Το χωριό Βακούφι . Για να Γνωρίσουμε τον Τόπο Γύρω μας .
Το χωριό Βακούφι αναφέρεται ως οικισμός , το 1928. Δημιουργήθηκε από πέντε οικογένειες του Χρήστου Φλώρου, του Παναγιώτη , του Θεοχάρη , του Αθανασίου και του Γεωργίου . Θα μπορούσε να λέγεται και Φλωρέικα. Η ιστορία του μικρού αυτού οικισμού ξεκινάει από την εγκατάσταση των πρώτων οικογενειών . Στον τόπο αυτόν υπήρχε οικισμός επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας και χαρακτηρίζονταν βακούφι .
Ως βακούφιο , κατά τον ισλαμικό νόμο είναι περιουσιακό στοιχείο αφιερωμένο προς εκπλήρωση ευαγών σκοπών , ώστε να θεωρείται «θείο» πράγμα και η ωφέλεια να ανήκει στους ανθρώπους . Η λέξη προέρχεται από την τουρκική λέξη waqif που σημαίνει δωρητής .
Το μικρό χωριό με το όνομα Βακούφιον είναι πεδινό χωριό σε υψόμετρο 50 μέτρων . Βρίσκεται ανατολικά του Αξιού ποταμού και ΒΔ της λίμνης Πικρολίμνης . Απέχει από την πόλη του Κιλκίς 24,5 χλμ και από την Θεσσαλονίκη 60χλμ . Το Βακούφι ανήκει στην τοπική Κοινότητα Νέου Γυναικόκαστρου, στην Δημοτική Ενότητα Πικρολίμνης του Δήμου Κιλκίς . Οι κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι μόλις 16 . Το 1940 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέου Γυναικόκαστρου.
Η έκταση , που αποτέλεσε το χωριό ανήκε σε κάποιον Τούρκο μπέη και αγοράστηκε από Σαρακατσαναίους της ευρύτερης περιοχής , προερχόμενοι κυρίως από Χαλκιδική ή και Καιμάκ Τσαλάν .
Αρχικά οι κάτοικοι ασχολήθηκαν μόνο με την κτηνοτροφία . Γρήγορα όμως στράφηκαν και στην καλλιέργεια της γης.
Είχε σχολείο με έξοδα των κατοίκων μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60 με είκοσι μαθητές . Μάλιστα επειδή το σχολείο θεωρούνταν ιδιωτικό οι μικροί μαθητές έδιναν εξετάσεις για την επόμενη τάξη , στο σχολείο της Νέας Δήμητρας.
Εκκλησία δεν υπήρχε και ερχόταν στην εκκλησία του χωριού μας τον Άγιο Γεώργιο . Είχαν φύλακα για τα κτήματά τους , γιατί έλειπαν στην Θεσσαλονίκη .
Οι περισσότεροι από τους σημερινούς απογόνους τους , έχουν διαπρέψει στον χώρο των τεχνών , των γραμμάτων και των επιστημών .
Θυμάμαι πως οι γονείς μας είχαν πολύ καλές σχέσεις με τους κατοίκους του χωριού .Μάλιστα για να εδραιώσουν την φιλία τους έκαναν και κουμπαριές.
Μας αγαπούσαν πολύ και’ είχαν να λένε’ για την τιμιότητα και εργατικότητα των Νεοδημητριωτών. Είναι φιλήσυχοι άνθρωποι και έδιναν δουλειά στους δικούς μας.
Οι γονείς μας της Νέας Δήμητρας δούλεψαν στις μεγάλες εκτάσεις τους ως καλλιεργητές της γης τους . Η κοινή ιστορία των δύο χωριών είναι γεμάτη σεβασμό και αλληλοϋποστήριξη.
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023