Τα αμπέλια της Νέας Δήμητρας
Τα αμπέλια της Νέας Δήμητρας ήταν ένας τόπος γεμάτος ομορφιά και αναμνήσεις που όλοι στο χωριό αγάπησαν και φρόντισαν με επιμέλεια.
Πόσες αναμνήσεις έχουμε σε αυτόν τον τόπο!
Στ’ αμπέλια μας!
Πόσες φορές έχουμε πάει με τους γονείς μας και έχουμε γευτεί τον ωραίο αυτόν καρπό , που δίνουν τα αμπέλια , τα σταφύλια .
Υπάρχουν πολλές ποικιλίες σταφυλιών. Ξεχωρίζουν όμως ώς άσπρα ,μαύρα ,κόκκινα. Στα αμπέλια μας είχαμε ροζακί , άσπρα και μαύρα μοσχάτα σταφύλια .
Η άμπελος και ο οίνος θεωρούνταν ιερά σύμβολα του Χριστιανισμού και σε κάθε γωνιά της Ελληνικής γης, το αμπέλι και το κρασί , τραγουδήθηκαν πολύ.
Θα θυμηθούμε ποιοι φύτεψαν και δημιούργησαν τα αμπέλια μας !
Και δόθηκε από ένα στρέμμα σε κάθε οικογένεια τού χωριού μας , να φροντίζει αυτό το αμπελάκι .
Ο Ιάκωβος Θεολογίδης από την Καψίδα , την Πυλαία της Θεσσαλονίκης, πρακτικός γεωπόνος στο Κολλέγιο Ανατόλια , είχε τις γνώσεις και την πείρα για να δημιουργήσει αυτόν τον αμπελώνα .
Μαζί του ήταν και ο Τζιάκας ο Σπύρος που αργότερα έγινε γαμπρός του Παπαδά, σύζυγος της αδελφής του Δόμνας .
Και ο Ιάκωβος έγινε γαμπρός του Τσάκου του Νικόλα αφού παντρεύτηκε την κόρη του Μαρία.
Ήρθαν για τα αμπέλια , ερωτεύτηκαν και τους πλάνεψαν οι όμορφες νιές της Νέας Δήμητρας!
Μαζί με τον Γκοτζίδη τον Κωνσταντή βρήκαν το μέρος , που ήταν ιδανικό για την καλλιέργεια των αμπελιών.
Τα αμπέλια ευδοκιμούν σε ηλιοφανείς περιοχές, με ζεστό και ξηρό καλοκαίρι και κρύο χειμώνα.
Έτσι η περιοχή και η τοποθεσία, που έγιναν τα αμπέλια μας ήταν η ιδανική καθώς ήταν ημιορεινή περιοχή και επικλινής, για να υπάρχει καλός αερισμός .
Ήταν άγονα και ξηρά τα εδάφη στα αμπέλια και όμως τα σταφύλια ευδοκιμούσαν εκεί .
Κάθε οικογένεια είχε το αμπέλι της , για να γεύεται τους ωραίους αυτούς καρπούς.
Το αμπέλι θέλει καλό αμπελουργό λένε, δηλαδή θέλει πολλή περιποίηση .
Οι μπαμπάδες μας το περιποιόταν με το κλάδεμα για να βελτιώνονται τα χαρακτηριστικά του.
Το αμπέλι το αγαπούσαν και το φρόντιζαν και ήταν αναπόσπαστο κομμάτι ενασχόλησης όλων σχεδόν των νοικοκυριών του χωριού μας.
Θυμάμαι που το έριχναν γαλαζόπετρα και θειάφι , που το έλεγαν ‘γκιόσταση’ επιδιώκοντας καλύτερα καλλιεργητικά αποτελέσματα .
Έτσι με την περιποίηση και τη φροντίδα, αυξανόταν η παραγωγή και βελτιωνόταν η εμφάνιση του κλήματος.
Οι Νεοδημητριώτισσες στις 6 του Αυγούστου , που εορτάζεται η Μεταμόρφωση του Σωτήρος , πήγαιναν μπροστά στο ιερό σταφύλια για να τα ευλογήσει ο παπάς , διατηρώντας την πνευματική και θρησκευτική διάσταση αυτής της παράδοσης .
Εκτός από τα ωραία σταφύλια πού γευόμασταν οι γονείς μας έκαναν κρασί και τσίπουρο και από τον μούστο, κάποιοι έβγαζαν και πετιμέζι.
