Το Ταξίδι της Γιαγιάς Μαρίας στη Νέα Δήμητρα
Στις 19 του Μάη του 1947, η ζωή έκανε μια στάση. Ήταν η μέρα που τελείωσε το μακρύ ταξίδι της Μαρίας Αρβανιτίδου ,της γιαγιάς από το Άκαλαν της Τσατάλτζας. Μια γυναίκα που άφησε πίσω της πατρίδες, μνήμες, πρόσωπα και ένα σπίτι που δεν θα ξανάβλεπε ποτέ. Στα 77 της χρόνια, κουβαλώντας στους ώμους το βάρος του ξεριζωμού και της απώλειας, έφτασε στη Νέα Δήμητρα και ρίζωσε στη νέα γη. Ήταν η πιο ηλικιωμένη πρόσφυγας που πάτησε το πόδι της στο χωριό κι ήταν πια στη δύση της ζωής της.
Ήρθε με τον μονάκριβο γιο της, τον Σωτήρη. Εκείνον που κράτησε στη ζωή με τα δάκρυά της, παρακαλώντας νύχτες ατελείωτες την Παναγία να μην της τον πάρει. Ο άντρας της, ο Γιώργος, είχε αφήσει την τελευταία του πνοή πίσω, στην πατρίδα. Δεν πρόλαβε να δει τη νέα αρχή.
Ο Σωτήρης είχε ήδη παντρευτεί με την Ευδοκία, μια κοπέλα από το ίδιο χωριό, κι όταν έφτασαν στη Νέα Δήμητρα ήταν εκείνος 39 κι εκείνη 36. Μαζί τους ήρθαν τα παιδιά τους: η 16χρονη Χρυσάνθη, ο 10χρονος Γιώργος, ο μικρός Αντώνης, 8 χρονών, η, τριών ετών , Κυράνα και η δίχρονη Μαρία. Ήταν μια οικογένεια που έφερνε ζωή και μέλλον στη νέα γη, μέσα σε χρόνια δύσκολα και φτωχικά.
Τα χρόνια κύλησαν σαν νερό. Τα παιδιά μεγάλωσαν, έφτιαξαν τις ζωές και τα σπιτικά τους. Η γιαγιά Μαρία, τυφλή πια, ζούσε στο ημίφως , μα μες στο σκοτάδι της έλαμπαν τα γέλια των εγγονιών και των δισέγγονων. Η Χρυσάνθη, η πρωτότοκη εγγονή, παντρεύτηκε τον Χρήστο Νατσόπουλο και χάρισε στη γιαγιά τη χαρά των πρώτων δισέγγονων, την Αφροδίτη, τον Απόστολο, τον Αλέκο.
Και η Νέα Δήμητρα άνθιζε.
Η γιαγιά Μαρία έφτασε τα εκατό της χρόνια. Ήταν δέκα χρόνια μετά τη γέννηση του μικρού Αλέκου, όταν γεννήθηκε το νεότερο δισέγγονό της , η Ευδοκία. Στον ίδιο μήνα, τον Μάιο, η γιαγιά Μαρία άφησε την τελευταία της πνοή, κι ένα νέο κορίτσι ήρθε στον κόσμο. Το όνομά της, Ευδοκία ,σαν φόρος τιμής στη νύφη της, μα και σαν γλυκιά συνέχεια του νήματος της ζωής.
Έτσι κύλησε ο καιρός. Η ζωή πήρε, η ζωή έφερε. Κι εκείνη, η προσφυγοπούλα από το Άκαλαν, βρήκε τελικά τη θέση της στη μνήμη όσων ήρθαν μετά ,σαν ρίζα βαθιά, που απ’ αυτήν άνθισαν γενιές και γενιές.