Τα Όνειρα που Έσβησαν στη Θάλασσα
Σε μια ασπρόμαυρη, κιτρινισμένη φωτογραφία, οι φιγούρες του Δημήτρη Κεμπαπτσόγλου και της γυναίκας του, Τριανταφυλλιάς, στέκονται στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ήταν το 1926. Στο χέρι της Τριανταφυλλιάς, πιασμένος από τη μικρή της παλάμη, βρίσκεται ο γιος τους, ο Θεόδωρος, ένα παιδί που μόλις ξεκινά το ταξίδι της ζωής του. Μπροστά τους απλώνεται η θάλασσα, ενώ η βαλίτσα που κρατά ο Δημήτρης συμβολίζει μια νέα αρχή, μια ζωή γεμάτη προσδοκίες και ελπίδες.
Η οικογένεια ζούσε κάποτε στο Μέγα Ρεύμα της Κωνσταντινούπολης, εκεί όπου ο Δημήτρης, ένας νεαρός από τους Επιβάτες, είχε φτιάξει τη ζωή του. Όνειρα, φιλοδοξίες και δουλειά με επιμονή. Από τα πρώτα του βήματα στην πόλη, ήξερε τι ήθελε, να δημιουργήσει, να προκόψει. Και τα κατάφερε. Στο όμορφο σπίτι του, στην πολυτελή γειτονιά του, είχε στήσει το εργαστήριό του για ποτά, μια επιχείρηση που έγινε σεβαστή σε όλη την Πόλη. Όλοι τον εμπιστεύονταν, καθώς ήταν καλός έμπορος και σπουδαίος άνθρωπος.
Η Τριανταφυλλιά, η όμορφη κόρη του Αντώνη και της Μαργαρίτσας από το Όκλαλι της Τσατάλτζας, έγινε η σύντροφός του. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά, τα οποία όμως χάθηκαν πολύ μικρά. Τα σώματα τους κοιμούνται στο Μπαλουκλί, εκεί που οι ψυχές τους ξανανιώνουν στην αιωνιότητα. Παρά τις απώλειες, η ζωή τους κύλησε ήρεμα. Σε φωτογραφίες από εκείνη την εποχή τους βλέπουμε να γελούν, να ζουν τη ζωή τους, να επισκέπτονται τον ναό της γειτονιάς τους, να απολαμβάνουν την ατμόσφαιρα της πόλης τους, και να γιορτάζουν την βάφτιση του μικρού Θεόδωρου, με τον κουμπάρο και τους συγγενείς τους.
Αλλά η ζωή τους, γεμάτη όνειρα και ελπίδες, σύντομα θα ανατραπεί. Ο Ξεριζωμός και η Ανταλλαγή των Πληθυσμών σήμαναν το τέλος ενός κόσμου. Ο Δημήτρης και η Τριανταφυλλιά ως κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης από το 1918, μπορούσαν να παραμείνουν στον τόπο του, να ζήσουν στο σπίτι τους και να απολαύσουν όλα τα αγαθά της πόλης τους. Όμως οι συγγενείς της Τριανταφυλλιάς , όπως η αδελφή της η Χαρικλειώ, έπρεπε να φύγουν. Η μοίρα της τους καλούσε σε νέες χώρες και νέες περιπέτειες. Η Χαρικλειώ, με τα τέσσερα παιδιά της, ακολούθησε τον δρόμο της προσφυγιάς, αφήνοντας πίσω την Πόλη και το σπίτι της.
Ο Δημήτρης πίστευε ότι η Τριανταφυλλιά θα άντεχε. Μα λάθος του. Η απώλεια της πόλης, του σπιτιού τους, των αγαπημένων τους προσώπων, ήταν πολύ μεγάλη. Το 1926, με μια βαλίτσα στο χέρι και με τη θλίψη να βαραίνει την καρδιά του, ο Δημήτρης πήρε το δρόμο για τη Νέα Δήμητρα, εκεί που οι Έλληνες πρόσφυγες αναγκάστηκαν να φτιάξουν από την αρχή τη ζωή τους. Ο ίδιος, με την επιχειρηματική του αντίληψη και τις γνώσεις του, ήταν μέλος στην Επιτροπή που διαχειριζόταν τα σπίτια του Εποικισμού. Ανοίγοντας το μπακάλικο στο νέο τόπο , το έκανε πολυκατάστημα, ενώ παράλληλα ζωγράφιζε εικόνες για κάθε σπίτι στη Νέα Δήμητρα. Ήταν άντρας νοικοκύρης και η οικογένειά του πρόκοψε.
Με την Τριανταφυλλιά απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Θεόδωρο, την Κοκκώνη, τη Ραλλού και την Βασούλα. Όμως η μοίρα δεν είχε ακόμα τελειώσει μαζί τους . Το 1947, το ναυάγιο του «ΧΕΙΜΆΡΡΑ» τους έκοψε την ανάσα. Ο Θεόδωρος, ο γιος τους, χάθηκε για πάντα στη θάλασσα. Η οδύνη του Δημήτρη ήταν αβάσταχτη. Ο γιος του, ο μοναδικός που θα συνέχιζε το όνομά του, εξαφανίστηκε. Κανείς δεν κατάφερε να τον βρει. Όλα τα όνειρα του Δημήτρη διαλύθηκαν, και η καρδιά του στέγνωσε από την απώλεια. Τα επόμενα χρόνια της ζωής του τα πέρασε με μεγάλη θλίψη και βάσανο, αν και ο ίδιος παρέμεινε ο δυνατός άντρας που πάντα ήξερε να παλεύει.
Έφυγε από τη ζωή στα 73 του χρόνια, δεκατρία χρόνια μετά τον χαμό του γιου του. Τόσο άντεξε !
Δημήτριος Κεμπαπτσόγλου ( 1888-1960 )
Τριανταφυλλιά Κεμπαπτσόγλου (1888-1974)