Το Έτος της Λάσπης και της Ελπίδας στη Νέα Δήμητρα
Το 1924 ήταν η χρονιά του ξεριζωμού. Η χρονιά που πλήθη ανθρώπων βρέθηκαν στους δρόμους, ύστερα από τον μεγάλο ξεσηκωμό, μακριά από τις πατρογονικές τους εστίες, από τα σπίτια που άφησαν πίσω, από τις αυλές με τις μουριές, τις κληματαριές και τις φωνές των προγόνων. Ήταν η χρονιά που η ιστορία άλλαξε ροή και μαζί της άλλαξε και η μοίρα των ανθρώπων. Βρέθηκαν παρέα με την απόγνωση και την ανέχεια. Πού θα βρεθούν; Πού θα καταλήξουν;
Ήταν Αύγουστος όταν έγινε η εγκατάσταση. Αντίσκηνα στήθηκαν στη νέα πατρίδα, σε μια γη άγνωστη και βουτηγμένη στη λάσπη, που κολλούσε πάνω στα ρούχα, στα παπούτσια, στο πετσί τους. Η απελπισία τους τρυπούσε το μυαλό. Μα εκεί, μέσα στη λάσπη και την ανασφάλεια, μέσα στους στεναγμούς και τις σιωπές, φύτρωσε κάτι αναπάντεχο, η ελπίδα.
Γιατί εκείνη τη χρονιά, η κοινότητα των προσφύγων γέμισε και με όνειρα. Με βλέμματα που έψαχναν το αύριο. Γεννήθηκαν αγόρια και κορίτσια, μικρά θαύματα που έφερναν κουράγιο, πείσμα και αισιοδοξία. Η ζωή συνέχιζε. Με τους ρυθμούς της ,τους βιολογικούς, εκείνους που κάνει τον άνθρωπο να διαιωνίζεται, να επιμένει, να προχωρά ως είδος και ως ψυχή.
Γεννήθηκαν πολλά παιδιά και έτσι άνθισε ο τόπος. Δώδεκα παιδάκια ήρθαν στον κόσμο εκείνη τη χρονιά. Άλλα γεννήθηκαν στην Πατρίδα, λίγο πριν το ξεριζωμό κι άλλα στα νέα χώματα, στα αντίσκηνα και τα πρόχειρα καταλύματα της νέας πατρίδας, που λίγο αργότερα θα την ονομάσουν Νέα Δήμητρα.
Η οικογένεια του Αλέξανδρου του Γκαϊτατζή γιόρτασε τη γέννηση της μικρής Σουζάνας, που πήρε το όνομα της γιαγιάς της. Ο Δημήτρης Χατζόπουλος καλωσόρισε στον κόσμο τον Αστέριο, ένα όνομα δυνατό, γεμάτο φως. Ο Στέργιος Λαζαριώτης με τη Χρυσαφένια κράτησαν στην αγκαλιά τους τη μικροκαμωμένη Μαρικούλα, που πήρε κι αυτή το όνομα της γιαγιάς της , γιατί μέσα από τα ονόματα σώζεται η μνήμη. Η Θεανώ Βασιλοπούλου με τον Νικολή της υποδέχθηκαν τον μικρό Βασίλη , που έγινε και μονάκριβος .
Ο Δημητράκης Αποστολίδης και η Κλεανθή καμάρωναν για τη μικρή Σουλτάνα, που έφερε το βασιλικό όνομα της γυναίκας του Σουλτάνου. Η Κυριακή Γεωργιάδου έφερε στον κόσμο την μικρή Ευγενία, μα δεν ήξερε πως θα την κρατούσε μονάχα για λίγο στην αγκαλιά της. Κι η Καλλιόπη του Γιάγκογλου, είχε προλάβει να γεννήσει στην Πατρίδα τον μικρό Βασίλη, μηνών ακόμα, πέρασε μαζί τους τη θάλασσα. Το παιδί εκείνο έμελλε να προσφέρει πολλά στη Νέα Δήμητρα, προτού φύγει νωρίς από τη ζωή.
Η Βασιλική η Γκόγκου έφερε στα αντίσκηνα τον μικρό Βασίλη ,ένα βρέφος μες στη λάσπη, μια ελπίδα για τη νέα κοινότητα. Η Πολυξένη η Μήττα κοιλοπονούσε μέρες, ώσπου ήρθε στον κόσμο η μικρή της Ζωή και ήταν πράγματι ζωή αυτό το παιδί. Η άλλη Πολυξένη, η Παπαδοπούλου, έφερε στον κόσμο τον Διαμαντή ,όμως η μοίρα ήταν βαριά. Το παιδί θα έμενε ορφανό, θα μεγάλωνε υπό την προστασία συγγενών, με τη σκιά της απώλειας να τον συνοδεύει.
Ο μικρός Παναγιώτης της Πετρίνας και του Νικόλα Τσαλικίδη ήταν άτυχος , όπως και τα αδέλφια του, δεν πρόλαβε να νιώσει τον κόσμο. Μα και η απώλεια είναι μέσα στη ζωή. Η Κωνσταντινιά Καλφοπούλου έφερε στον κόσμο τον Θανάση κι αυτό το παιδί την αντάμειψε με την αγάπη και την αφοσίωση του. Την φρόντισε στα γεράματά της, όπως φροντίζει το δεντράκι τη ρίζα του.
Όλες αυτές οι γεννήσεις, οι ερχομοί, οι αφίξεις, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μεμονωμένα γεγονότα. Ήταν σύμβολα. Ήταν ο σφυγμός μιας κοινότητας που αρνείται να σβήσει. Ήταν η ένωση των οικογενειών, η συνύπαρξη, η συνέχεια και η δύναμη της Νέας Δήμητρας. Μέσα στις στάχτες του ξεριζωμού, άναβε η φλόγα μιας καινούργιας αρχής.
Έτσι μέσα από τις δυσκολίες και τις απώλειες, η ζωή βρήκε τρόπο να συνεχιστεί ,να ανθίσει και να δώσει ελπίδα για το μέλλον .