Τα αμπέλια άντεξαν αρκετές δεκαετίες και μάς χάρισαν τους ζουμερούς καρπούς τους και τις πολύ ωραίες επισκέψεις σε αυτόν τον καταπληκτικό χώρο!
Γύρω-γύρω από το κάθε αμπέλι ήταν φυτεμένες οι συκιές , οι αμυγδαλιές , οι ροδιές και δημιουργούσαν σύνορο .
Έχω ακούσει πολλές φορές από τους γονείς μας για την αξιοσύνη των δύο γεωπόνων και όλοι οι Νεοδημητριώτες τους ευλογούσαν και έδιναν ευχές να έχουν την υγεία τους , για το δώρο που έκαναν στην Νέα Δήμητρα .
Και τώρα που πέρασαν τα χρόνια , εμείς οι νεότεροι ευχόμαστε να είναι εν ειρήνη και εν παραδείσω, για αυτόν τον μικρό παράδεισο που χάρισαν σε εμάς όπου ζήσαμε τόσες όμορφες στιγμές !
Η επίσκεψη στα αμπυηταν μια ιδιαίτερη εμπειρία για κάθε Νεοδημητριώτικη οικογένεια , με τους καρπούς να συμβολίζουν όχι μόνο την φύση αλλά και την σύνδεση με την παράδοση.
Για να φτάσεις στα αμπέλια ανεβαίνεις ένα μεγάλο λόφο και μετά βρίσκεσαι σε ένα ξέφωτο .
Στον επόμενο μικρότερο λόφο ήταν αυτός ο παραδεισένιος καταπράσινος τόπος .
‘Ένοιωθες ότι βρίσκεσαι σε έναν άλλον κόσμο με ομορφιές !
Πόση ομορφιά και πόσες αναμνήσεις!
Συναντούσαμε όλους τους χωριανούς εκεί πάνω.
Από το αμπέλι το δικό μας, μπορούσες να δεις την άλλη πλευρά του λόφου και φαινόταν ο κάμπος τόσο χαμηλά γιατί εμείς ήμασταν τόσο ψηλά και ένοιωθες ότι ήσουν ψηλά σε αεροπλάνο!
Το κατάπληκτικό καλοκαιρινό αεράκι με τις απίστευτες μυρωδιές μάς συνέπαιρνε !
Τα αμπέλια ήταν ένας μαγευτικός τόπος και
Ήταν ένα μέρος ,που όταν το σκέφτομαι μού δημιουργεί μια ευχάριστη ανάμνηση και γλύκα στην καρδιά !
Γλυκά δεν ήταν μόνο τα σταφύλια και τα σύκα !
Ήταν αυτός ο τόπος που φεύγαμε από τα καθημερινά του χωριού και βρισκόμασταν σε ένα μεγάλο καταπράσινο λιβάδι που όλες
Οι αισθήσεις μας ήταν στο ζενίθ !
Από χρόνια δεν γνωρίζω, για ποιο λόγο οι γονείς μας παράτησαν τα αμπέλια !
Μια επίσκεψή μου πριν χρόνια με έφερε δάκρυα στα μάτια μου ! Το παλιό ζωντανό τοπίο αντικαταστάθηκε από ξεραμένα χωράφια .
Μπροστά μου παρουσιαζόταν ένας ξερός τόπος χωρίς τα δέντρα και τα σταφύλια !
Μαζί με τα άδεια χωράφια και τα λιγοστά
Δέντρα χάθηκαν και οι πραγματικές εικόνες μου, που είχα από αυτόν τον τόπο!
Δεν θα τον ξαναδώ !
Ούτε κάρα ,ούτε παιδιά με χαρούμενες φωνές που τριγυρνούσαν ανάμεσα στα κλήματα !
Νοιώθω να ματώνει η καρδιά μου κάθε φορά που σκέφτομαι την ερημιά αυτού του ευλογημένου τόπου !
Αν χάθηκαν στην πραγματικότητα , δεν θα χαθούν όμως ποτέ από το μυαλό μου και την καρδιά μου !
Η μνήμη αυτών των όμορφων στιγμών στα αμπέλια του χωριού μου της Νέας Δήμητρας θα συνεχίσει να ζει , υπενθυμίζοντας τον πλούτο της φύσης και της παράδοσης και την αξία της κοινότητας .
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023