Το ραδιόφωνο στην Νέα Δήμητρα
Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου κάθε χρόνο είναι η παγκόσμια μέρα ραδιοφώνου . Η ημέρα αυτή δόθηκε ώς φόρος τιμής σε ένα από τα παλαιότερα και αξιόπιστα μέσα επικοινωνίας στον κόσμο και σε πολλές περιοχές του πλανήτη παραμένει το μοναδικό ‘ παράθυρο ‘ στον κόσμο
Ο Γουλιέλμος Μαρκόνι το 1895 μετέδωσε ηχητικά κύματα και το ραδιόφωνο γεννήθηκε ! Από αυτό το μέσο μεταδόθηκαν σημαντικά μηνύματα τής Ιστορίας μας .
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘ 70 οι εραστές του ραδιοφώνου έφτιαξαν σταθμούς , που ήταν πειρατικοί. Απαγορεύονταν η αναμετάδοση και γινόταν κατάσχεση των ηλεκτρονικών μηχανημάτων.
Θα γυρίσουμε και πάλι αρκετά χρόνια πίσω, σε εκείνα τα χρόνια των πειρατικών ραδιοφωνικών σταθμών .
Τα ογκώδη ραδιόφωνα που είχαν οι παππούδες μας έδωσαν την θέση τους στα μικρότερα . Τα καλοκαιρινά πρωινά ακούγαμε το ραδιόφωνο στο χωράφι . Ανάμεσα στις καπνιές, κάτω στο χώμα ήταν αφημένο το ραδιόφωνο και όσο απομακρυνόμασταν το παίρναμε μαζί μας .Έκαμνε τον κύκλο όλου του χωραφιού .
Και ακούγαμε τα τραγούδια από τους κανονικούς σταθμούς . Επίσης ακούγαμε τις ειδήσεις και τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού.
Θυμάμαι τα πρωινά τραγούδια της ΕΙΡ ήταν δημοτικά συνήθως και ο μπαμπάς μου τα άκουγε .Εμάς τότε δεν μας άρεζαν και διαμαρτυρόμασταν στην μαμά μας ,που δεν μπορούσε η καημένη να τον αλλάξει γνώμη !
Και έτσι ακούγαμε την Νίτσα Τσίτρα με τον Κώστα Τσαλικίδη ακορντεόν και τον Κουφογιάνγκο κλαρίνο .
Ο μπαμπάς μου έλεγε πόσο ωραία είναι κι εμείς δεν μιλούσαμε . Κάμναμε υπομονή μέχρι να τελειώσει το τραγούδι της , η Τσίτρα ! Όταν πέρασαν τα χρόνια καταλάβαμε την ομορφιά και αυτών των τραγουδιών !
Οι πειρατές τής ραδιοφωνίας δεν είχαν ξυπνήσει ακόμη και περιμέναμε .Ψάχναμε στις συχνότητες να τούς βρούμε αλλά μάταια !
Ήταν πολύ πρωί γι’ αυτούς που ξενύχτησαν .
Τα ερτζιανά ήταν νεκρά ακόμη και κάποια στιγμή μετά από πολλή αναμονή ακούγονταν , μετέδιδαν !
Στις αποθήκες και στα υπόστεγα που περνούσαμε τον καπνό, το ραδιόφωνο ανάμεσα σε χράμια (χαλάκια ,κουρελούδες ) , κούφες (κοφίνια ) και φύλλα καπνού έπαιζε τα τραγούδια του .Ο μπαμπάς μου μάς μάλωνε να μην το μετακινούμε κι εμείς το παίρναμε δίπλα μας. Θέλαμε να αλλάζουμε συνέχεια τους σταθμούς , για να ακούμε τα τραγούδια της αρεσκείας μας .Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, το είχαμε πάνω στο σπίτι και η αδελφή μου η Νούλα κοιμόταν αγκαλιά με αυτό !
Ακόμη και όταν πήγαινε σχολείο διάβαζε με το ραδιόφωνο ακούγοντας τραγούδια ! Το ραδιόφωνο ήταν ο σύντροφός μας στην δουλειά του χωραφιού και στις καθημερινές ασχολίες μας .
Όταν πέθανε η γιαγιά μου η Κερανιώ ,ο μπαμπάς μου μας απαγόρευσε να έχουμε ανοικτό το ραδιόφωνο για λόγους πένθους . Η απόφασή του ήταν μια συμβολική πράξη γεμάτη συναίσθημα και σεβασμό . Θεωρώντας το ραδιόφωνο μέσο ψυχαγωγίας ήθελε να κάνει μια παύση σε αυτήν και να προσδώσει έναν ιδιαίτερο φόρο τιμής στην μαμά του !
Το κλείσιμο αυτό ήταν σαν μια παύση στο τραγούδι της ζωής ,ένα σημείο αναφοράς στα όσα έζησε και πρόσφερε η γιαγιά μας .
Και η ζωή συνεχίζεται…..
Ράδιο Φωκίδα με ποιοτική λαϊκή μουσική !
