Ωραίες Ιστορίες της Νέας Δήμητρας. Ο Βάιος .
Τα χρόνια ήταν δύσκολα. Χρόνια δίχως τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής , μα γεμάτα αλληλεγγύη,πίστη και ανθρωπιά . Τότε που οι άνθρωποι ζούσαν με τα πενιχρά μέσα που είχαν , χωρίς τεχνολογία και χωρίς την πρόοδο της επιστήμης. Τότε που στις δύσκολες ώρες υπήρχε συμπαράσταση και αλληλοβοήθεια . Αυτή η αλληλεγγύη στηριζόταν στο αίσθημα ενότητας μεταξύ τους και τους συνέδεαν κοινοί κίνδυνοι ,όπως ασθένειες , ατυχήματα , δυσκολίες κατά τους τοκετούς, αιμορραγίες .
Στη μικρή κοινότητα του χωριού μας στην Νέα Δήμητρα τότε που οι άνθρωποι είχαν μόνο τις δικές τους δυνάμεις αλλά είχαν υψηλά το ήθος και την διάθεση της προσφοράς , αλληλεγγύη δεν ήταν μόνο μια λέξη αλλά η ίδια η ζωή .
Η ιστορία μας παραπέμπει σε αυτό το μεγαλείο που είχαν οι παλαιοί .
Γνωρίζουμε όλοι την προσφορά της Καρνέτατζη , που ήταν η μαμά της Ευμορφίας του Βαλιού , ως πρακτικής μαμής στους τοκετούς και σε κάθε παιδί που γεννήθηκε στην Νέα Δήμητρα . Πολλές φορές είχε μαζί της την γιαγιά Πολυξένη Μήττα , ώς βοηθό της . Από τη φύση τους οι δύο γυναίκες ήταν γενναιόδωρες , έντιμες γεμάτες με κοινωνική αρετή .
Εκείνον τον καιρό , οικογένειες Ρομά είχαν έλθει και κατασκήνωσαν στο χωριό μας . Έφτιαξαν τα τσαντίρια τους στο μέρος κάτω από το ρέμα του χωριού , εκεί που τώρα είναι τα σπίτια των Τσαλικιδαίων .
Ήταν γανωματάδες στο επάγγελμα,γύριζαν όλο το χωριό , μάζευαν τα παλιά σκεύη και τα γάνωναν,τα έκαναν σαν καινούργια.
Μια γυναίκα Ρομά ήταν έγκυος και όταν ήρθε η ώρα του τοκετού , υπήρχε μεγάλη δυσκολία . Ο κίνδυνος ήταν μεγάλος για την ίδια και για το παιδί , που είχε στην κοιλιά της .Μέσα σε αυτήν την σκηνή μια νέα γυναίκα πάλευε με τους πόνους της και ο άντρας της με τρόμο στα μάτια έτρεξε στο χωριό και ζήτησε βοήθεια .
Ειδοποίησαν την Καρνέτατζου και την γιαγιά Πολυξένη την Μήττα δύο μαμές με δυνατά χέρια και απλόχερη καρδιά . Οι γυναίκες του χωριού δεν σκέφτηκαν στιγμή να πουν «όχι «. Μέσα σε αυτό το ταπεινό τσαντήρι ανάμεσα σε ανθρώπους που μόλις γνώριζαν, έσκυψαν με φροντίδα με τις ίδιες κινήσεις και τις ίδιες προσευχές που είχαν κάνει σε δεκάδες άλλες γέννες , σε δεκάδες σπίτια του χωριού .
Οι μαμές γνωρίζοντας , έκαναν μαλάξεις στην κοιλιά της γυναίκας , της έδωσαν να πιει χαμομήλι καταπραϋντικό για τους πόνους και είχαν την υπομονή να περιμένουν την εξέλιξη του τοκετού . Με την προθυμία και τις γνώσεις τους , βοήθησαν να γεννηθεί το μικρό , που ήταν αγόρι .Μόλις ακούστηκε το κλάμα του μωρού ένοιωσαν όλοι μια ανάσα ελευθέρωσης .
Η γυναίκα τους κοίταξε με δάκρυα στα μάτια και αυτές δεν είπαν τίποτα.
Βάιος ! Είπε ο άνδρας ! Βάγιος ! Ήταν Κυριακή των Βαΐων και το γιορτινό όνομα έφερνε κάτι από την χαρά της ημέρας .
Οι δύο μαμές μας μαζί με άλλες γυναίκες του χωριού πήγαν τα απαραίτητα για το νεογνό και την λεχώνα και οι δικοί της δεν ήξεραν , πώς να τους ευχαριστήσουν .Οι μαμές μας , αισθάνονταν ικανοποίηση για την ανθρωπιά τους . Μπήκαν στην θέση του άλλου ανθρώπου, του αδύναμου , του ανυπεράσπιστου και έσκυψαν στο πρόβλημά του .Τα χρόνια πέρασαν μα ο Βάιος δεν ξέχασε .Για χρόνια ερχόταν και έβλεπε τις δύο γυναίκες , που βοήθησαν την μητέρα του στην δύσκολη ώρα .Που βοήθησαν τον ίδιο να δει το φως του ήλιου .
Η ανταμοιβή , που έλαβαν αυτές οι γυναίκες ήταν μεγαλύτερη από κάθε οικονομική πληρωμή . Ένοιωθαν χαρούμενες που τις επισκεπτόταν το παιδί , ο Βάιος.
Αυτή η κίνησή τους είχε αντίκτυπο στην ζωή των συνανθρώπων μας και δημιούργησε έναν παντοτινό δεσμό αγάπης μεταξύ τους .
Η ίδια η φύση τους , τις οδήγησε να μην μείνουν αμέτοχες στον πόνο αυτών των ανθρώπων , αφού έβλεπαν ότι μπορούσαν να βοηθήσουν .Άνθρωποι που έχουν πονέσει , που έχουν αντιμετωπίσει κακοτυχίες , δεν ξεχνάνε εύκολα τους ανθρώπους , που πραγματικά βρέθηκαν δίπλα τους .
Η ευγνωμοσύνη είναιι μια ανεκτίμητη σχέση ζωής και η αλληλεγγύη ήταν η μοναδική λύση σε δοκιμαζόμενους συνανθρώπους μας .
Δεν γνωρίζω τον συντάκτη αυτού του μηνύματος παρακάτω , αλλά θα το κλέψω :
«Είμαστε κύματα της ίδιας θάλασσας, φύλλα του ίδιου δένδρου , άνθη του ίδιου κήπου «.
Στην Νέα Δήμητρα , τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν πλούτη και ανέσεις ,είχαν κάτι πιο δυνατό : την πίστη πως είμαστε όλοι « κύματα της ίδιας θάλασσας « .
Αυτήν την ιστορία μου την διηγήθηκε η αγαπημένη μου ξαδέλφη Αγγελική Τσαλικίδου , εγγονή της Πολυξένης Μήττα .
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023