Τα Χωριά γύρω μας . Το Θρακιώτικο Αποστολάρ
Λίγα μόνο βήματα, σχεδόν μια ανάσα δρόμος από τη Νέα Δήμητρα, απλώνεται το χωριό των Κάτω Αποστόλων. Τόσο κοντά που όταν οι καμπάνες ηχούν για τη λειτουργία ή για το χαρμόσυνο κάλεσμα του γάμου, οι ήχοι διαβαίνουν τα χωράφια και φτάνουν στα αυτιά και στις καρδιές και των δυο χωριών.
Το χωριό αυτό, γνωστό και ως Θρακιώτικο Αποστολάρ, ξεχωρίζει από τ’ άλλα δυο ομώνυμα χωριά, όπου κυριαρχεί το ποντιακό στοιχείο. Εδώ, στους Κάτω Αποστόλους, η ψυχή είναι θρακιώτικη ,γηγενής της προσφυγιάς, ριζωμένη βαθιά στα πατρογονικά χώματα της Ανατολικής Θράκης. Οι περισσότεροι κάτοικοί του ήρθαν πρόσφυγες το φθινόπωρο του 1922, φέρνοντας μαζί τους την ψυχή της Ροδώνης, του παλιού Δουλούκιου της Ηράκλειας της Ανατολικής Θράκης κι έναν κόσμο ολόκληρο χωμένο σε μνήμες, εικόνες, εικονίσματα και λίγα πράγματα φορτωμένα σ’ ένα κάρο ή σ’ ένα βαγόνι.
Μέσα από την καταστροφή της Μικράς Ασίας και αμέσως μετά την αφανισμένη Θράκη, έφτασαν ως εδώ, με πονεμένη την καρδιά, αλλά με μάτια αποφασισμένα να ξαναφτιάξουν ζωή. Δούλεψαν σκληρά, με ρίζες στην αγωνία αλλά και στη γη. Το χωριό τους σήμερα μαρτυρά την ευπρέπεια και τη φροντίδα τους ,περιποιημένες αυλές, ασπρισμένοι τοίχοι, σπίτια που μοσχοβολούν βασιλικό και αγάπη.
Μαζί τους ήρθαν και Μιστιώτες Καππαδόκες από το Μιστί, μια αρχοντική ελληνική κωμόπολη, χαμένη μες στην καρδιά της Μικράς Ασίας. Ήταν άνθρωποι που μιλούσαν ελληνικά, με λόγια παμπάλαια, σχεδόν αρχαία. Άνθρωποι που είχαν παιδεία και πίστη, που φώτιζαν με τον λόγο και την πράξη. Και στον τόπο αυτό, έφεραν μαζί τους το ήθος, τη σοφία και τη δύναμη να χτίσουν ξανά.
Με το χωριό μας, τη Νέα Δήμητρα, πάντα μας ένωνε μια αόρατη, ζεστή γέφυρα. Οι άνθρωποί μας επικοινωνούσαν, αγαπιόνταν, συνυπήρχαν. Η μητέρα μου μιλούσε συχνά για τις κοπέλες του Αποστολαριού, όταν μαζεύονταν στις μοδίστρες του χωριού μας να μάθουν ραπτική και τέχνη γυναικεία. Η Ελένη της Συνοδιάς, η Μεγαλένια, η Μαλτούσα, η Αφροδίτη, η Μελαχρινή, η Βαγιανή, η Ειρήνη , όλες τους έγιναν φιλενάδες, μέσα από το βελόνι, τη δαντέλα και τις πρώτες κουβέντες της νιότης.
Θυμάμαι ακόμα εκείνα τα χρόνια της παιδικής αθωότητας ,τις σχολικές εκδρομές στο δικό τους δημοτικό, κι εκείνοι με τη σειρά τους στο δικό μας. Ο δάσκαλος Κροκοδελάκης και η σύζυγός του, η γλυκιά κυρία Φαίδρα, έφερναν τους μαθητές με πειθαρχία και χαμόγελο. Έτσι γνώρισα την Πελαγία, τη Μακρίνα και την Έλλη.