Η μαμά μου έλεγε ,
«Αυτή η κόρ μας δεν θα μάθθ γράμματα …όλη μέρα με το ράδιο αγκαλιά ! «Κι εκείνη την διέψευσε και έμαθε και γράμματα !
Τι ωραία που ήταν αυτή η αίσθηση να ακούς τραγούδια .Τραγουδήσαμε με τραγούδια που τραγουδήθηκαν και αγαπήσαμε πολύ .Ο εκφωνητής είχε ψευδώνυμο και όλα καλύπτονταν από ένα πέπλο αόριστου και αγνώστου , δημιουργώντας μια σχέση αόρατη .
Η μουσική παρέμενε πρωταγωνίστρια σε όλες τις συχνότητες και μάς ευχαριστούσε !
Κάτω στο υπόστεγο τού σπιτιού μας όσο βελονιάζαμε το καπνό, μάς κρατούσε συντροφιά το ραδιόφωνο με την μουσική του .
Η ένταση ήταν δυνατή και ακουγόταν σε όλη την γειτονιά . Πώς μας άντεχαν οι γονείς μας και οι γείτονες !
Τώρα που περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνουμε πόσες αντοχές είχαν τα αυτιά τους με την ένταση του ραδιοφώνου !
Ακούγαμε τις τηλεφωνικές αφιερώσεις που έκαμναν οι ακροατές. Αγάπες και έρωτες ανομολόγητοι,παθιασμένοι ,ανεκπλήρωτοι,
Απελπισμένοι ,τελειωμένοι !
«Ο Κώστας αφιερώνει στο κοριτσάκι του»
«ο Γιάννης στην Μαρίνα του « και κάποια τολμηρή Γεωργία στον Βασίλη της , που «τής έκανε να χτυπήσει η καρδούλα της «.
Και ο Σαλαμπάσης φώναζε «Σ’αγαπάω μ’ακούς» ‘.
Και εγώ περίμενα να ακούσω το «Ο Χρήστος αφιερώνει στην Ελένη του» με τον Βοσκόπουλο να τραγουδά τις Αναμνήσεις του !
Το κοινό των πειρατικών σταθμών ήταν φανατικό και κυρίως γυναικείο .Μαζευόμασταν τα κορίτσια της γειτονιάς και ακούγαμε τα αφιερωμένα τραγούδια .Σε εμάς αφιέρωναν τα
Παλληκάρια ….για τα όμορφα κορίτσια που περνούν το καπνό !
Και το ραδιόφωνο έπαιζε το « Γέλα κυρία μου « του Καφάση και αμέσως μετά ο Κοινούσης τραγουδούσε με δύναμη « Και γω σ’αγαπώ και σε σκέφτομαι ακόμα «. Μητροπάνος , Νταλάρας ,Πάριος, Αλεξίου ,Βοσκόπουλος ,Κόκοτας ,Διονυσίου , Πουλόπουλος,Κερμανίδης ,Σαλαμπάσης ,
Καφάσης ,Κοινούσης μάς ξεσήκωναν την καρδιά.
’ας ακούσουμε μερικές αφιερώσεις ακόμα τού καιρού εκείνου !
«Άδικα χάνεις τον καιρό σου» με τον Πάνο Μαρίνο , αφιερωμένο στην Τασούλα από το Κιλκίς !
«Τα πλοία πεθαίνουν στα λιμάνια «τραγουδάει ο Πολύς Κερμανίδης , χαρισμένο για τα όμορφα ματάκια από τον Γιώργο !
Κώστας Κόλλιας και « έρωτά μου αγιάτρευτε « αφιερωμένο στο κοριτσάκι του απέναντι μπαλκονιού!
Και Έλενα Γιαννακάκη «εσένα θέλω μόνο « αφιερωμένο στο κορίτσι, που καθόταν δίπλα μου στην στάση του λεωφορείου.Και αν ο εκφωνητής είχε γλυκειά φωνή και έβαζε καλό πρόγραμμα ήμασταν όλες ερωτευμένες μαζί του ! Περιμέναμε τον Ντόναλντ Ντακ, τον Εξωγήινο, το Ράδιο Σίτυ, τον Σκορπιό , την Άναμπελ ,τον Τάιγκερ που γοήτευαν τους ακροατές με μοναδικό τρόπο .Με τα τραγούδια τους ερωτευτήκαμε και αγαπήσαμε !
Με στίχους που σε ραγίζουν, που φουντώνουν το είναι μας με συναισθήματα . Ήτανε η εποχή όπου η μουσική είχε την εξουσία να γεννάει και να θρέφει συναισθήματα.
Το ραδιόφωνο ήταν η συντροφιά μας και οι μελωδίες του έκαναν την ζωή μας πιο όμορφη ! Η γλυκιά νοσταλγία για το ραδιόφωνο είναι μάρτυρας της δύναμής του να γεφυρώνει εποχές , να ενώνει τους ανθρώπους και να δημιουργεί αναμνήσεις που δεν σβήνουν !
Και φεύγει η ζωή μας , χάνεται μέσα σε παλιές θύμισες !
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023