Το Μπαούλο της Προίκας στην Νέα Δήμητρα.
Στη γωνία του σπιτιού ,δίπλα στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι,στεκόταν αγέρωχο το μπαούλο. Ήταν ένα κιβώτιο γεμάτο μνήμης προσευχές και αναμνήσεις και ήταν κάτι περισσότερο από ένα αποθηκευτικό έπιπλο .
Το μπαούλο της νύφης ,το σεντούκι(ι), όπως το έλεγαν οι παλιές στη Νέα Δήμητρα ,κουβαλούσε την προσμονή μιας νέας ζωής , τη φροντίδα της μάνας ,το μεράκι των γυναικών που έσκυβαν ατελείωτες ώρες πάνω από τον αργαλειό. Ήταν σύμβολο προετοιμασίας για μια νέα αρχή , της αγάπης και της φροντίδας που συνόδευε την δημιουργία της προίκας . Κάθε λεπτομέρεια πάνω στο μπαούλο από τα σκαλίσματα μέχρι το κλειδάκι του διηγούταν μια ιστορία αφοσίωσης και προσπάθειας .Τα προικιά είχαν την θέση τους σε αυτό το υπέροχο ξύλινο μπαούλο με τις λεπτομέρειες πάνω του με το κλειδάκι στην κλειδαριά ή καλά κρυμμένο.
Οι νοικοκυρές της Νέας Δήμητρας είχαν δύο είδη μπαούλων : το ξύλινο με περίτεχνα σκαλίσματα και το μεταλλικό με ξύλινα και μεταλλικά στοιχεία . Το μεταλλικό μπαούλο είχε παραστάσεις και ήταν βαμμένο σε διάφορα χρώματα . Μέσα στο μπαούλο κρύβονταν ώρες ατέλειωτης εργασίας που ήταν έργα με μεράκι .Πόσες πιθαμές υφαντά είχαν και πόσα τόπια έκρυβαν και εξάδες ή δωδεκάδες πετσέτες και άσπρα τραπεζομάντηλα. Κάθε κομμάτι ήταν αποτέλεσμα υπομονής και επιδεξιότητας , κομμάτια που θα στόλιζαν το νέο σπιτικό της νύφης .
Οι μέρες ήταν κούρασης και υπομονής και αγωνίας για να προλάβουν . Έπρεπε να γεμίσει με τα υπέροχα δημιουργήματα και να πάει στο σπίτι της καινούργιας νοικοκυράς. Το μπαούλο δεν ήταν μόνο το «προικιό» της νύφης αλλά και ένας δεσμός με τις προηγούμενες γενιές. Κάθε καρέ με το «σατσάκκ « και κάθε υφαντό είχε την δική του χρήση και σήμαινε πολλά πέρα από την χρηστική του αξία .Το μπαούλο αντικατοπτρίζει μια εποχή που η απλότητα συνδυαζόταν με την ομορφιά και την παράδοση . Μια εποχή που φαντάζει μακρινή αλλά ταυτόχρονα τόσο οικεία στις καρδιές μας .
Σήμερα αναζητούμε αυτά τα κομμάτια του παρελθόντος αλλά καταλαβαίνουμε πως η μαγεία τους ανήκει σε μια άλλη εποχή .
Αυτή που τιμά το ωραίο μπαούλο με το ωραίο υφαντό καρέ πάνω του με το «σατσάκκ(ι) « μας μεταφέρει στη εποχή εκείνη . Αυτά τα μπαούλα τα κοιτάζουμε με νοσταλγία και κάθε φορά που ακουμπάμε το χέρι στο ξύλο τους , είναι σαν να αγγίζουμε τα χέρια εκείνων των γυναικών που τα γέμισαν με αγάπη .
Πόση ομορφιά με την εικόνα μιας άλλης εποχής που την αναζητούμε τώρα , αλλά είναι αργά γιατί την χάσαμε . Μόνο η νοσταλγία τους παραμένει ζωντανή καθώς αυτά τα μπαούλα είναι οι φορείς μιας παράδοσης που δεν χάνεται ποτέ .