Τα Εγκαίνια του Αγίου Γεωργίου της Νέας Δήμητρας
Η ημέρα που περίμενε το χωριό είχε επιτέλους φτάσει. Ήταν η 14 η του Σεπτέμβρη του 1965. Ο νέος ναός του Αγίου Γεωργίου, χτισμένος με τον μόχθο και την αγάπη των κατοίκων, έλαμπε στο φως της ανατολής. Ήταν ημέρα εγκαινίων και το χωριό είχε ντυθεί τα καλά του. Όλοι, μικροί και μεγάλοι, συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν τη μεγάλη τελετή, που θα καθαγίαζε για πάντα τον ιερό αυτό χώρο.
Ο Μητροπολίτης, με την αρχοντική του παρουσία και τη βαριά ποιμαντική του στολή, έφτασε συνοδευόμενος από τους ιερείς και τις αρχές του τόπου. Στη σειρά, ακολουθούσαν ο πρόεδρος του χωριού, ο Γιάγκογλου ο Βασίλης , οι δάσκαλοι όπως ο Κυριάκος ο Σωτηριάδης , ο παπάς του χωριού μας ο παπά Στυλιανός ,παπάδες από τα γύρω χωριά , οι ψαλτάδες ο Θανασός ο Πλαταράς και ο Διαμαντής ο Καλφόπουλος ,οι αξιωματικοί ακόμη και η στρατιωτική μπάντα, που έδινε έναν πανηγυρικό τόνο με τους ήχους της.
Η τελετή ξεκίνησε με μεγαλοπρέπεια. Ο Μητροπολίτης μπήκε πρώτος στον ναό και προχώρησε προς την Αγία Τράπεζα. Κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Αγίου, ακούστηκαν προσευχές και ψαλμωδίες, γεμίζοντας τον χώρο με μια αίσθηση ιερότητας. Στη συνέχεια, οι ιερείς έφεραν το υποκάμισο του Μητροπολίτη και το ακούμπησαν στην Αγία Τράπεζα. Το τελετουργικό είχε τις ρίζες του βαθιά στον χρόνο. Το υποκάμισο θα βουτιόταν στο λιωμένο κερί, για να γίνει μια ζωντανή ευλογία για τους πιστούς.
Όταν το κερί στέγνωσε, το υποκάμισο κόπηκε προσεκτικά σε μικρά κομμάτια. Ο Μητροπολίτης, με αργές και ευλογημένες κινήσεις, μοίρασε τα τεμάχια στους πιστούς. Κάθε κομμάτι φυλασσόταν σαν θησαυρός, τοποθετημένο στα εικονοστάσια των σπιτιών, συνοδευόμενο από την ευχή να φέρει προστασία και φως στη ζωή τους.
Έξω από τον ναό, η στρατιωτική μπάντα έπαιζε μελωδίες που πλημμύριζαν τον αέρα. Οι γυναίκες του χωριού είχαν ετοιμάσει πανηγυρικά τραπέζια, γεμάτα ψωμί, κρέατα, ελιές και κρασί. Το χωριό έσφυζε από ζωή και χαρά. Τα παιδιά έτρεχαν στις αυλές, ενώ οι γέροντες θυμούνταν άλλες εποχές, συζητώντας για τη σημασία αυτής της ημέρας.
«Θυμάστε πώς ήταν πριν χτιστεί ο ναός;» ρώτησε ο πρόεδρος Γιάγκογλου, με μια υποψία συγκίνησης στη φωνή του. «Μόνο πέτρες και αγκάθια. Και τώρα, δείτε τι φτιάξαμε όλοι μαζί!» Από εκείνη την ημέρα καθιερώθηκε και η Πανήγυρη του χωριού μας.
Έκαναν το έθιμο με το υποκάμισο του Μητροπολίτη και τα κομμάτια του υποκαμίσου, που τα μοίρασε ο ίδιος , έγιναν σύμβολα μνήμης και πίστης. Στο εικονοστάσι του πατρικού μου σπιτιού, ακόμα φυλάσσεται ένα από αυτά μια ανάμνηση από τη μέρα που το χωριό ένιωσε πιο κοντά στον Θεό.
Η ημέρα αυτή ήταν και μια γιορτή για να τιμηθούν όσοι εργάστηκαν για να γίνει πραγματικότητα το όνειρο του νέου ναού . Ο πρώτος λόγος δόθηκε στον Πρωτομάστορα ,τον Φωτιάδη τον Στέργιο , εκείνον τον ευλογημένο τεχνίτη , που με τα χέρια του λάξευσε τις πέτρες και ύψωσε τα θεμέλια .
« Αυτός ο ναός είναι το έργο μας , η πίστη μας και το δώρο μας στον Θεό «, είπε ο Στέργιος με μια φωνή γεμάτη ταπεινότητα και περηφάνια . « Όλοι μαζί οι τεχνίτες βοήθησαν και υψώθηκε αυτό το έργο” . Δίπλα του οι βοηθοί του χαμογελούσαν ,γνωρίζοντας πως και αυτοί συνέβαλαν σε αυτό το θαύμα . Ήταν ο Κυριάκος ο Κυριακίδης της Χάιδως, ο Βαγγέλης ο Γκόγκος , ο Παναγιώτης ο Καλφόπουλος, ο Αθανασιάδης ο Χρήστος , ο Αναστασιάδης ο Χρήστος , ο Ιωακείμ ο Ιωακειμίδης, ο Χρυσαφάκης ο Κυριακίδης ,ο Στέργιος ο Αξονίδης , ο Γκάιτατζης ο Χρήστος, ο Στέργιος ο Δαλμάζης , ο Γιάννης Ιωσηφίδης από το Κιλκίς , φίλος του Φωτιάδη Στέργιου .
Στην συνέχεια τιμήθηκε και ο μηχανικός ο Βασίλης Ευθυμιάδης από το Κιλκίς ,εκείνος που σχεδίασε τον ναό με ακρίβεια και όραμα . Αν και ξένος στο χωριό ,είχε γίνει ένας από αυτούς , δουλεύοντας ακούραστα δίπλα στους εργάτες . Στο πρόσωπό του καθρεφτίζονταν η ευθύνη ενός έργου που θα άντεχε στον χρόνο.
Μετά την θεία Λειτουργία ,ο Πρόεδρος του χωριού , ο Γιάγκογλου ο Βασίλης , πήρε τον λόγο και γεμάτος συγκίνηση απευθύνθηκε στους δημιουργούς . _»Σήμερα δεν εγκαινιάζουμε μόνο έναν ναό . Τιμούμε όλους εσάς που με τον ιδρώτα και την καρδιά σας δώσατε στον Άγιο Γεώργιο αυτό το σπίτι» .
Η στρατιωτική μπάντα έπαιξε πανηγυρικά εμβατήρια ,ενώ η αυλή του ναού γέμιζε τραγούδια , γέλια και ευχές .
Και έτσι το χωριό μας Νέα Δήμητρα όχι μόνο αφιέρωσε τον ναό στον Άγιο Γεώργιο,αλλά τίμησε και τους ανθρώπους που έκαναν το θαύμα πραγματικότητα .
Το βράδυ ο ήλιος έδυε κατά την Σολτάρα , βάφοντας τον ουρανό με χρώματα χρυσαφένια και κόκκινα . Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στεκόταν αγέρωχος ,σαν ένας φάρος πίστης για τους Νεοδημητριώτες. Στην καρδιά του οι ψυχές των ανθρώπων ενώθηκαν με την αιώνια προσευχή που θα ακουγόταν για πάντα σε αυτόν τον ιερό τόπο !