Τα Χρόνια της Κατοχής στη Νέα Δήμητρα
Μέσα στον σκληρό χειμώνα και το σκοτάδι της Κατοχής, οι γυναίκες στις πόλεις και στα χωριά της Ελλάδας όπως και στο δικό μας χωριό, τη Νέα Δήμητρα , πάλευαν να κρατήσουν τα σπίτια τους ζωντανά ,να ταΐσουν τα παιδιά τους με ό,τι είχαν ,συχνά με λιγοστό ψωμί και ελάχιστα τρόφιμα .
Ο πατέρας, προσπαθούσε να βρει λίγο αλεύρι, ένα κομμάτι ψωμί, για να θρέψει την οικογένειά του .Κάθε μέρα οι φήμες έφερναν φόβο. Το γάλα σπάνιο, το ψωμί καλαμποκίσιο και λίγο και οι αρρώστιες παραμόνευαν. Ευτυχώς είχαν τις αγελάδες στην αυλή και έπαιρναν το γάλα για όλους . Για την “παπάρα” με τη ζάχαρη και τις βουκιές το ψωμί , που έθρεψε γενιές και γενιές . Υπήρχε και η ζεστασιά, η μυρωδιά της φωτιάς στο τζάκι και το τραγούδι της γιαγιάς που έλεγε να συνεχίσουμε .«Μην κλαις, παιδάκι μου… η νύχτα θα φύγει. Θα έρθει η μέρα…».
Μέσα σε κατοχικές σκιές και στερήσεις γεννήθηκαν και μεγάλωσαν παιδιά. Πέρασαν την πείνα, τη φωτιά, την ανασφάλεια. Όταν ήρθαν τα πρώτα τους βήματα, άρχισαν να περπατούν σε δρόμους που ακόμα μύριζαν καπνό και σιωπή.
Οι μανάδες τους έραβαν ρούχα από παλιά σεντόνια. Τα σπίτια είχαν μνήμες κι αυτά τα παιδιά είχαν μια παράξενη δύναμη στα μάτια τους, σαν να κουβαλούσαν μια ολόκληρη ιστορία πριν καν μιλήσουν.
Μεγάλωσαν στα χρόνια του εμφυλίου, ακούγοντας για χαμένους συγγενείς και για τους δρόμους που έπρεπε να μην περπατήσουν. Έμαθαν να σκύβουν το κεφάλι στη δουλειά, να βοηθούν στα χωράφια και να παίζουν σε αυλές που είχαν σβηστεί από τα δάκρυα. Όμως, σταδιακά, ήρθε και η ελπίδα. Το σχολείο άνοιξε, οι δρόμοι ξανάγιναν ασφαλείς κι οι μανάδες χαμογέλασαν λίγο περισσότερο.
Μεγαλώνοντας, αυτά τα παιδιά άκουγαν ιστορίες για το ποιοι πήραν το ψωμί, ποιοι γύρισαν και ποιοι χάθηκαν . Μα όσο μεγάλωναν, τόσο έβλεπαν κι εκείνα τον ήλιο να δυναμώνει πάνω απ’ τα καμένα σπίτια.
Μεγάλωναν με όνειρα και ελπίδες και έμαθαν να αγαπούν τα τραγούδια που αντηχούσαν στα σοκάκια του χωριού ,τις ιστορίες που αφηγούνταν οι παλιοί και το γλέντι που ,όταν έβρισκε την ευκαιρία, έφερνε χαρά και κουράγιο . Μεγάλωναν με τη θέληση να ζήσουν και να χαρούν τη ζωή . Έμαθαν να αγαπούν τη μουσική που ξεσήκωνε το χωριό , τα τραγούδια που κουβαλούσαν τις ιστορίες των παλιών και την ελπίδα για το αύριο . Τρέξιμο στα σοκάκια , παιχνίδια με αυτοσχέδιες μπάλες και πρωινά που γέμιζαν τη Νέα Δήμητρα με γέλια παρά τη φτώχεια .
Αυτή η γενιά έμαθε από την πρώτη της ανάσα τι θα πει να παλεύεις για το φως μέσα στη νύχτα.