Τα χωριά γύρω μας .Κάτω Απόστολοι.
Όταν χτυπούν οι καμπάνες στους Κάτω Αποστόλους ,η ηχώ τους ταξιδεύει μέχρι τη Νέα Δήμητρα . Σαν να χαιρετούν η μία εκκλησία την άλλη ,ενώνονται οι ήχοι στον αέρα ,σαν παλιό τραγούδι . Το Θρακιώτικο Απόστολάρ ,όπως το λένε για να ξεχωρίζει από τα άλλα δύο ποντιακά χωριά με το ίδιο όνομα ,κουβαλάει τη δική του ιστορία. Σε πολύ κοντινή απόσταση από το χωριό μας, βρίσκεται το χωριό Κάτω Απόστολοι .
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ακολούθησε η Θρακική καταστροφή, που σήμαινε την απομάκρυνση των Ελλήνων ,από περιοχές όπου κατοικούσαν ,για αιώνες .Οι άνθρωποί του χωριού Κάτω Απόστολοι ,πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης ήρθαν τον Σεπτέμβριο του 1922, από το χωριό Δουλούκιο της Ηράκλειας Ραιδεστού. Έφυγαν με τον ήλιο να δύει πίσω τους και έφτασαν εδώ με τις καρδιές γεμάτες προσμονή και φόβο . Με τα κάρα και το τρένο , με τα λίγα υπάρχοντα και τις πολύτιμες μνήμες, εγκαταστάθηκαν στη νέα γη και την έκαναν δική τους . Ήρθαν σε αυτήν τη γη και πρόκοψαν με την εργατικότητά τους . Εργάσθηκαν πολύ και ως μετανάστες και βοήθησαν τον τοπο τους .Το χωριό ξεχωρίζει για τα περιποιημένα σπίτια και τις αυλές τους .
Δίπλα στους Θρακιώτες ήρθαν και οι Μιστιώτες από τα βάθη της Καππαδοκίας .Το Μιστί ήταν κωμόπολη, μέσα στην καρδιά της Τουρκίας και μιλούσαν την ελληνική γλώσσα με αρχαιοελληνικές λέξεις, πρόσφεραν στον Ελληνισμό και στο Χριστιανισμό και συνεχίζουν να προσφέρουν και εδώ.
Το χωριό Κάτω Απόστολοι σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης είναι μέρος της Τοπικής Κοινότητας Νέου Γυναικόκαστρου , της Δημοτικής Ενότητας Πικρολίμνης ,του Δήμου Κιλκίς, του νομού Κιλκίς.
Ένα ζωντανό παράδειγμα της προσφυγικής κληρονομιάς και της ανθεκτικότητας είναι οι πρόσφυγες του διπλανού μας χωριού .
Το χωριό μας Νέα Δήμητρα, είχε πολύ καλές σχέσεις με το κοντινό αυτό χωριό, που οι άνθρωποι είναι φιλήσυχοι και νοικοκυραίοι. Η μαμά μου έλεγε , πως συναντιόταν με τα κορίτσια του χωριού στις μοδίστρες, όταν μάθαιναν ραπτική στο χωριό μας και είχε πολλές φιλενάδες .Έλεγε για την Ελένη της Συνοδιάς , την Μεγαλένια , την Μαλτούσα , την Αφροδίτη , την Μελαχρινή , την Βαγιανή , την Ειρήνη . Επισκεπτόταν τις φίλες της , στο διπλανό χωριό και κεντούσαν παρέα ή έπαιρναν σχέδια για τα κεντήματά τους . Τότε ήταν πολύ αγνή αυτή η συναναστροφή και η φιλία . Έφτιαξαν φιλίες που άντεξαν στο χρόνο .
Κι εμείς , ακόμη από το Δημοτικό , είχαμε πολύ καλές φιλίες με τα κορίτσια του Θρακιώτικου. Θυμάμαι τις εκδρομές στο σχολείο τους και εκείνοι στο δικό μας .Ο δάσκαλος Κροκοδελάκης και η γυναίκα του δασκάλα κυρία Φαίδρα έφερναν εκδρομή τα παιδιά του Δημοτικού στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας .
Τότε γνώρισα την Πελαγία , την Μακρίνα και την Έλλη .Αργότερα στο Γυμνάσιο γνώρισα την Θεοδοσία , την Γιάννα ,την Λουίζα , την Βάσω , την Κατερίνα , τον Γιώργο , τον Σάββα , τον Κώστα , τον Τάσο , τον Δημήτρη , την Αρετή , την Δήμητρα .Και αργότερα στην επαγγελματική μας πορεία ξανασμίξαμε με την Θεοδοσία , την Μακρίνα , την Μαρία και γνώρισα την Χριστίνα , την Ασημένια , την Πελαγία , την Σούλα , την Μαρία την Χρυσούλα.
Αυτή η γνωριμία με τον κόσμο του διπλανού χωριού αναδύει ζωντανές μνήμες και αποκαλύπτει την ιστορία και την σημασία των δύο κοινοτήτων.
Η ‘βόλτα’ ,το πάνε -έλα, του χωριού μας, γινόταν μέχρι την μέση του δρόμου και ερχόταν και τα παιδιά του Αποστολαριού και συναντιόμασταν . Τότε δεν υπήρχαν καφετέριες για να συναντηθούν οι νέοι . Έτσι γινόταν αυτή η λεγόμενη βόλτα και ερχόμασταν σε επικοινωνία με τα παιδιά του δικού μας χωριού και των διπλανών . Αυτός ήταν ο τρόπος επαφής χωρίς τα σημερινά μέσα ψυχαγωγίας .
Και ερχόταν στην Νέα Δήμητρα σάν τα μελίσσια τα παιδιά όλων των διπλανών χωριών, γιατί φημιζόταν η ομορφιά των Νεοδημητριωτισσών . Και κατάφεραν οι πανέξυπνοι Αποστολαριώτες νέοι και πλάνεψαν όμορφες νέες του χωριού μας Νέα Δήμητρα και έκαναν τις ωραίες οικογένειές τους .
Οι νέοι του Αποστολαριού ξεχώριζαν , ήταν πολύ όμορφοι , έξυπνοι και γεμάτοι ζωντάνια. Σπούδασαν και πρόκοψαν στις τέχνες και στα γράμματα .Τους θυμάμαι από τη βόλτα και από το γυμνάσιο ο Γιώργος , Τάκης , Βασίλης ,ο Ιορδάνης , ο Θωμάς , ο Νίκος ,ο Κώστας .
Όλοι ήμασταν πολύ αγαπημένοι και είχαμε τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια όνειρα με όλα τα παιδιά . Τα παιδικά χρόνια δεν μπορεί να τα σβήσει ο χρόνος . Είναιι αυτά που βγαίνουν πάντα με την αναθύμηση και δημιουργήθηκε ένας δεσμός που διαρκεί για πάντα και όταν ο χρόνος περνάει . Και όσο κι αν αλλάζουν τα χρόνια ,οι δεσμοί παραμένουν αναλλοίωτοι . Γιατί η φιλία ,η γειτονία ,η κοινή μνήμη ,είναι ρίζες βαθιές που κανένας άνεμος δεν μπορεί να ξεριζώσει .
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023