Τα κόκκινα παπουτσάκια της Πασχαλιάς.
Ένα ζευγάρι κόκκινα λουστρίν παπουτσάκια με άσπρα πουά και φιογκάκια μού έκλεψαν την καρδιά μου κάποτε .
Ένα ζευγάρι παπουτσάκια μέσα σε πολυτελές κουτί που ήταν δικά μου ! Ήταν πραγματικό δώρο που με έκανε να νιώσω ξεχωριστή και να χαράξει την μνήμη μου για πάντα .
Πλησίαζε το Πάσχα και όπως κάθε φορά οι αδελφές του μπαμπά μου η θεία Μαρία , η θεία Κική και η θεία Περιστέρα μάς έφεραν τα πασχαλινά δώρα .
Η μεγαλύτερη απόλαυση για τις αγαπημένες μου θείες ήταν να βρεθούν στην ευχάριστη θέση να αγοράσουν δώρα για μάς , που ήμασταν τα αγαπημένα τους πρόσωπα .Ήμασταν τα παιδιά του αγαπημένου τους αδελφού και πάντα έδειχναν την αγάπη τους σε εμάς .Ερχόταν από την μεγάλη πόλη την Θεσσαλονίκη και είχαν μαζί τους πολλά καλούδια πάντα .
Μάς έφεραν τα ωραία λουστρίν παπουτσάκια εμένα και την αδελφή μου . Πόση χαρά νοιώθαμε και τα παπουτσάκια έλαμπαν , γυάλιζαν και φάνταζαν μπροστά στα μάτια μας !
Η μαμά μου τα έβαλε στην ντουλάπα και μάς είπε ότι θα τα φορέσουμε την Κοκκινοπέμπτη , όταν θα πηγαίναμε στην εκκλησία για να κοινωνήσουμε . Εμάς όμως δεν μας άρεσε αυτή η αναμονή αλλά ακούγαμε πάντα τις συμβουλές της μαμάς μας .
Την Κοκκινοπέμπτη κοινωνούσαν όλα τα παιδάκια του χωριού και τα ρούχα μας που μάς φορούσαν οι μαμάδες μας ήταν συνήθως χρώματος κόκκινου , που συμβόλιζε το αίμα του Χριστού. Το ντύσιμο της Κοκκινοπέμπτης ήταν πολύ προσεγμένο και οι μανούλες μας παρόλη την φτώχεια τους , μάς έραβαν καινούργια μοδάτα φουστανάκια .
Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης στην Νέα Δήμητρα κοινωνάνε , μεταλαμβάνουν όλοι αλλά κυρίως τα μικρά παιδιά . Αυτό γίνεται σε ανάμνηση της παράδοσης των Μυστηρίων της Ευχαριστίας κατά τον Μυστικό Δείπνο.
Εγώ και η αδελφούλα μου μετρούσαμε τις μέρες .Θέλαμε να περάσουν γρήγορα για να φορέσουμε τα καινούργια ρούχα και παπούτσια. Ονειρευόμασταν την ημέρα που θα ξημερώσει και θα πάμε στην εκκλησία .
Η ανησυχία μας περίσσευε και όταν η μαμά μου πήγαινε για κάποιες εξωτερικές δουλειές εμείς κάναμε δοκιμαστική παρέλαση με τα καινούργια μας παπουτσάκια . Ανοίγαμε την ντουλάπα , παίρναμε το γυαλιστερό κουτί και ώ του θαύματος ! Τα παπουτσάκια ήταν στην αγκαλιά μας και τα περιεργαζόμασταν . Πόσο όμορφα χρώματα της Πασχαλιάς , πόσο όμορφα φιογκάκια !
