Το Καζάνι του Λεγώνν : Η Τέχνη του Τσίπουρου στη Νέα Δήμητρα.
Στην άκρη του χωριού Νέα Δήμητρα προς το πρώτο κάστρο που οι ευωδιές απ’ τα κλήματα και τα ξύλα ανακατεύονταν με τον φρέσκο αέρα στέκονταν το καζάνι του Λεωνίδα Καλφοπούλου του Λεγώνν.
Ήταν το κέντρο της φθινοπωρινής ζωής ,ο τόπος όπου τα « στέμφυλα» τα υπολείμματα μετά το πάτημα των σταφυλιών γίνονταν τσίπουρο και οι Νεοδημητριώτες μαζεύονταν για να μοιραστούν όχι μόνο την διαδικασία αλλά και τις ιστορίες , τα γέλια και τις χαρές τους.
Ο Λεγώννς με την χαρακτηριστική του φωνή ήταν ο τελετάρχης σε αυτήν την διαδικασία . Τα πρωινά ξεκινούσαν με την φροντίδα των σταφυλιών . Άντρες και γυναίκες έφερναν τα πατημένα σταφύλια σε μεγάλα βαρέλια . Ο Λεγώννς μετρούσε την ποσότητα και έδινε τις οδηγίες . « Βάλε κι άλλο ξύλο . Η φωτιά πρέπει να είναι σταθερή « φώναζε . Η διαδικασία ήταν αργή αλλά γεμάτη ζωή . Οι ατμοί από το καζάνι ανέβαιναν στον αέρα , γεμίζοντας τον χώρο με το άρωμα της ζύμωσης και της απόσταξης. Δίπλα στο καζάνι στήνονταν τραπέζια με ψωμί , ελιές , τυρί και όλο και κάποιος μερακλής έφερνε κανένα μεζεδάκι από το χασάπικο του Γκοτζίδη . Η θεία Αναστασία τους περιποιόταν φέρνοντας και αυτή μεζεδάκια και όλοι δοκίμαζαν το φρέσκο τσίπουρο . « Να ζήσουμε , στην υγεία μας» φώναζε κάποιος . «Καλοπιομένο να ‘ ναι , καλές σοδειές» ευχόταν κάποιος άλλος . Γύρω από το στρωμένο τραπέζι δοκίμαζαν το τσίπουρο ο Παπάζουγλος ο πιο μερακλής του χωριού μας , που πάντα είχε να πει και κάποιο μασάλι για τα παλιά καζάνια . Ο μπάρμπα Κωνσταντής της Ναζλής έφερνε τις πρώτες σταφίδες από το δικό του αμπέλι , ενώ η άμια Θεοδοσία έφερε ψωμί που είχε φτιάξει με τα χέρια της . Δίπλα τους ο Νατσόπουλος ο Κίτσος ξεφόρτωνε τα σταφύλια του . Ο Στέφανος του Νάνου ήταν ο πρώτος που δοκίμαζε πάντα το τσίπουρο και αφού σήκωνε το ποτήρι του ψηλά ευχόταν «στην υγεία και του χρόνου πάλι εδώ « .
Στην γωνιά ο Κωνσταντής ο Νατσάς θύμιζε στους νεότερους πώς ήταν το τσίπουρο στην εποχή του και τα παιδιά ο Βασίλης και η Μαρία Καλφοπούλου , η Τριανταφυλλιά Καραμανλή , η Κατίνα του Σαράντη και ο Σταύρος του Στέφανου έτρεχαν και παρακολουθούσαν την διαδικασία . Καθώς οι μέρες μίκραιναν και οι νύχτες μεγάλωναν και κρύωναν, η φλόγα κάτω από το καζάνι ζεσταίνει τις καρδιές όλων .
Οι ιστορίες κυλούσαν μαζί με το τσίπουρο . Θυμίσεις από τα παλιά ,αστεία περιστατικά και όνειρα για το μέλλον .
Η νύχτα εύρισκε τον κόσμο γύρω από την φωτιά να τραγουδάει και να γιορτάζει . Κάθε φορά που το τσίπουρο άρχιζε να στάζει από το καζάνι , όλοι φώναζαν με ενθουσιασμό , σαν να γιόρταζαν μια μικρή νίκη .
Όλη η γειτονιά ήταν εκεί . Η Κατίνα του Πασά που τραγουδούσε τα παραδοσιακά τραγούδια από την Πόλη , ο Γιωργίκος ο Αθανασιάδης με το τσιγάρο του που κάπνιζε σιωπηλός και ο Χριστόδουλος ο Αξονίδης που έπαιρνε μέρος στην συζήτηση .
Ο Λεγώννς βασιζόταν στην πείρα του και τις αισθήσεις του για να καταλάβει αν το τσίπουρο είχε τους βαθμούς που έπρεπε , τα γράδα . Δοκιμάζοντας το πρώτο ποτηράκι από την αίσθηση στο στόμα και την γεύση του , καταλάβαινε αν το τσίπουρο ήταν έτοιμο ή αν χρειαζόταν περισσότερο χρόνο απόσταξης . Έτσι έδινε στο τσίπουρο τη μοναδική του ταυτότητα και χαρακτήρα και ήταν ευχάριστο για κατανάλωση . Αν ήθελαν να φτιάξουν ούζο τότε το αρωμάτιζαν με διάφορα βότανα όπως το γλυκάνισο . Έτσι είχαν έτοιμο το φάρμακο για τους πόνους της ψυχής , αφού ήταν το μέσο για να ξεχαστούν οι λύπες και οι στενοχώριες . Κάθε ποτηράκι γεμάτο με το ποτό αυτό θεωρούνταν ότι είχε την ιδιότητα να καθαρίζει την ψυχή και να απαλύνει τα βάρη . Το καζάνι του τσίπουρου στην Νέα Δήμητρα ήταν μία γιορτή του χωριού , ένα σημείο συνάντησης και αλληλεγγύης. Κάθε χρονιά , γύρω από την φωτιά και το καζάνι οι άνθρωποι του χωριού εύρισκαν την ευκαιρία να μοιραστούν την δουλειά, τις ιστορίες, τους καημούς και τις χαρές τους.
Το καζάνι , που φιλοξενούσε τόσες φορές τις ελπίδες και τις δυσκολίες του χωριού έκλεινε τον κύκλο του αφήνοντας μόνο καλές αναμνήσεις , για την επόμενη χρονιά .
Να σμίξει τους χωριανούς , να διατηρούν την συνεργασία , την αλληλοβοήθεια , την φιλία και την αγάπη και κάθε χρόνο να γίνεται ένα σύμβολο της παράδοσης και της ενότητας στο χωριό μας .