Τα Ζαμπάκια της Νέας Δήμητρας
Κάθε Μάιο, σαν έλιωνε ο χειμώνας και ζεσταινόταν η γη, άνθιζαν τα ζαμπάκια στη Νέα Δήμητρα. Ήταν οι κρίνοι της Παναγίας, όπως τους έλεγαν κάποιοι αλλά για μας, για το χωριό μας, πάντα θα είναι απλώς… ζαμπάκια. Με τους βολβούς τους κρυμμένους μέσα στο χώμα και την υπόσχεση της επιστροφής, κάθε άνοιξη ξανάρχονταν.
Βλαστούσαν και μοσχοβολούσαν, πλημμυρίζοντας αυλές και μπαχτσέδες με άρωμα και χρώμα.
Οι στήμονές τους, κίτρινοι σαν τον ήλιο, λέρωναν τα ρούχα και τα χέρια μας ,σημάδια μικρών στιγμών ευτυχίας που δεν ξεπλένονται εύκολα από τη μνήμη. Οι γιαγιάδες μας, απλές και φτωχές, είχαν όλες τα ίδια σχεδόν λουλούδια. Από αυλή σε αυλή περνούσαν οι βολβοί, από χέρι σε χέρι τα κλαδάκια. Ένας μικρός, αόρατος κύκλος ζωής και αγάπης που ένωνε τις γειτονιές.
Θυμάμαι τη γιαγιά μου, τη Δαφνιώ. Έπαιρνε σβάρνα τα σπίτια, “κατσιβέλευε” , έτσι έλεγε , λουλούδια. Ένα κλαδάκι από τη Σμαραγδή τη Τζώρτζαινα , σκυλάκια από την Ζαχαριάδαινα , πάπιες από τη Μαρμαρίδαινα, μαστιχιές από την Αδάμαινα, ζαμπάκια από την Αγγελικώ. Και πιο κάτω… μαργαρίτες από την Ανδρονίκη τη Μπόσκου , δεντρόγιες από τη Φωτεινιώ την Τριανταφυλλίδου. Τα τύλιγε σε υγρή εφημερίδα, έπινε τον καφέ της, έκανε το μπουχαμπέτι της. Κι εγώ δίπλα της – να ακούω, να ρουφάω τις λέξεις, τη σοφία και την αγάπη της.
Μετά πηγαίναμε πίσω, στην αυλή της. Φύτευε ένα-ένα τα λουλούδια, με προσοχή, με στοργή. Τα μιλούσε, τα φρόντιζε σαν παιδιά. Και εκείνα, σαν να καταλάβαιναν, της ανταπέδιδαν την αγάπη με άνθη και αρώματα. Ο μπαχτσές της ήταν ένας παράδεισος στη μέση της γης. Κι αν δεν είχε πολυτέλειες το σπιτικό της, ο μπαχτσές της ήταν παλάτι ανθισμένο.
Μπροστά από κάθε σπίτι, λουλούδια. Ζουμπούλια, νάρκισσοι, τριανταφυλλιές, σκυλάκια, γαρυφαλλιές, ορτανσίες, σαρδελιές τα γνωστά γεράνια, φτέρες, σκουλαρικιές, φλόγες, πάπιες, δράκαινες, δεντρόγιες, κρίνοι σε άσπρο και μωβ, πασχαλιές. Το ρολογάκι και το αγιόκλημα να απλώνεται σαν αγκαλιά.
Στο βάζο της γιαγιάς υπήρχε πάντα ένα μπουκέτο. Μικρό, απλό, αλλά μες στην ομορφιά και τη ζωή. Ένα βάζο γεμάτο χαρά, γεμάτο άνοιξη. Και κάθε φορά που περνούσα την πόρτα της, ένιωθα πως ο κόσμος είναι γεμάτος αγάπη , αρκεί να φυτεύεις, να μιλάς, να φροντίζεις.