Το Δροσιστικό των Νεοδημητριωτών
Το γιαούρτι με νερό ή η ζάχαρη διαλυμένη στο νερό αποτελούσαν από τα πιο απλά και δροσιστικά ροφήματα των γιαγιάδων μας . Ακόμη και μεσημεριανό γεύμα ήταν το νερό με ζάχαρη και ψωμί σε βουκιές και το γιαούρτι με βουκιές ψωμιού που λεγόταν τσαλχαμάς από την τουρκική λέξη τσαλμάκ που σημαίνει « ανακατεύω , αραιώνω « και «μόρωνε» την πείνα τους στο χωράφι .
Άλλο πρόχειρο φαγητό για το χωράφι ήταν οι αλμυρές σαρδέλες σε λάδι και ξύδι που βουτούσαν το ψωμάκι τους και χόρταιναν την πείνα τους . Βέβαια με τα αλμυρά έπιναν πολύ νερό .
Ήταν μια εποχή που δεν υπήρχε δροσερό νερό ούτε αναψυκτικά και η ανάγκη για κάτι που να ξεδιψά και να δροσίζει ήταν καθημερινή . Έτσι έφτιαχναν , με ό,τι είχαν διαθέσιμο , ροφήματα με γεύση .
Το γιαούρτι , ανακατεμένο με νερό, δημιουργούσε ένα ελαφρύ , δροσερό ποτό , που όχι μόνο έσβηνε την δίψα ,αλλά γέμιζε ενέργεια όσους δούλευαν στα χωράφια και στις αυλές . Από την άλλη η ζάχαρη με το νερό ,το λεγόμενο ,»σερμπέτ» και βουκιές ψωμιού μέσα ήταν το γλυκό αντίδοτο στις ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Η λέξη σερμπέτ προέρχεται από την αραβική λέξη σαρμπά που σημαίνει «ποτό» ή « γλυκό ποτό». Ένα απλό ανακάτεμα και είχαν μια γλυκιά και ελαφριά απόλαυση για μικρούς και μεγάλους . Ένα ακόμη εύγευστο αλλά ξινό και ελαφρώς αλμυρό πολύτιμο ζουμί ήταν από τα τουρσιά . Η ξινή του γεύση ξεδίψαγε και τόνωνε και το θεωρούσαν ωφέλιμο για το στομάχι .
Ακόμη έπιναν το κομποστόζουμο ,το νερό που περιείχε την κομπόστα , τα βρασμένα φρούτα όπως ζέρντελα τα βερίκοκα , αβράμπουλα τα κορόμηλα και δαμάσκηνα .
Αυτά τα απλά ροφήματα και τα ελαφριά γεύματα ήταν που θύμιζαν την αυτάρκεια και την δημιουργία από το τίποτα και θυμίζει την λιτότητα και την εφευρετικότητα των παλαιότερων γενεών .
Σήμερα μας φαίνονται ξεπερασμένα , αλλά για τις γιαγιάδες μας ήταν η γεύση της ζωής που μετέφεραν από γενιά σε γενιά .