Το Χωριό μας ως Σχολείο της Φύσης. Η ζωή στο χωριό μας
Μεγάλωσα στο χωριό , στο αγαπημένο μας χωριό ,τη Νέα Δήμητρα.
Εκεί είδα για πρώτη φορά το φως του ήλιου, αφού η μαμή η Ρίτα βοήθησε την μαμά μου στην γέννα . Εκεί έζησα την παιδική και νεανική μου ηλικία γεμάτη εικόνες , μυρωδιές και εμπειρίες που μένουν βαθιά χαραγμένες στην μνήμη μου .
Οι ρυθμοί στο χωριό ήταν πιο απλοί αλλά γεμάτοι με παράδοση ,επαφή με την φύση και τους χωριανούς μας .Οι άνθρωποι εκεί ξυπνούσαν νωρίς και οι ασχολίες τους γεωργικές ή κτηνοτροφικές καθορίζονταν από την εποχή και τον καιρό . Οι μέρες ξεκινούσαν με τις δουλειές στον στάβλο , στα χωράφια και στον μπαχτσέ.
Σαν παιδιά απολαύσαμε απλές , καθημερινές στιγμές , παιχνίδι στα χωράφια , βόλτες στις γειτονιές, στα μπαΐρια , στα αμπέλια ,στα δασάκια ,στα κάστρα και αυτοί ήταν οι θησαυροί της ζωής μας που μας έδιναν μια αίσθηση ελευθερίας, που δεν την βρίσκεις άλλου .
Το χωριό μου ήταν σαν μια μεγάλη οικογένεια.
Όλοι γνωριζόμασταν και μοιραζόμασταν στιγμές , την χαρά των πανηγυριών και των γιορτών , των γάμων, μέχρι και την στήριξη σε δύσκολες ώρες . Όλοι βοηθούσαν σε όποιον είχε ανάγκη και προσέτρεχαν με ό,τι μπορούσε ο καθένας να προσφέρει. Οι σχέσεις με τους γείτονες και τους χωριανούς ήταν ουσιαστικές . Τα καλοκαίρια μας εκεί ήταν τα καλύτερα αφού παίζαμε στις γειτονιές και στην πλατεία του χωριού μας ξένοιαστα και οι δικοί μας ήταν γύρω μας, συζητώντας τα παλιά ή τα νέα .
Το σχολείο μας ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας στο χωριό και μέσα από τις διηγήσεις των δασκάλων και των παππούδων μας γνωρίσαμε την ιστορία του τόπου μας ,μάθαμε για τις παραδόσεις και για τα ήθη και έθιμα που έκαναν το χωριό μας τόσο μοναδικό. Ζώντας στο χωριό είχαμε την ευλογία να βλέπουμε καθημερινά τα θαύματα της φύσης ,μικρά και μεγάλα . Από το πρωί παρακολουθούσαμε την ανατολή του ήλιου ,όταν ο ήλιος ανεβαίνει πάνω από τους λόφους και τα βουνά και ζούσαμε και την δύση του , όταν ο ουρανός γεμάτος χρώματα μάς καλούσε να αποχαιρετήσουμε την ημέρα .
Βλέπαμε τις εποχές να αλλάζουν και αυτό να φαίνεται στην γη ,στα δέντρα και στις εργασίες και προετοιμασίες των γονιών μας . Παρακολουθούσαμε τα ζώα του χωριού και τη φύση γύρω μας . Από τα μικρά έντομα μέχρι τα μεγάλα πουλιά , όλα μας έδιναν την εντύπωση ενός ζωντανού κόσμου στο χωριό μας .
Το θέαμα των αγελάδων που έβοσκαν ήσυχα και των μοσχαριών και των προβάτων που πηδούσαν γύρω τους , ήταν εικόνες που έφερναν γαλήνη και ευχαρίστηση .
Ο αέρας Βαρδάρης της Νέα Δήμητρας ήταν το απόλυτο σύμβολο του καιρού . Θυμόμαστε τα παράθυρα να τρίζουν όταν έπιανε στο χωριό και το καλοκαίρι να φυσάει με δροσιά που έφερνε ανακούφιση και γαλήνη .Έτσι νιώθαμε ότι η φύση είναι εκείνη που καθορίζει τη ζωή μας .
