Το Χωριό μας Μέσα στο Χρόνο
Το χωριό μας δεν είναι απλώς ένας τόπος. Είναι η μνήμη των προγόνων μας, η ρίζα μας, η ζεστασιά της κοινότητας. Χτισμένο με κόπο και πόνο από ανθρώπους που ξεριζώθηκαν από τα πατρογονικά τους εδάφη, το χωριό γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες μιας χαμένης πατρίδας. Οι πρόγονοί μας ήρθαν το 1924, κυνηγημένοι από τις πατρίδες της Ανατολικής Θράκης, από το Όκλαλι, το Λαζάρκιοϊ , το Άκαλαν , το Φανάρι , τη Σηλυβρία ,τον Μικρό Τσεκμετζέ, το Αμπαρλί . Έφεραν μαζί τους τις εικόνες, τη γλώσσα, τις συνταγές , τις προσευχές , τη μουσική ,τα τραγούδια, τις ιστορίες και την πίστη τους. Πάνω στα χώματα του νέου τόπου, χτίστηκε με ιδρώτα και αξιοπρέπεια ένα χωριό που δεν ξέχασε ποτέ από πού ήρθε.
Στην αρχή ήταν δύσκολα. Λάσπη, φτώχεια, πρόχειρα σπίτια. Μα είχαν πίστη, δύναμη και αλληλεγγύη. Έβαλαν πέτρα πάνω στην πέτρα, έσπειραν τη γη, άναψαν καντήλια στο νέο ναό , γιόρτασαν και πένθησαν μαζί. Τα πρώτα σχολεία, οι πρώτοι τεχνίτες, οι πρώτοι δάσκαλοι, η ζωή άρχισε να ανθίζει ξανά.
Η Νέα Δήμητρα μεγάλωσε με τα χέρια των καροποιών,των χτιστάδων , των σιδεράδων, των κτηνοτρόφων , των μπακάληδων και των γεωργών της. Στις αυλές ακούγονταν τα γέλια των παιδιών, στις πλατείες τα βήματα των χορευτών. Κάθε γενιά άφηνε το δικό της αποτύπωμα. Πόλεμοι, κατοχή, μετανάστευση, και πάντα ξανά, αναγέννηση.
Κάθε δεκαετία άφηνε το σημάδι της. Ο πόλεμος, η φτώχεια, η ξενιτιά. Μα και πρόοδος, αγώνες, γάμοι, πανηγύρια. Το χωριό μας άλλαζε , δρόμοι, σπίτια, καφενεία, πλατείες , μα η ψυχή του έμενε ίδια. Μια ψυχή φτιαγμένη από το πείσμα των προγόνων μας και την ελπίδα των απογόνων.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, δεν βλέπουμε μόνο σπίτια και σοκάκια. Βλέπουμε πρόσωπα. Ονόματα χαραγμένα στις καρδιές μας. Γέλια, φωνές, μαθήματα ζωής. Κοιτάζοντας μπροστά, κρατάμε το νήμα που μας ενώνει με εκείνους. Γιατί όσο θυμόμαστε, όσο μιλάμε στα παιδιά μας για το πώς χτίστηκε αυτός ο τόπος, το χωριό μας θα συνεχίζει να ζει.
Μέσα στον χρόνο. Και πέρα από αυτόν.
Στο χωριό μας, τη Νέα Δήμητρα, όπως το μάθαμε, όπως το αγαπήσαμε , η ιστορία δεν είναι απλώς παρελθόν. Είναι παρόν και μέλλον μαζί. Μπορεί σήμερα το επίσημο όνομα να είναι Νέο Γυναικόκαστρο, όμως για εμάς που μεγαλώσαμε στις αυλές του, που ποτίσαμε τη γη του με κόπο και αναμνήσεις, θα είναι πάντα Νέα Δήμητρα. Γιατί αυτό το όνομα κουβαλά μέσα του τη μνήμη της προσφυγιάς, της εγκατάστασης, του αγώνα για μια καινούργια ζωή.
Κι αν τα χρόνια πέρασαν, αν άλλαξαν τα ονόματα και τα πρόσωπα, το πνεύμα της Νέας Δήμητρας παραμένει ζωντανό. Γιατί το χωριό μας είναι οι άνθρωποί του. Είναι οι ιστορίες του, οι οικογένειες που το θεμελίωσαν , οι Ιωακειμίδηδες, οι Τσιφτσήδες , οι Ιωαννίδηδες, οι Τσιφτσόγλου ,οι Εσκιόγλου , οι Σταματιάδηδες , οι Μαρμαρίδηδες, οι Παπαδόπουλοι , οι Τσομπανάκη , οι Καραμανλήδες , οι Πραξιγάδες , ο Κεμπαπτσόγλου, οι Τριανταφυλλίδηδες , οι Ζαχαριάδη, οι Κεχραδάδες , οι Σοαντζόγλου, οι Αβραμίδη , οι Σαρβανιτίδηδες , οι Ποιμενίδη, οι Πραξιγάδες, οι Ζαφειρόπουλοι , οι Χατζήδες, οι Γκόγκου , οι Πλαταράδες ,οι Γεωργιάδηδες, οι Τσαμπαζάκη , οι Χατζόπουλοι, οι Μπόσκου ,οι Στεργιάδηδες , οι Νικολαΐδηδες , οι Αρβανιτίδηδες, οι Σωτηριάδηδες , οι Τατάρογλου ,οι Αργυρόπουλοι , οι Μάνου , οι Αλετρίκηδες , οι Μπαλίδηδες, οι Αγγελάκη , οι Καλφόπουλοι, οι Βασιλειάδηδες, οι Γιοβαντσάκηδες, ο Μιχαλακόπουλος, ο Γιαννακόπουλος , ο Αυτζόγλου, ο Κερέμης ,οι Τσέτα , οι Χριστοδουλίδηδες , ο Βεργουλάκης , οι Δαλμάζη , οι Παναγιωτίδηδες , ο Βασιλόπουλος , ο Τσελεπάκης , οι Τσιφουτάκη, οι Αναστασιάδηδες , οι Παρπαράδες , οι Γρηγοριάδηδες , οι Γκαϊτατζήδες , οι Αλμπανίδηδες , οι Μήττα , οι Τσαλικίδηδες ,οι Τσαλκιτζήδες ,οι Γκοτζίδηδες , ο Πολυχρονάκης, ο Καραμαλάκης, οι Σπαρταλίδη , οι Κυριακίδηδες , οι Καλφόπουλοι, οι Μάνου , οι Λεονταρίδηδες, οι Αναστασιάδηδες , ο Μαντόπουλος , οι Φωτιάδη ,ο Ραντόπουλος , οι Τσακιρίδηδες ,ο Λαγόπουλος , οι Νατσόπουλοι, οι Φωτακίδηδες, ο Κεχαγιάς, οι Γιάγκογλου , οι Τακίδηδες, οι Ζαρζουλάδες , ο Βαλσαμίδης , οι Καλλιόγλου ,οι Μαλγαρίδη ,ο Αλεξιάδης , οι Τσολακίδη, οι Μητακίδη , ο Κωνσταντινίδης , η Σημεριάδου, ο Εμμανουηλίδης , ο Στεργιάδης , ο Λεβενταράς , ο Στράντζαλης , οι Δημητριάδηδες , που έσπειραν ρίζες βαθιές, ικανές να αντέξουν τον χρόνο.
Εμείς θα συνεχίσουμε να το λέμε Νέα Δήμητρα. Όχι από πείσμα, αλλά από σεβασμό. Γιατί η μνήμη είναι δύναμη και το όνομα του χωριού μας είναι η ψυχή του.