26ο. Γνωρίζατε ότι…
Η ιστορία της οικογένειας Τσομπανάκη είναι ένα ακόμα παράδειγμα της σκληρής μοίρας που βίωσαν πολλές προσφυγικές οικογένειες, περνώντας από τον ξεριζωμό και την προσφυγιά στις δοκιμασίες του Εμφυλίου Διχασμού και Σπαραγμού .
Ο Τσομπανάκης Πέτρος και η αδελφή του Γιαννούλα είχαν ακόμη έναν αδελφό , τον Κωνσταντίνο . Η οικογένεια μαζί με τους γονείς, τον Ιωάννη και την Σουλτάνα ήρθαν το 1924 στην Νέα Δήμητρα, από το Όκλαλι της Ανατολικής Θράκης, με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης,
Η Γιαννούλα Τσομπανάκη κατά την εγκατάσταση στην Νέα Δήμητρα ήταν 17 χρόνων , ο Πέτρος ήταν 14 χρόνων και ο Κωνσταντίνος ήταν 9 χρόνων .
Ο Κωνσταντίνος όταν μεγάλωσε παντρεύτηκε την Σταυρινή ,την κόρη της Σταμάτας που ήταν από το Όκλαλι Ανατολικής Θράκης. Η Κλαλιώτισσα Σταμάτα παντρεύτηκε με τον Πολυδεύκη, από το χωριό Άκαλαν Ανατολικής Θράκης και είχαν κόρη την Σταυρινή .
Η Σταμάτα ήταν πρώτη ξαδέλφη με την Κυριακή και Ελένη Ντάρτζαλη. ( Η Ελένη ήταν η γιαγιά της Μάρογλου Φωτεινής και η Κυριακή ήταν η σύζυγος του Χριστόδουλου Τσιφτσόγλου, αδελφού του Νικόλα του Τσακάκκ και θετή μαμά της Ασπασούλας Σολομωνίδου).
Ο Πολυδεύκης και η Σταμάτα από την Πατρίδα ήρθαν στην Νέα Δήμητρα όπου γεννήθηκε η κόρη τους Σταυρινή , το 1924 . Η Σταυρινή όταν έγινε 20 χρόνων παντρεύτηκε με τον Τσομπανάκη Κωνσταντίνο , που ήταν 29 και απέκτησαν ένα αγόρι . Έμεναν με τους γονείς της, στο πατρικό σπίτι του Κωνσταντίνου ( εκεί που έμενε κάποτε την δεκαετία του ’60 και ’70 ο Άλκης και η Ροδινή Γκαγκούνη ) .
Ο 29 χρόνων Κωνσταντίνος Τσομπανάκης δυστυχώς έχασε την ζωή του μαζί με τον 39 χρόνων θείο του Τριανταφυλλίδη Βασίλη στις 4/11/1944 , στην πιο φονική μάχη που έλαβε χώρα στην πόλη του Κιλκίς , στα χρόνια του Εμφυλίου Σπαραγμού και Διχασμού.
Εκείνη την ημέρα η Γιαννούλα Τσομπανάκη – Τριανταφυλλίδου βίωσε ανείπωτη θλίψη αφού έχασε άνδρα και αδελφό .
Η Σταυρινή έμεινε χήρα επίσης με ορφανό των 7 μηνών γιο της , τον Ιωάννη .Η Σταυρινή μετά έφυγε στα Πορρόια Σερρών με τους γονείς της και μετά από χρόνια δημιούργησε νέα οικογένεια, στην Γοργόπη Κιλκίς. Αυτό δείχνει την δύναμη και την αντοχή που χαρακτηρίζουν αυτούς τους , παρά τις τραγικές απώλειες που βίωσαν .
Και η απώλεια νέων γεμάτων ζωή από το χωριό μας δεν ήταν μόνο προσωπική τραγωδία για τις οικογένειές τους αλλά και ανυπολόγιστη ζημιά για την ίδια την κοινότητα, που στερήθηκε την ζωντάνια, την δημιουργικότητα και την εργατικότητά τους .Η ιστορία αυτή αποτυπώνει τη βαθιά ανθρώπινη πλευρά των κοινωνικών αναταραχών αλλά και την αξιοπρέπεια και ανθεκτικότητα των ανθρώπων που έζησαν μέσα σε αυτές τις συνθήκες .
Ένας φόρος τιμής σε εκείνους που χάθηκαν, αλλά και μια υπόσχεση να μην ξεχαστούν .