Το Σπίτι των Ονείρων μου : Μνήμη και Νοσταλγία Μέρος 1ον
Το σπίτι των ονείρων μου ήταν ένα μικρό σπιτάκι στην άκρη του χωριού μας Νέα Δήμητρα, γεμάτο μνήμες και συναισθήματα Ένα μικρό σπιτάκι χτισμένο το 1932 από τα χεράκια του παππού μου και της γιαγιάς μου , σε μια γωνιά του αγαπημένου μου χωριού προς τον Νότο δίπλα στην γειτονιά που έμεναν οι Αγαλανιώτες , στέγασε την οικογένεια των προσφύγων, τον Θανάση Γκάιτατζη από το ’Ακαλαν της Τσατάλτζας της Ανατολικής Θράκης και την Δαφνιώ Μπαχαρίδου από το Κερμέν της Τυρολόης , της Ανατολικής Θράκης. Η μεγάλη οικογένεια είχε μαζί τους εκτός από τα πολλά παιδιά ελπίδες και όνειρα . Αυτό το σπιτάκι ήταν το καταφύγιό τους όπου δημιούργησαν την οικογένειά τους.
Το σπίτι αυτό χτίστηκε με πέτρες, που κουβαλούσε με το κάρο από το Κάστρο ο Θανάσης και βοηθούσε η Δαφνιώ . Με πέτρες και πλιθιά έκαναν τους τοίχους του σπιτιού και της αποθήκης. Στην Πατρίδα άφησαν ωραίο νεόκτιστο σπίτι και δεν το χάρηκαν . Το καινούργιο στην Νέα Δήμητρα το έβαψαν με ασβέστη κάτασπρο και έκαναν περβάζια με λουλάκι και ήταν νοικοκυρεμένο !
Πόση χαρά ένοιωσαν όταν μπήκαν σε αυτό , για να στεγάσουν την οικογένειά τους και τα όνειρά τους ! Τα πλιθιά του σπιτιού αυτού άντεξαν μέχρι το 2020 . Και θα άντεχαν και περισσότερο , αν δεν παραδινόταν στην εγκατάλειψη . Τα σπίτια, λες και το νοιώθουν ότι λείπει ο νοικοκύρης και γίνονται χαλάσματα ! Εδώ η οικογένεια του παππού μου και της γιαγιάς μου μεγάλωσε .Εδώ αγάπησαν την γη και έθρεψαν τα παιδιά τους .
Τα εφτά παιδιά τους εδώ μέσα γεννήθηκαν , τρία αγόρια και τέσσερα κορίτσια και είδαν το φώς του ήλιου. Ο Βασίλης , ο Χρήστος , ο Πολυχρόνης , η Φωτούλα , η Αννίτσα , η Καλλιόπη και η Νίκη . Μέσα εδώ μεγάλωσαν και μετά από τους γάμους τους, που στολίστηκαν γαμπροί και νύφες, πέταξαν μακριά , σαν τα πουλιά . Εδώ έπαιξαν , αγάπησαν και πέταξαν αφήνοντας πίσω το άρωμα της παιδικής τους ηλικίας .
Μέσα σε αυτό το σπίτι υπήρξαν χαρές και λύπες και μέσα σε αυτό το σπίτι έγινε ο σπαρακτικός αποχαιρετισμός της μικρής τους κόρης που ήταν ανθισμένο λουλούδι . Εδώ μέσα φεύγοντας μικρή για το μακρινό της ταξίδι έγινε ο μαύρος αποχαιρετισμός της!
‘Έτσι οι γονείς έμειναν μόνοι, έζησαν μέχρι τα βαθιά γεράματα και έκλαιγαν για το χαμό της κόρης τους, μεγαλώνοντας το μικρό παιδί της. Οι άνθρωποι όλοι έφυγαν και έμεινε το μικρό σπίτι ,σαν φάντασμα του παρελθόντος, να θυμίζει σε όλους όσους πέρασαν από εκεί τις ιστορίες του , τις ζωές που πέρασαν και τις στιγμές που έζησαν .
Σε αυτό το μικρό καλυβάκι έζησα κι εγώ, παιδί τότε , πολλές στιγμές ! Ήταν το σπιτάκι του παππού μου και της γιαγιάς μου, στην άλλη άκρη του χωριού .
Μπαίνοντας στην ανοικτή αυλή μια κεντρική είσοδος σε έβαζε σε ένα μεγάλο δωμάτιο που από πάνω φαίνονταν τα ξύλα της σκεπής τα ‘ πατερά’ μέχρι τα κεραμίδια . Εδώ ήταν στοιβαγμένα τα ξύλα για τη σόμπα και κρεμασμένο το φανάρι που διατηρούσε τα τρόφιμα . Προχωρώντας και ανοίγοντας την ξύλινη πόρτα με τις χαραμάδες, τα «αραλίκια» και πατώντας το παλιό πόμολο, έμπαινες σε ένα μικρό καμαράκι . Σε αυτό το χαμηλοτάβανο καμαράκι έγιναν οι καλύτερες επισκέψεις, οι καλύτερες παρέες, τα καλύτερα νυχτέρια! Ο παππούς, η γιαγιά τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους . Αυτό το μικρό καμαράκι για μας ήταν ο κόσμος όλος και μας υποδέχονταν η γιαγιά με μια αγκαλιά ζεστή και φωτεινή .
Στα δεξιά η σόμπα με τα μπουριά , τις σωλήνες για να βγαίνει ο καπνός έξω, να περνάνε σχεδόν από την μισή κάμαρα πάνω .
Όταν άναβε αυτή η σόμπα τα μάγουλά μας, γινόταν κατακόκκινα , από την ζέστη ! Πόση χαρά και αγαλλίαση νοιώθαμε μέσα σε αυτήν την μεγάλη παρέα ! Όλοι οι αγαπημένοι μας ! Όλη η σειρά της συγγένειας ! Παππούς , γιαγιά , μαμά, αδελφούλες ,θείες , θείοι ξαδελφούλες ! Θυμάμαι τις ζεστασιά της σόμπας που φώτιζε τις νύχτες του χειμώνα, την φωνή της γιαγιάς μου να μας λέει ιστορίες με την φωνή της να αναστενάζει , να λυγίζει και να γελάει .