Φαναριώτες Σηλυβρινοί
Είναι το άρθρο που έγραψα προς τιμή των δύο αδελφών Φαναριωτών Σηλυβρινών στην ομάδα ” Η Σηλυβρία . Το Φανάρι . Το Όλβιο “.
Φαναριώτες Σηλυβρινοί συνέθεσαν και το χωριό μας Νέα Δήμητρα όπως ο Μητακίδης Θεόδωρος ,ο Τατάρογλου Θεόφιλος , ο Τεπελής Γρήγορης και η Ευδοξία Γκόγκου το γένος Αλμπανίδη .
Επίσης από την πόλη Σηλυβριά που απέχει 6 χλμ από το χωριό Φανάρι ,ήρθαν ο Νικολαΐδης Μιχάλης ( του Παρασκευά και του Περικλή ) και ο Δημητριάδης Χαράλαμπος ( Λάμπης ).
*Ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός και οι ρίζες μας
Ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός καταγόταν από το Όλβιο Ξάνθης. Γόνος προσφύγων που ήρθαν από το Φανάρι της Σηλυβρίας της Ανατολικής Θράκης , έφεραν μαζί τους τα κλειδιά των σπιτιών τους, λίγες εικόνες, μια χούφτα χώμα και το σταυρό τους. Το Φανάρι , χωριό ευλογημένο, πνιγμένο στον εύφορο κάμπο, με τους μπαξέδες, τα σιτηρά και τα γερά σπίτια , έμεινε πίσω σαν όνειρο, μα έγινε ρίζα βαθιά στις ψυχές τους και ακόμη και σήμερα ζει στις αφηγήσεις των παλιών.
Στα μαθητικά μου χρόνια, στο Λύκειο, ο πάτερ Γερμανός ήταν καθηγητής μας στα Θεολογικά μαθήματα. Τον αγαπούσαμε βαθιά, όχι μόνο γιατί μας δίδασκε με σοφία και πίστη, αλλά γιατί στάθηκε δίπλα μας σαν αληθινός ποιμένας του Χριστού.
Οι συζητήσεις μαζί του είχαν κάτι ξεχωριστό , δεν περιορίζονταν στις σελίδες ενός βιβλίου, αλλά άνοιγαν δρόμους μέσα μας. Με αγάπη μας εξηγούσε και φώτιζε όλα τα θεολογικά ζητήματα, υπομονετικά, σαν πατέρας που σπέρνει σπόρους στο νου και στην καρδιά. Εμείς, νέες τότε, με ανησυχίες και ερωτήματα, απλώναμε τις σκέψεις μας μπροστά του κι εκείνος, με ήρεμη φωνή, μας έδινε τον τρόπο να βρίσκουμε το φως.
Καθόμασταν γύρω του, γεμάτες ερωτήματα και ανησυχίες, και απλώναμε μπροστά του τα όνειρα και τους φόβους . Μας έδειχνε χωρίς να επιβάλλει, μόνο να φωτίζει ήξερε. Μας μιλούσε για την πίστη σαν να μιλούσε για την αναπνοή, απαραίτητη, αθόρυβη, αλλά ζωογόνος.
Αργότερα, όταν γίναμε ακαδημαϊκοί πολίτες και σκορπιστήκαμε στην πόλη, τον συναντούσαμε ξανά και πάντα ρωτούσε για την πορεία μας, για το πώς προκόβουμε, γιατί για τον ίδιο, κάθε παιδί που δίδαξε ήταν μια ευθύνη και μια προσευχή.
Τον κατά σάρκα αδελφό του, τον πατέρα Δημήτριο Κομνηνό και την πρεσβυτέρα Σταυρούλα τους γνώρισα κι αυτούς από κοντά, κοντοχωριανούς μας, με έργο πλούσιο και αθόρυβο. Με δικές του ενέργειες και αγώνα, σήκωσε πέτρα-πέτρα τον Ναό του Αγίου Νεκταρίου στους Άνω Αποστόλους Κιλκίς . Δεν φοβήθηκε τον κόπο, ούτε τις δυσκολίες, έτρεξε, ζήτησε, έπεισε, φρόντισε, και στο τέλος άφησε πίσω του μια εκκλησιά που στέκει ακόμη, μαρτυρία της δύναμης του καλού ποιμένα. Ένα έργο πίστης, που μαρτυρεί τη δύναμη του ανθρώπου που πιστεύει και πράττει. Πολλές φορές τον συναντήσαμε να λειτουργεί εκεί, αλλά και στους ναούς των γύρω χωριών, ακούραστος, πάντα παρών όπου υπήρχε ανάγκη.
Τα παιδιά τους τα γνωρίζουμε απο μικρά και την Λένα τους, την κόρη τους , την συνάντησα αργότερα και σταθήκαμε πλάι-πλάι συνάδελφοι και φίλες. Και έτσι ένιωθα πως κάτι από εκείνη τη φωτιά, που άναψε στα χέρια του πάτερ Δημητρίου και του Αρχιμανδρίτη Γερμανού, περνούσε κι ανάμεσά μας, σαν μυστική ευλογία.
Στο δικό μου χωριό, το Νέο Γυναικόκαστρο Κιλκίς ή όπως θέλουμε να το λέμε εμείς, η Νέα Δήμητρα, ζουν ακόμη απόγονοι Φαναριωτών Σηλυβρινών προσφύγων, που ξεριζώθηκαν τότε, με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1924. Άλλοι ήρθαν λίγο αργότερα, αφού περιπλανήθηκαν σε τόπους ξένους, αναζητώντας γη να σταθούν και ουρανό να προσευχηθούν.
Εδώ, στη Νέα Δήμητρα του Κιλκίς ,οι Φαναριώτες ρίζωσαν, δούλεψαν τη γη, έστησαν σπίτια, έδωσαν κλαδιά. Και εμείς, παιδιά και εγγόνια τους, κρατάμε ακόμη το νήμα που μας συνδέει με το χώμα της Σηλυβρίας και το Φανάρι της, με το Όλβιο της Ξάνθης και τα χωριά μας που έγιναν γέφυρα μνήμης.
Αυτή είναι μια πρώτη γνωριμία. Θα ξαναγυρίσω με ονόματα, ιστορίες και κρυμμένες κλωστές που δένουν τα χωριά μας σε μια μεγάλη κοινή ιστορία ,γιατί όσα έκαναν ο πάτερ Γερμανός και ο πάτερ Δημήτριος, όσα έστησαν οι πρόσφυγες με τον ιδρώτα και την προσευχή τους, είναι το θεμέλιο που μας κρατά όρθιους, όσο ο κόσμος αλλάζει.