Μια πασαρέλα μικρής διαδρομής και πολύ βιαστική να μην έρθει η μαμά μας ! Και βάλε—βγάλε τα παπουτσάκια στην ντουλάπα κάποια στιγμή ,τι κρίμα ,έσπασε ο καθρέφτης της ! Ήταν πολύ δύσκολη εκείνη η στιγμή και λυπημένες περιμέναμε την μαμά μου ! Όταν ήρθε μάς εξήγησε πως αυτό δεν ήταν καθόλου σωστό και υπήρχε ο κίνδυνος να πάθουμε κακό . Τής είπαμε για την επιθυμία μας να φοράμε κάθε μέρα τα παπουτσάκια ! Και μάς είπε πως πρέπει να έχουμε υπομονή και εγκαρτέρηση .
‘Έφτασε η πολυπόθητη μέρα , η Κοκκινοπέμπτη . Θα παίρναμε την Πασχαλίτσα όπως την έλεγαν, που ήταν η Θεία Κοινωνία .Πήγαμε στην εκκλησία και είχαμε την χαρά ότι θα παίρναμε την κοινωνία .Η μαμά μου μάς έλεγε ότι παίρναμε την «πασχαλίτσα» που ήταν το σώμα και το αίμα του Χριστού . Εκείνη την ημέρα λάμπαμε από χαρά και δεν επιτρεπόταν ούτε να κλάψουμε , για να μην πέσει η πασχαλίτσα που λάβαμε .
Επιτέλους φορέσαμε και τα ωραία μας παπουτσάκια . Οι θείες μας ήταν πολύ χαρούμενες που είδαν πόσο ενθουσιασμένες ήμασταν . Αγοράζανε δώρα για να νοιώσουν αυτήν την χαρά και να δούν να φωτίζονται τα μάτια μας . Νοιώθαμε αγαπητά παιδιά και ήμασταν σημαντικές γι’ αυτές . ‘Ένοιωθαν ικανοποίηση που η στιγμή εκείνη ήταν αντάξια των κόπων τους .
Και εμείς νοιώθαμε πως οι θείες μας μάς αγαπούσαν και ενδιαφέρονταν για μάς . ’Ηθελαν να προσφέρουν και να δώσουν χαρά στα παιδιά του αδελφού τους .
Τα κόκκινα παπουτσάκια πρόδιδαν το κίνητρο και αποδείκνυαν ότι οι θείες μας ήθελαν πράγματι να ευχαριστήσουν εμάς . Και αυτό λεγόταν αγάπη . Μάς αγαπούσαν πάρα πολύ . Η αγκαλιά μας ήταν το καλύτερο δώρο γι’αυτές .
Πέρασαν τα χρόνια και έρχονται στο μυαλό μου κάθε Κοκκινοπέμπτη εκείνα τα όμορφα κόκκινα παπουτσάκια ! Και η χαρά τής προσμονής για την ημέρα που περιμέναμε πάντα . Και η ευλογία για την πασχαλίτσα που θα παίρναμε ! Τα κόκκινα πασχαλινά παπουτσάκια παραμένουν πάντα χαραγμένα στην μνήμη μου ,σάν σύμβολο της αγάπης και της ανιδιοτέλειας των ανθρώπων που μάς αγαπούν .
Ένα ζευγάρι κόκκινα παπουτσάκια πόση χαρά έδωσε ! Αυτό το μικρό και ταπεινό αγαθό έδωσε πλήθος συναισθημάτων ! Να εκτιμάμε το λίγο και να μην ζητάμε το πολύ ! Οι δικοί μας μάς έμαθαν να εκτιμούμε τα μικρά , να απολαμβάνουμε τις απλές χαρές της ζωής και να τιμούμε τις παραδόσεις που μας κληροδότησαν οι παλαιότεροι .
Και έχω ζήσει και δεί το όργιο της καταναλωτικής κοινωνίας . Και βλέπω τα παπούτσια ελαφρώς φορεμένα να πετιούνται στα σκουπίδια ! Και λυπάμαι για την τύχη αυτών των καταναλωτικών αγαθών που κάποτε είχαν μεγάλη αξία για μάς !