Το Μαγικό Κουτί που Άλλαξε τον Κόσμο μας
Για τους παππούδες μας, η ιδέα πως θα μπορούσαν να ακούν φωνές ή να βλέπουν ανθρώπους μέσα από ένα «κουτί» έμοιαζε με φαντασία, σχεδόν μαγεία. Όταν ήρθε το ραδιόφωνο, η απορία και ο θαυμασμός έδωσαν τη θέση τους σε ένα σιωπηλό δέος. Και ύστερα, όταν εμφανίστηκε η τηλεόραση, το θαύμα έγινε ακόμη μεγαλύτερο.
Ήταν 23 Φεβρουαρίου 1966 όταν η Ελληνική Κρατική Τηλεόραση έκανε την επίσημη έναρξή της. Τότε, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως αυτό το μικρό «κουτί» θα γινόταν ο κυρίαρχος του σπιτιού, αλλάζοντας συνήθειες, ρυθμούς και ακόμα και τον τρόπο που οι άνθρωποι μιλούσαν μεταξύ τους.
Στα παιδικά μας χρόνια, ο Μπάρμπα Μυτούσης και τα ανίψια του, ο αγαθούλης ο Κλούβιος και η πονηρούλα η Σουβλίτσα, μας καθήλωναν μπροστά στην ασπρόμαυρη οθόνη. Ήταν η πρώτη μας γνωριμία με τη μαγεία των εικόνων που ζωντάνευαν. Μια απόδραση από την πραγματικότητα, ένα παράθυρο σε κόσμους φανταστικούς.
Τη δεκαετία του ’70, το »κουτί» άρχισε να γεμίζει με σειρές που σημάδεψαν τη ζωή μας. Ήμασταν ακόμα παιδιά όταν βλέπαμε με τρόμο τον «Παράξενο Ταξιδιώτη». Τα απογεύματα, γυρίζοντας από το σχολείο, τα αγόρια μάς φόβιζαν:
- Έρχεται ο παράξενος ταξιδιώτης!Και εμείς τρέχαμε προς το σπίτι, με την καρδιά να χτυπάει δυνατά.
Στον «Άγνωστο Πόλεμο», ο συνταγματάρχης Βαρτάνης είχε κλέψει τα μυαλά όλων, ενώ ο «Άνθρωπος δίχως πρόσωπο» γεννούσε φοβίες στις μικρές μαθήτριες. Στη «Σακκά», στην κλινική που εκτυλισσόταν η σειρά, κυκλοφορούσε μια σκοτεινή μορφή με ένα γάντζο αντί για χέρι και μόνο η σκέψη του μας έκανε να κουκουλωνόμαστε κάτω από τα σκεπάσματα.
Αλλά υπήρχαν και σειρές που τις έβλεπε όλη η οικογένεια μαζί, χωρίς φόβο και αγωνία. Ο «Μεθοριακός Σταθμός» ήταν μια από αυτές. Ο Αλέξης, ο γεωπόνος και η Γαρυφαλλιά έγιναν αγαπημένοι μας ήρωες. Η γιαγιά Ελευθερία η Τσακιρίδου που κάθε απόγευμα ερχόταν στο σπίτι μας να παρακολουθήσει τη σειρά, ζούσε την ιστορία σαν να ήταν αληθινή.
- Αλέξη, μπρε παιδί μου, πάρ’ το το κορίτσι, καλό κορίτσι είναι…
Και όταν η αγωνία κορυφωνόταν, στρεφόταν στη μάνα μου, ταραγμένη:– Μάρ, Φωτούλα, πολύ τις σκέφτομαι… Τι θα γένουν;
Εμείς γελούσαμε, αλλά η τηλεόραση είχε γίνει ήδη μέλος της οικογένειας. Οι ήρωές της ήταν πια γείτονες, φίλοι, συγγενείς.
Στα σπίτια του χωριού, οι γυναίκες άφηναν τα φαγητά να καίγονται στη φωτιά, ξεχασμένες μπροστά στην οθόνη. Η γιαγιά μου, η Τσάκαινα, είχε βρει και το δικό της όνομα για το θαύμα: «το τελερό».
- Άι, ας βάλουμε το τελερό να δούμε τι λέει!
Το «Λούνα Παρκ» μας χάρισε γέλια και τραγούδια, ενώ «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι» έγινε η αγαπημένη μας φυγή σε μια αγροτική ζωή που έμοιαζε τόσο μακρινή και τόσο οικεία ταυτόχρονα.
Κι έτσι, σιγά σιγά, η τηλεόραση έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Δεν ήταν πια απλώς ένα κουτί. Ήταν ένας ολόκληρος κόσμος .
Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70 άρχισε να προβάλλεται η σειρά «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι «.Το έχουμε δει και σε επαναλήψεις γιατί είναι ένα κομμάτι μιας άλλης εποχής, που ζήσαμε . Η οικογένεια Ίνγκαλς μας κατέκτησε με την γλυκειά αθωότητά της .Μέσα εκεί βλέπαμε την δική μας οικογένεια γιατί απεικόνιζε αυθεντικά την απλή ζωή μιας μικρής αγροτικής κοινωνίας . Η Λώρα και η Μαίρη ήταν οι μαχήτριες που ήμασταν κάποτε κι εμείς .
Κι έτσι, σιγά σιγά, η τηλεόραση έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Δεν ήταν πια απλώς ένα κουτί. Ήταν ένας ολόκληρος κόσμος .Ένας ζωντανός καθρέφτης της ψυχής μας. Ήταν οι εποχές που τα βράδια μας είχαν αλλιώτικα χρώματα ,που η ήρωες της μικρής οθόνης δεν ήταν μόνο χαρακτήρες ,αλλά άνθρωποι που μπήκαν στα σπίτια μας ,στις σκέψεις μας ,στα όνειρά μας .
Γιούγκερμαν . Οι Μυστικοί Αρραβώνες . Οι Έμποροι των Εθνών. Να η Ευκαιρία . Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται .
Ονόματα που δεν είναι απλώς τίτλοι σειρών ,αλλά κομμάτια μιας μνήμης που δεν φθείρεται. Μας έκαναν να γελάσουμε ,να κλάψουμε , να μελαγχολήσουμε . Πόσα συναισθήματα γεννήθηκαν μέσα από τις ιστορίες τους …Αγωνία, προσμονή , λύτρωση ,συγκίνηση, θαυμασμός , οργή για τις αδικίες .
Και τώρα , όσα χρόνια κι αν περάσουν ,το σημάδι τους μένει . Δεν το σβήνει ούτε ο χρόνος ,ούτε η μνήμη . Γιατί οι ιστορίες που αγγίζουν την ψυχή δεν χάνονται ποτέ.