταν ιδιοκτήτης καραβιού , δηλαδή εφοπλιστής . Την παντρεύτηκε και έζησαν στην Αθήνα . Είχε μεγάλη οικονομική άνεση και ζούσε βασιλική ζωή .Ο Πτέρης της έδωσε όλα όσα εκείνη ποτέ δεν είχε φανταστεί , χρήματα , ανέσεις. Ο άνδρας της πέθανε και η Νότα επισκεπτόταν συχνά τους συγγενείς της , στο χωριό Νέα Δήμητρα . Βάφτισε δύο παιδιά συγγενών της για να κάνει πιο ισχυρούς τους δεσμούς τής συγγένειάς της. Ήθελε να δέσει το μέλλον τους με το παρελθόν της . Βάφτισε την κόρη της Μαργιόρας , κόρης της Κατίνας Βασιλειάδου και την εγγονή της Τσάκαινας, Παναγιώτα, (Νότα) ,αδελφή της γράφουσας .
Ερχόταν από την Αθήνα στο χωριό μας Νέα Δήμητρα με το αυτοκίνητό της και επισκεπτόταν τους συγγενείς της .
Πέθανε στα βαθιά γεράματα και άφησε ένα μέρος της περιουσίας της σε συγγενείς στην Γέφυρα Θεσσαλονίκης και την υπόλοιπη σε ιδρύματα. Τελικά η απώλεια ήταν το αόρατο νήμα που συνέδεσε τα πάντα . Και το χωριό των συγγενών της έμεινε για εκείνη μια μακρινή ανάμνηση που δεν μπορούσε να δώσει τον εαυτό της ξανά σε έναν κόσμο που είχε αφήσει πίσω της . Το χάσμα φαινόταν αδύνατο να γεφυρωθεί .
***Η Λαμπρινή Κυριακίδου – Τσιφτσή είχε αδέλφια τον Θανάση , τον Αλέκο , την Θεοκλινή του Κερέμ , την Κρυσταλλένια , την Αθηνά του Μαλγαρίδη .Οι γονείς τους ήταν ο Πρόδρομος και η Σμαρώ. Ο Πρόδρομος κουρασμένος από την διαδρομή και φοβισμένος για το άγνωστο πέθανε πάνω στο τρένο .Το ταξίδι για εκείνον είχε τελειώσει. Ετάφη σε εκείνον τον τόπο , στην Κερκίνη Σερρών. Η Σμαρώ παρά την θλίψη της πήρε τα παιδιά της και έφτασαν τελικά στην Νέα Δήμητρα όπου ήταν και οι άλλοι συγγενείς τους .Η Σμαρώ έζησε για λίγα χρόνια στην Νέα Δήμητρα και μετά πέθανε .
Στην Κωνσταντινούπολη ήταν παντρεμένη η Κρυσταλλένια , είχε εκεί την οικογένειά της και δεν ήρθε στην Νέα Δήμητρα. Τα άλλα παιδιά της έκαναν τις οικογένειές τους στον νέο τόπο ,εκτός από την Κασσανδρή που παντρεύτηκε και έφυγε στην Θεσσαλονίκη. Η Κασσανδρή, την αδελφή της Σμαρώς και είχε δυο αγόρια τον Πολύδωρα και τον Θόδωρο .Ο Πολύδωρας ήρθε στον θείο του Αλέκο Κυριακίδη , για να τον βοηθήσει σε εργασίες του σπιτιού του και ερωτεύτηκε την γειτόνισσα του θείου του την Χρυσοπηγή , που ήταν η κόρη της Ελένης Καρνέτατζη , της πρακτικής μαμής της Νέας Δήμητρας.
Η Χρυσοπηγή ήταν αδελφή της Ευμορφίας Καρνέτατζη -Τσιφτσή. Το νέο ζευγάρι έμεινε για λίγο στην Νέα Δήμητρα και μετά έφυγε στην Θεσσαλονίκη.
Η Λαμπρινή , ο Θανάσης , η Αθηνά , ο Αλέκος, η Κρυσταλλένια, ήταν δεύτερα ξαδέλφια με τον Στέφο Χατζόπουλο , μπαμπά του Θανάση , της Φωτίκας , της Ευανθίας και της Ευδοκίας . Η ιστορία της Σμαρώς μας δείχνει ,ότι όσο σκληρή κι αν είναι η διαδρομή , οι ρίζες μας είναι αυτές που μας κρατούν όρθιους .