Στο γυμνάσιο, οι γνωριμίες πολλαπλασιάστηκαν. Η Θεοδοσία Χαραλαμπίδου ,η Γιάννα Τσαντάκη , η Λουίζα Λουϊζάκη , η Βάσω Καραγιάννη , η Κατερίνα Γιεκτίδου , ο Γιώργος Χαραλαμπίδης, ο Σάββας Χατζηευθυμίου, ο Κώστας Κιλτίδης ο Τάσος Παπαδόπουλος ,ο Δημήτρης Κισίρης , η Αρετή Μπογιατζάκη , η Δήμητρα Αλμπανάκη ,η Καλλιόπη του Δημοσθένη, η Ζωή Μαυράκη. Φιλικές, ζεστές, ανόθευτες σχέσεις. Κι αργότερα, στον επαγγελματικό στίβο της υγείας, ξαναβρήκα κάποιες από αυτές τις ψυχές: τη Θεοδοσία Χαραλαμπίδου ,τη Μαρία Μπογιατζάκη ,τη Χριστίνα Καλογεράκη ,τη Μαρία Παπαθανασίου , τη Χρυσούλα Τσαντάκη .Όλες τους γυναίκες με ήθος και επαγγελματισμό , πολύτιμα μέλη της Νοσηλευτικής Κοινότητας.
Και τότε, τότε που δεν υπήρχαν καφετέριες, ούτε κινητά για “ραντεβού”, οι βόλτες ήταν αυθόρμητες, αυθεντικές. Γινόταν κάθε σούρουπο ,η λεγόμενη “βόλτα” του χωριού, μέχρι τη μέση του δρόμου. Εκεί συναντιόμασταν με τα παιδιά του Αποστολαριού, ανταλλάσσαμε βλέμματα, λέξεις, ελπίδες. Τα χωριά μπερδεύονταν όπως τα βλέμματα κι οι καρδιές ερχόντουσαν πιο κοντά.
Οι νέοι του Αποστολαριού , έξυπνοι, όμορφοι, με σπιρτάδα και λόγο , κατάφεραν να κλέψουν τις καρδιές όμορφων κοριτσιών της Νέας Δήμητρας. Και δεν τις πήραν έτσι απλά , τις τίμησαν, τις αγάπησαν και δημιούργησαν μαζί όμορφες οικογένειες, γεμάτες φως.
Ποιος να ξεχάσει τον Γιώργο, τον Τάκη, τον Βασίλη, τον Ιορδάνη, τον Θωμά, τον Νίκο, τον Κώστα… Παλικάρια που πρόκοψαν, σπούδασαν, έλαμψαν στις τέχνες και στα γράμματα. Το χωριό τους τούς καμάρωνε και δικαίως.
Κι ανάμεσα στους ξεχωριστούς ανθρώπους του χωριού, ένας ξεχωρίζει στη μνήμη και στην καρδιά μου, ο Κυριάκος Αρχοντάκης, δάσκαλος και ψάλτης, άνθρωπος πνευματικός, συγγενής μας εξ αγχιστείας. Η φωνή του μελωδική, βαθιά, συγκινητική , δεν έψελνε απλώς, μετέδιδε μυστήριο και παρηγοριά. Στις χαρές και στις λύπες μας, πάντοτε εκεί, να στηρίξει, να τιμήσει, να προσφέρει. Στον Άγιο Γεώργιο, στον ναό μας της Νέας Δήμητρας , τον ακούγαμε με ευλάβεια. Ήταν παράδειγμα και φλόγα.
Όλοι ήμασταν αγαπημένοι, παιδιά της ίδιας γενιάς, της ίδιας ανάγκης, της ίδιας νοσταλγίας. Ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει τα παιδικά μας χρόνια. Αυτά βγαίνουν πάντα πρώτα, όταν θυμόμαστε. Κι η φιλία μας, σαν παλιό άρωμα, δεν χάθηκε ποτέ , απλώς άνθισε μέσα μας, σαν λουλούδι από τα παλιά.