Βλέπαμε μπροστά μας το θαύμα της δημιουργίας, από τον σπόρο στο χωράφι μέχρι την στιγμή που γινόταν καρπός .
Ήμασταν πάντα κοντά στα μοσχαράκια μας , στις αγελάδες μας , στα προβατάκια μας , στα κατσικάκια μας , στα άλογα και στα γαϊδουράκια μας . Δίναμε πολλή αγάπη σε αυτά και τα θεωρούσαμε μέλη της οικογένειάς μας . Ποιο παιδάκι που δεν έζησε σε χωριό , είδε να γεννιέται ένα μοσχαράκι από την μαμά αγελάδα και να θηλάζει μετά .
Ποιο παιδάκι που δεν μεγάλωσε στο χωριό είδε αυτήν την εικόνα της αγελάδας που φέρνει στον κόσμο το νεογέννητο μοσχαράκι της να μένει χαραγμένη στην μνήμη του , δημιουργώντας συναισθήματα σεβασμού και θαυμασμού για την φύση και την διαδικασία της ζωής .
Ποιο παιδάκι που δεν μεγάλωσε στο χωριό είδε μικρά μοσχαράκια , μικρά αρνάκια , μικρά γουρουνάκια , μικρά κατσικάκια , μικρά πουλαράκια .Η ξαδελφούλα μου η Μαίρη που ερχόταν από την Θεσσαλονίκη στην αυλή μας με την μαμά της φοβόταν τις άκακες κοτούλες μας .
Εμείς στο χωριό μάθαμε τον πολλαπλασιασμό των πουλιών από τα αυγουλάκια που έβαζαν οι γιαγιάδες μας στις κλώσσες της αυλής και είχαμε αργότερα την όμορφη εικόνα της γλώσσας με τα κλωσσόπουλα . Βλέπαμε τις πάπιες με τα παπιά , τις χήνες με τα χηνόπουλα .
Ήμασταν εξοικειωμένοι με τα ζώα και δεν τα φοβόμασταν ,αλλά τα φροντίζαμε και κατανοούσαμε τον κύκλο της ζωής με έναν τρόπο αυθεντικό και γνήσιο .
Στο χωριό η βροχή δεν ήταν απλώς καιρός αλλά ένα πραγματικό γεγονός . Βλέπαμε τα σύννεφα να συγκεντρώνονται και μυρίζαμε το βρεγμένο χώμα. Αυτήν την βροχή , την περίμεναν όλοι να αναζωογονήσει το χωριό .
Στο χωριό ακούγαμε τον ήχο από τις πηγές νερού στις χαβούζες και αγαπούσαμε τις στιγμές που καθόμασταν δίπλα στα μικρά ρέματα .
Ζώντας στο χωριό ζήσαμε όλα τα συμβάντα της ζωής ευχάριστα και δυσάρεστα . Είδαμε από κοντά γάμους και νύφες , νεογέννητα και βαφτίσεις , πανηγύρια και χοροεσπερίδες. Ζήσαμε από κοντά την απώλεια προσώπων και αυτό μας έκανε να κατανοήσουμε από μικροί το μυστήριο του θανάτου και ότι η απώλεια είναι μέρος της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης .
Ακούσαμε και την καμπάνα του χωριού να χτυπά βαριά και αργά για την απώλεια αγαπημένου αλλά και να καλεί για να να συμπαρασταθούν και να παρηγορήσουν οι δικοί μας . Αυτός ο ήχος ήταν ένας δεσμός με τις ρίζες μας , η μουσική του χωριού που μας κρατούσε ενωμένους .
Στα καθαρά βράδια ο ουρανός γινόταν ένα θέαμα με αστέρια. Το σκοτάδι στο χωριό άφηνε χώρο στο φως των αστεριών και όταν κοιτάζαμε στον ουρανό , νοιώθαμε πόσο μικροί είμαστε , αλλά και πόσο σημαντικοί .
Όσο μεγαλώναμε ,το χωριό μάς έμαθε την αξία της δουλειάς και του κόπου αφού δίπλα στους γονείς μας και στους παππούδες μας, μάθαμε πως είναι να φροντίζεις την γη .
Με αυτά τα θαύματα , η ζωή στο χωριό γινόταν πολύτιμη , γεμάτη μαγεία και διδάγματα και νοιώθαμε την ομορφιά του κόσμου , που μάθαμε να τιμάμε πάντα !