Το Σπίτι των Ονείρων μου . Μνήμη και Νοσταλγία 2ον
Αυτό το μικρό δωματιάκι στο χαμηλό σπίτι του παππού μου Θανάση Γκάιτατζη με την σόμπα ήταν για όλα ! Ήταν καθιστικό , υπνοδωμάτιο , κουζινάκι και μαγερειό!
Ένα μικρό παραθυράκι ήταν στα δεξιά του μικρού αυτού καθιστικού με λίγο βάθος, που μπορούσες να ακουμπήσεις και το κουρτινάκι στο παράθυρο ήταν με ένα αυτοσχέδιο σιδερένιο κουρτινόξυλο . Μια καρέκλα μπροστά στο παραθυράκι για να κοιτάζεις έξω συμπλήρωνε την γωνία αυτή .
Στη συνέχεια ήταν ο χτιστός πάγκος με τα χωρίσματα και τά λουλουδάτα κουρτινάκια με το λάστιχο. Πάνω στον πάγκο με τις μικρές εσωτερικές κρυψώνες ήταν ο νεροχύτης με τη βρύση και δίπλα κάτω από μια καμινάδα ήταν το πετρογκάζ .Η μποτίλια του υγραερίου ήταν ντυμένη με το φουστάνι της, που ήταν μία ποδιά με τσέπη και η γιαγιά μας έβαζε εκεί τα σπίρτα της . Εδώ η κουζίνα ήταν γεμάτη με τα αρώματα των φαγητών της γιαγιάς μου , που πάντα ξυπνούσαν αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια.
Κατά μήκος του άλλου τοίχου κάτω από ένα μικρό παράθυρο ήταν το χτιστό μιντέρι . Παλιά αυτός ο χώρος ήταν ο στάβλος και το μιντέρι χτίστηκε πάνω στα παχνιά , στα χωρίσματα που έριχναν την τροφή των ζώων . Το μιντέρι ήταν σκεπασμένο με υφαντά μέχρι κάτω και από πάνω κατά μήκος του , είχε άλλο υφαντό . Στον τοίχο με τις πινέζες ήταν καρφωμένο ένα μακρόστενο χαλάκι σαν ‘ πάντα ‘ . Όταν καθόσουν στο μιντέρι , έβλεπες από το μικρό παραθυράκι , που βρισκόταν από πάνω του από την άλλη πλευρά του σπιτιού , στον μπαχτσέ. Την θέα έκλειναν μερικά κλαδιά από την κρεμαστή γλάστρα που είχε το φυτό “ελενίτσα ” . Πρώτα έβλεπες τα όμορφα άνθη της ελενίτσας και μετά όλο τον μπαχτσέ !
Στον διπλανό τοίχο του δωματίου αυτού ήταν ένα μεγάλο κρεβάτι. Ήταν φτιαγμένο με τρία ξύλινα υποπόδια και πάνω είχε μια μεγάλη τάβλα με το στρώμα . Είχε μεγάλες μαξιλάρες γύρω-γύρω και ένα βελούδινο χαλάκι ‘πάντα’ στον τοίχο με την παράσταση των ελαφιών . Πόσες φορές πάνω σε αυτό το αφράτο στρώμα μας πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά του όσο η γιαγιά μας έλεγε παραμύθια !
Στο μεγάλο τοίχο ήταν ένα μεγάλο κάδρο που είχε τη φωτογραφία του παππού και της γιαγιάς όταν ήταν νέοι και ένα άλλο κάδρο, που περιείχε πολλές φωτογραφίες των παιδιών τους .
Δίπλα στο κρεβάτι ήταν ένα τραπέζι του καιρού εκείνου στρογγυλό, που κατεβάζοντας τα πλαϊνά του γινόταν ορθογώνιο με δύο καρέκλες με ωραίο υφαντό τραπεζομάντηλο. Πάνω του ήταν το παλιό ραδιόφωνο σκεπασμένο με κεντητό πετσετάκι, ένας δίσκος με μια κανάτα με νερό σκεπασμένη με κεντητό πετσετάκι και δυό ποτήρια. Στον τοίχο σε ένα καρφί ήταν κρεμασμένη η λάμπα με το λαμπόγυαλο έτοιμη να ανάψει για το βράδυ και να προσφέρει φώς και μαγεία .
Κάτω το πάτωμα ήταν «χρισμένο» βαμμένο με κοκκινόχωμα και από πάνω ήταν η ψάθα , που ήταν πλεγμένο χαλάκι με ψάθα (τύφη ) και μετά τοποθετούσαν το υφαντό χαλί.
Βγαίνοντας από αυτό το δωμάτιο στα δεξιά , ανεβαίνοντας ένα φαρδύ σκαλί βρισκόμαστε στο υπόλοιπο σπίτι .
Το πρώτο που συναντάμε είναι το μικρό σαλονάκι . ‘Ένα ντιβάνι ήταν στην άκρη που είχε πάνω του ένα πολύ γυαλιστερό ‘ φλος’ ντιβανοσκέπασμα και πολύ ωραία μαξιλάρια ‘του λούσου’, εταμίνες κεντημένες με σχέδια και σε μαύρο σατέν λουλούδια κεντημένα με βυζαντινή βελονιά.
Στον τοίχο είχε μία φανταχτερή ‘πάντα ‘, χαλάκι τοίχου βελούδινη με την παράσταση των κοριτσιών που έπαιζαν μαντολίνο .’Ένα μικρό παραθυράκι με ωραία άσπρα κουρτινάκια κοφτά με δαντέλα , έδινε το φώς του προς την αυλή . Στον άλλον τοίχο του σαλονιού ήταν ο μπουφές σε χρώμα πορτοκαλοκόκκινο με τις βιτρινούλες του και μέσα τα ωραία γυαλικά του. Πάνω στον μπουφέ ήταν δύο νυφικές φωτογραφίες, ένας δίσκος γυάλινος με την μπλε χρυσή καράφα και τα ποτηράκια της και δίπλα ακριβώς η χρυσή σοκολατιέρα , με τα ποδαράκια . Αυτής της σοκολατιέρας το περιεχόμενο έχω γευθεί πολλές φορές, κρυφά από την γιαγιά μου ! Και γνωρίζετε τι περιείχε ! Τα γυμνά σοκολατάκια σε σχήμα μαργαρίτας !
Το πάτωμα ήταν και εδώ βαμμένο με κοκκινόχωμα και είχε ένα πολύ ωραίο υφαντό χαλί. Εδώ στην γωνία ήταν και το Εικονοστάσι με τα εικονίσματα μέσα και έξω. Από το Εικονοστάσι , κρέμονταν τα αποξηραμένα λουλούδια από τον Επιτάφιο . Η καντήλα αναβε κάθε απόγευμα και όταν ήταν γιορτή άναβε όλη την ημέρα από την παραμονή της γιορτής . Έτσι έδινε έναν αέρα ιερότητας στον χώρο θυμίζοντας τη σύνδεση της καθημερινότητας με τις παραδόσεις της Νέας Δήμητρας.
Κάθε φορά που μπαίναμε στο σπίτι αυτό ,είτε για να φάμε , να κοιμηθούμε ή να ζήσουμε την παρέα όλων των αγαπημένων μας αισθανόμασταν ότι δεν ήταν απλώς ένα σπίτι , αλλά ένα καταφύγιο ψυχής .
Συνέχεια