Τα «Κόκκινα Βράχια» της Νέας Δήμητρας
Τέλος της δεκαετίας του ’70, αρχές του ’80. Η νύχτα ανθίζει στη Νέα Δήμητρα. Η οικονομική στενότητα δεν είναι ικανή να σβήσει τη δίψα για ζωή, για χαρά, για διασκέδαση. Κι εκεί, στην άκρη του χωριού, στέκει το κέντρο «Κόκκινα Βράχια», ένας ναός της νυχτερινής ζωής, ένα άσυλο απόδρασης από τη μονοτονία της καθημερινότητας.
Πήρε το όνομά του από τα δύο μεγάλα βράχια, που είχαν το χρώμα της φωτιάς και στέκονταν φύλακες μπροστά στην είσοδό του. Ήταν αδύνατον να τα αγνοήσεις , όπως ήταν αδύνατον να αγνοήσεις την ενέργεια που ξεχείλιζε από μέσα του κάθε βράδυ. Ιδιοκτήτες του, ο αξέχαστος Παναγιώτης Καλφόπουλος και η σύζυγός του Ρούλα, άνθρωποι ζεστοί, με μεράκι και ψυχή. Ήξεραν να φροντίζουν τους θαμώνες τους, να τους προσφέρουν όχι απλώς ποτό και φαγητό, αλλά μια εμπειρία, ένα κομμάτι ζωής.
Τα Σαββατόβραδα και τις γιορτινές μέρες, τα «Κόκκινα Βράχια» γέμιζαν κόσμο. Ξαδέρφια, φίλοι, νεαροί από τα γύρω χωριά, όλοι ανυπομονούσαν για τις στιγμές που θα τους λύτρωναν από τη ρουτίνα. Διασκέδαση σημαίνει να αφήνεσαι , να ξεχνάς έστω και για λίγο τις σκοτούρες της μέρας, να γίνεσαι ένα με τη μουσική και την παρέα. Διασκεδάζω θα πει κομματιάζω, πετάω μακριά τα κομμάτια , τα θρύμματα της στεναχώριας και του άγχους . Διασκεδάζω θα πει χαλαρώνω και χαίρομαι . Η διασκέδαση , είναι μια πολύ σημαντική διαδικασία για τον άνθρωπο, γιατί τον βοηθάει να δραπετεύσει , από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και έτσι έχει ευεργετική επίδραση πάνω του .
Το λαϊκό τραγούδι κυριαρχούσε, οι τραγουδιστές κι οι οργανοπαίκτες έρχονταν από παντού, γεμίζοντας τον χώρο με νότες που μιλούσαν κατευθείαν στην ψυχή. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις γνώριμες μελωδίες, έκαναν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους και τα ποντιακά συγκροτήματα. Ο ήχος της λύρας ξεσήκωνε το αίμα, ξυπνούσε μνήμες παλιές, έφερνε κοντά τους ανθρώπους. Και χορεύαμε. Χέρι-χέρι, βήμα-βήμα, μέσα στη μέθη της στιγμής .
Μετά την ταλαιπωρία από τα χωράφια , από τα καπνά και από τις μπάμιες , περιμέναμε να έρθει το Σαββατοκύριακο , για να βρεθούμε σε αυτόν τον χώρο . Εκεί μέσα συναντηθήκαμε με νεαρές και νεαρούς διπλανών χωριών και χορέψαμε χέρι-χέρι. Εκεί μέσα κάποιοι ερωτεύτηκαν και εκεί μέσα σε κάποιους , φούντωσε πιο δυνατά ο έρωτάς τους . Ήταν το μέρος όπου πρωτοσυναντήθηκαν βλέμματα, όπου γεννήθηκαν έρωτες, όπου η χαρά ξέφευγε από τα όρια της απλής διασκέδασης και γινόταν γιορτή ζωής. Το κρασί έρρεε άφθονο, τα γέλια αντηχούσαν δυνατά κι εκεί, στα κόκκινα βράχια, οι άνθρωποι άφηναν για λίγο πίσω τους την κούραση, το άγχος, τα βάσανα. Ήταν μια όαση, ένα κομμάτι του χωριού που είχε καταφέρει να γίνει το επίκεντρο της γύρω περιοχής, να ενώσει, να φέρει κοντά παλιούς και νέους, να πλάσει αναμνήσεις ανεξίτηλες.
Σήμερα, τα κόκκινα βράχια έχουν χαθεί, η ταμπέλα έχει σβήσει, το κτίριο στέκει σιωπηλό. Μα η ιστορία του δεν ξεχνιέται. Κάθε φορά που κάποιος αναπολεί εκείνες τις βραδιές, ένα χαμόγελο ζεσταίνει το πρόσωπό του. Γιατί η γοητεία τους δεν έσβησε. Παραμένει εκεί, ζωντανή, κρυμμένη στις αναμνήσεις όσων έζησαν τη μαγεία τους. Και όσο υπάρχουν αυτοί που θυμούνται, τα «Κόκκινα Βράχια» της Νέας Δήμητρας δεν θα σβήσουν ποτέ.
Και αν τα κόκκινα βράχια έχουν εξαφανιστεί και το μόνο που μένει είναι το κτίριο , η ιστορία του κέντρου αυτού , δεν διαγράφεται εύκολα . Η φήμη του παραμένει ζωντανή, αρκεί να μην ξεχαστεί το τέλειο παραμύθι του .
Είμαστε τυχεροί που ζήσαμε αυτές τις νυχτερινές μουσικές βραδιές .
Γιατί έκρυβαν μια γοητεία .
Και όταν έρχονται στο μυαλό μας , ένα χαμόγελο αναπόλησης «σκάει» στα χείλη μας !