Το Παιχνίδι ,Γιάντες, στην Νέα Δήμητρα
Ήταν ένα παλιό έθιμο της Ανατολικής Θράκης και αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών και όχι μόνο , που απαιτούσε δύναμη και τύχη . Το παιχνίδι αυτό παιζόταν με το κόκκαλο από το μπροστινό μέρος του κοτόπουλου , που είχε σχήμα διχάλας , τσατάλας . Όταν μαγείρευαν οι γιαγιάδες μας το κοτόπουλο παίρναμε το κόκκαλο αυτό μετά το γεύμα και το παίζαμε εκείνη την στιγμή . Προσπαθούσαμε να σπάσουμε το κόκκαλο και σε όποιον έμενε τι κεφάλι της τσατάλας ήταν ο νικητής !
Και προλάβαινε να φωνάξει “γιάντες” . Επίσης ό, τι σκεφτόταν εκείνη την στιγμή και κέρδιζε θα πραγματοποιόταν . Η λέξη γιάντες σημαίνει κάηκες ή έχασες από την τουρκική λέξη γιαντίμ =κάηκα ή χάθηκα .
Γιάντις είναι το διχαλωτό κόκαλο του στήθους της κότας, που όποιος το έπαιρνε στη μερίδα του φαγητού του, το έπιανε από τη μια άκρη κι έλεγε: “Ποιος θέλει να παίξουμε γιάντις”; Τότε όποιος ήθελε, έπιανε την άλλη άκρη και τραβούσαν συγχρόνως. Αυτό έσπαγε και όποιος είχε το μεγαλύτερο κομμάτι ήταν ο τυχερός. Όταν συμφωνούσαν να παίξουν “γιάντις” σάλιωναν με τη γλώσσα τον αντίχειρα, τους ακουμπούσαν κι έλεγαν σαν όρκο π.χ. ” 10 γιάντις για ένα αβγό”.
Από εκεί και πέρα αν έδινε ο ένας στον άλλο κάτι, έπρεπε αυτός που το έπαιρνε να πει εγκαίρως “το ξέρω” δηλαδή ότι προσπαθείς να με ξεγελάσεις. Εάν το ξεχνούσε και ο άλλος έλεγε ” γιάντις” τότε έγραφε εις βάρος του άλλου ένα γιάντις. Τα έγραφαν κιόλας για να μη τα ξεχάσουν κι όποιος έγραφε δέκα, κέρδιζε κι έπαιρνε π.χ. το αβγό.
Συνήθως κέρδιζαν οι μεγαλύτεροι και τα μικρότερα παιδιά παραπονιόταν ή έκλαιγαν.
Το “Γιάντες” ήταν μια ευκαιρία για παρέα και διασκέδαση. Γύρω από το τραπέζι του φαγητού παιζόταν αυτό το παιχνίδι . Τόσο απλές στιγμές με το “Γιάντες ” ζήσαμε στα σπίτια μας με τους γονείς μας και τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας ,αλλά γεμάτες ζωντάνια .