Τα παιδία παίζει .
Είμαστε οι πιο τυχεροί άνθρωποι στον κόσμο ! Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στο όμορφο χωριουδάκι μας !
Τρέξαμε σε όλες τις γειτονιές του και πιο πολύ ; Παίξαμε ! Χορτάσαμε παιγνίδι !
Δεν είχαμε τον έλεγχο συνεχώς των γονιών μας για το πού θα πάμε και πού θα σταθούμε . Ελεύθεροι και ανεξάρτητοι τρέχαμε στους δρόμους , στις γειτονιές και στις αλάνες.
Πόσο σημαντικό ήταν αυτό το αίσθημα της ελευθερίας !
Ήρθαμε σε επαφή με την φύση , ακούσαμε τους ήχους της , μυρίσαμε τα αρώματα της , είδαμε τα χρώματα και τα σχήματά της .
Σαν παιδιά εξασκούσαμε τις δεξιότητές μας κινητικές και μιμητικές μέσα από τα παιχνίδια . Έτσι εξασφαλιζόταν η υγεία τού σώματος και τής ψυχής μας, μέσα από την επαφή με τους ανθρώπους και το περιβάλλον .
Τα παιγνίδια ήταν αυτά που αναπαριστούσαν φαινόμενα από την κοινωνική ζωή .
Θυμάμαι τα κορίτσια που παίζαμε «τα σπιτάκια « σε αυλές και υπόστεγα . Μέσα από αυτό γνωρίζαμε ότι πρέπει να κάνουμε ωραία και καθαρά νοικοκυριά . Καλούσαμε η μία την άλλη στο σπιτικό της και κάναμε ότι την κερνούσαμε και γινόταν διάφοροι διάλογοι . Περιμέναμε να τελειώσει το κουτάκι Κάμελ ( η μπογιά για τα παπούτσια ) να το κάνουμε τηγανάκι . Επίσης τα κουτιά από τις κονσέρβες τα κάναμε κατσαρολάκια και μαγειρεύαμε. Κουβαλούσαμε από τα σπίτια , κρυφά από τις μαμάδες μας , τα μαξιλάρια και τα χραμάκια ….και έτοιμο το σπιτάκι !
Αυτό ίσως να μην αρέσει στις φεμινίστριες της εποχής μας ! Γιατί είμασταν εκκολαπτόμενες νοικοκυρές !
Θυμάμαι « τα σπιτάκια» στην αποθήκη της θείας μου Ελενιώς από τις επιδέξιες ξαδέλφες μου Μαρία και Τούλα ! Μαζεύονταν πολλά κορίτσια του χωριού και έπαιζαν μέχρι το βράδυ !
Άλλο παιγνίδι κοριτσίστικο ήταν οι κούκλες . Οι μαμάδες μας τις κούκλες τις είχαν εντάξει στην διακόσμηση του σπιτιού και ήταν καθιστές πάνω στα κρεββάτια .
Θυμάστε τις μεγάλες αυτές κούκλες με τα σατέν φορέματα και τις ξανθές μπούκλες ;
Ποια είχε τις όμορφες , σαν αληθινές , κούκλες του εμπορίου ; Καμμιά ! Απαγορευόταν να τις αγγίζουμε γιατί ήταν στοιχείο διακόσμησης του σπιτιού μας . Γνωρίζαμε όμως την τέχνη φτιάχνουμε κούκλες μόνες μας !
Λίγο βαμβάκι , ένα κομματάκι ύφασμα , ένα κομμάτι ξύλου και το κλεμμένο μασούρι με την κλωστή από την μαμά μας και έτοιμη η κούκλα !
Για κεφάλι βάζαμε το βαμβάκι και τα ξύλα για χέρια και τυλίγαμε — τυλίγαμε την κλωστή και έτοιμη η αγαπημένη μας ! Χωρίς ποδαράκια ! Αυτό δεν μας πείραζε ! Την κουκλίτσα μας την είχαμε στην αγκαλιά συνεχώς και την ταΐζαμε , την νανουρίζαμε , και την κοιμίζαμε ! Και έτοιμες οι αυριανές μανούλες !
Θυμάμαι στην αυλή της Χρυσαυγούλας πόσο πολύ παίξαμε . Η Αδαμαντούλα , η Χρυσαυγούλα , η Αγαθή και η Νίτσα βραδιαζόμασταν στο παιχνίδι .
Πόσες φορές είχαμε ντυθεί κυρίες με τα φορέματα και τα τακούνια της μαμάς μας !
Μέσα από το παιγνίδι γνωρίζαμε τον κόσμο όπως ήταν και γινόμασταν κοινωνικές , δραστήριες , επιδέξιες και εξωστρεφείς . Είχαμε επαφή με την αληθινή ζωή και όχι την φανταστική.
Έτσι μάθαμε από μικρά να δημιουργούμε και να συμμετέχουμε σε έναν κόσμο γεμάτο αυθορμητισμό .
Γύρω μας είχαμε και τις πολυμελείς οικογένειές μας και μέσα από εκεί μαθαίναμε πολλά πράγματα .Οι παππούδες , οι γιαγιάδες , οι φίλοι , οι γειτόνισσες όλοι αυτοί ήταν στην αυλή μας και εμείς διδασκόμασταν από όλους .
Διδασκόμασταν το καλό και το κακό από την γιαγιά μας που δεν είχε πτυχίο παιδαγωγού αλλά ήταν η καλύτερη !
Δυστυχώς τα χρόνια πέρασαν και χάθηκε ο δρόμος , η αυλή , η γειτονιά , η αλάνα . Χάθηκε η χαρά της αληθινής παιδικής ελευθερίας .
Όσο πιο κοντά ήρθαν οι στέγες των σπιτιών τόσο μεγαλύτερη έγινε η μοναξιά και η απομόνωση !