*** Ο Λαζαριώτης Στέργιος (1888-1944) μαζί με την γυναίκα του, την Χρυσαφένια Τσομπανάκη(1895-1952) είχαν δημιουργήσει την οικογένειά τους που έμελλε να ζήσει τις δυσκολίες της ζωής, χαμούς και πένθη . Η Κερανιώ , η Μαρίκα , η Ουρανία , ο Αναστάσης και ο Χριστόδουλο, ήταν τα παιδιά τους , η συνέχειά τους . Το επίθετο του Στέργιου πρώτα ήταν Δημητριάδης και μετά Λαζαριώτης . Η κόρη του Ουρανία ήταν η μόνη , που κράτησε το Δημητριάδου .Ο Στέργιος ήταν άνθρωπος του μόχθου με καρδιά γεμάτη ελπίδα . Όμως το 1944,ο Εμφύλιος Σπαραγμός έσβησε το χαμόγελό του . Την ίδια μέρα δολοφονήθηκε μαζί με τον γιο του Χριστόδουλο . Η οικογένεια βυθίστηκε στη θλίψη καθώς ο πόλεμος δεν λυπάται κανέναν . Ο άλλος γιός του Αναστάσης αργότερα έφυγε πρόωρα από μόλυνση στο δόντι. Η απώλεια όλων ήταν μια πληγή για την Χρυσαφένια που δεν έκλεισε ποτέ . Έζησε μέχρι το 1952, μεταφέροντας στα παιδιά της τις αξίες της επιμονής και της αλληλεγγύης .
*** Η Κατίγκω , Κατίνα Τσαλκιτζή – Τσαλικίδου (1881-1964) , κόρη του Νικόλα και της Δέσποινας, ήταν η μαμά του Λεωνίδα Τσαλικίδη. Ήταν η ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στις γενιές ,κουβαλώντας μέσα της τη δύναμη των προγόνων και τις ιστορίες τους .
Η Κατίγκω ήταν συγγενής με την Καρνέτατζη Ελένη , μαμά της Ευμορφίας Τσιφτσή και της Χρυσοπηγής.Άρα οι Τσαλικίδηδες ήταν συγγενείς με τους Τσιφτσή της Ευμορφίας και του Βαλιού. Και αφού η Ελένη Καρνέτατζη το γένος Μοσχίδου (1888- 1963) ήταν η αδελφή της Ζωής Δημητριάδου ,το γένος Μοσχίδου (1880-1915) , μαμάς των Δημητριάδηδων , που πέθανε στο Λαζάρκιοϊ της Τσατάλτζας, άρα οι Τσαλικίδηδες της Κατίνγκως ήταν συγγενείς και με τους Δημητριάδηδες .Έτσι δημιουργείται ένα πυκνό δίκτυο μνήμης .
Οι γονείς της Κατίνγκως ήταν ο Νικόλαος Τσαλκιτζής και η Δέσποινα και οι γονείς της Ελένης και τής Ζωής ήταν ο Μόσχος Μοσχίδης και η Βεργίνα . Η Κατίγκω είχε γιο Μόσχο και η Ζωή είχε επίσης γιο Μόσχο Άρα ο Μόσχος και η Βεργίνα ήταν οι ρίζες αυτού του γενεαλογικού δέντρου.
***Ο άδικα χαμένος γιος της Πετρίνας της Νέας Δήμητρας ο Μόσχος Τσαλικίδης πήρε το όνομά του από τον μπαμπά της Πετρίνας Μόσχο Δεληγιάννη, από τις Καστανιές της Τσατάλτζας!
*** Στις 9 Ιουλίου του 1956 έγινε ο μεγάλος σεισμός της Σαντορίνης με 7,7 της κλίμακας Ρίχτερ. Ο σεισμός άφησε 53 νεκρούς και 100 τραυματίες και πολλές κατεστραμμένες οικίες . Χαρακτηρίστηκε ο μεγαλύτερος σεισμός του 20 ου αιώνα, σε ολόκληρη την Ευρώπη .Σκόρπισε τον θάνατο και την καταστροφή . Μέσα από την καταστροφή όμως αναδείχθηκαν πράξεις ανθρωπιάς .
Ο Πολυχρόνης Γκάιτατζης του Θανάση της Νέας Δήμητρας , ένας μαθητής στο Τεχνικό Βασιλικό Ίδρυμα στον Βόλο , στάθηκε εκεί όπου τον καλούσε το χρέος. Μαζί με άλλους σπουδαστές τους , πήγαν στην Σαντορίνη και βοήθησαν για μήνες στο έργο της επιδιόρθωσης και αναστήλωσης των κατοικιών στο νησί. Έτσι εργάστηκαν με αυταπάρνηση , βοηθώντας να ξαναγεννηθεί η ελπίδα .