Σύμβολα Πίστης και Υπομονής στην Νέα Δήμητρα
Στο τέλος τής θείας Λειτουργίας όταν ο Ιερέας αναφωνεί: «Αγίασον τούς αγαπώντας την ευπρέπειαν τού Οίκου σου» αισθανόμαστε όλοι την ζεστασιά της πίστης που να ενώνει .
Υπάρχουν πολλοί που αγαπούν την ευπρέπεια τού Οίκου τού Θεού, τού Ιερού Ναού, μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται και οι καντηλανάφτες και οι νεωκόροι , που επιμελούνται την καθαριότητά του και φέρνουν φως και ζωή σε κάθε γωνιά του .
Πριν πολλά χρόνια , η νεωκόρος τής εκκλησίας μας ήταν η γιαγιά Κατίνγκω Τσαλικίδου, ,που το σπίτι της ήταν εκεί που είναι το σιδεράδικο τού εγγονού της , Γιώργη.
Αν και δεν την γνώρισα οι ιστορίες για την προσφορά της και την αγάπη της προς την εκκλησία ζουν ακόμη στις μνήμες των παλαιότερων .
Η γιαγιά Κατίγκω έζησε πριν από μένα και είχε προσφέρει και αυτή τις υπηρεσίες της αφιλοκερδώς για την καθαριότητα και τάξη τού ναού μας .
Εμείς δεν είχαμε την τύχη και την χαρά να γνωρίσουμε την γιαγιά Κατίγκω αλλά είχαμε την τύχη και την χαρά να γνωρίσουμε μια άλλη ευλαβή γιαγιά, την γιαγιά Πετρίνα.
Η γιαγιά Κατίγκω (1881-1964) πέθανε σε ηλικία 83 χρόνων το 1964 , στην Νέα Δήμητρα.
Η Κατίγκω ήταν η κόρη του Τσαλκιτζή Νικόλα και της Μαρίας και ήρθε 43 χρόνων ,χήρα στην Νέα Δήμητρα. Ο άνδρας της ο Γιώργος Τσαλίκογλου (Τσαλικίδης) πέθανε στα 32 του χρόνια στην Πατρίδα και άφησε τα πέντε παιδιά του ορφανά . Ήρθαν στη Ελλάδα και ήταν από 19 – 25 χρόνων .
Μετά από πολλά βάσανα η Κατίγκω εγκαταστάθηκε στην Νέα Δήμητρα αλλά τα μαύρα χρόνια του Εμφυλίου Διχασμού και Σπαραγμού το 1944 δολοφονήθηκε ο πρωτότοκος γιός της Λεωνίδας ( 45χρονων ) αφήνοντας ορφανά εφτά παιδιά ! Το πένθος της γιαγιάς Κατίγκως ήταν πολύ βαρύ και οι δοκιμασίες που είχε υποστεί την είχαν καταβάλει. Παρ’όλο αυτά , διατήρησε την πίστη της και συνέχισε να προσφέρει με ανιδιοτέλεια στην εκκλησία μας , στέλνοντας ένα μήνυμα ελπίδας και αντοχής σε όλους μας .
Η Πετρίνα ,ήταν Τααλικίδου και αυτή αφού ήταν συγγενείς με την Τσαλικίδου Κατίγκω . Η Πετρίνα (1900-1988) ήταν η σύζυγος του Τσαλικίδη Νικόλα που ήταν ο αδελφός του Τσαλικίδη Σπύρου , παιδιά του Παναγιώτη και της Σμαραγδής .
Η Πετρίνα ήταν το γένος Δεληγιάννη και είχε γονείς τον Μόσχο και την Παγώνα , η καταγωγή της ήταν από τις Καστανιές της Τσατάλτζας και ήρθε με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών σύμφωνα με την Συνθήκη τής Λωζάνης στην Νέα Δήμητρα το 1924 με τον άνδρα της Νικόλα . Στις Καστανιές Κιλκίς είχε δύο αδελφές .
Η Πετρίνα ήταν τρεις φορές χτυπημένη από την μοίρα !
Είχε χάσει τα δύο αγόρια της ακόμη μηνών και μετά έχασε τον μονάκριβο γιό της Μόσχο Τσαλικίδη , σε ηλικία 20 χρόνων !
Έτσι έχασε τον Παναγιώτη το 1924 , τον Χρύσανθο το 1931 και τον Μόσχο το 1948 ! Πόσο πόνο να αντέξει !
Μια νάρκη , που εξερράγη έξω από το χωριό μας στους αλωνότοπους τής Νέας Δήμητρας, τον πήρε !
Μετά από εννιά χρόνια έχασε και τον άνδρα της από ασθένεια ,67 χρόνων ,νέο !
‘Έτσι η γιαγιά Πετρίνα έμεινε μόνη , με τον αβάσταχτο πόνο και την απελπισία !
Μετά τον χαμό τού μονάκριβου γιού της, έβαψε εκτός από τα ρούχα που φορούσε και τα ντιβανοσκεπάσματα ,τα μαξιλάρια , τα κουρτινάκια της μαύρα !
Παρ’ όλα αυτά τα βάσανα δεν θύμωσε με τον Θεό αλλά τον υπηρέτησε μέχρι τα βαθειά της γεράματα.
Όλη την ζωή της την πέρασε μέσα στον Ναό μας τού Αγίου Γεωργίου παίρνοντας την χάρη του. Η γιαγιά Πετρίνα ήταν πανταχού παρούσα !
Άναβε τα καντήλια με το λάδι , φρόντιζε τα κηροπήγια και τα μανουάλια, έκοβε το αντίδωρο και μετά το πέρας των μυστηρίων , φρόντιζε για την καθαριότητα.
Ήταν επιφορτισμένη και με άλλες εργασίες και συμμετείχε ενεργά και στα ιερά μυστήρια. Βοηθούσε στην λήψη τής Αγίας Κοινωνίας , όταν κρατούσε το πανάκι για να μάς σκουπίσει !
Επίσης μας κρατούσε την ώρα τού βαπτίσματος μαζί με τον νουνό , για να μάς βάλει ο παπάς το μύρο !
Ζέσταινε το νερό για την κολυμπήθρα και μερικές φορές χτυπούσε την καμπάνα προσκαλώντας τους πιστούς να συμμετάσχουν στην Θεία Λειτουργία.
Ακόμη στις φωτογραφίες , που απαθανάτιζαν τα ευχάριστα γεγονότα , η γιαγιά Πετρίνα ήταν η πρωταγωνίστρια !
Την έχουμε δει σε πολλές από αυτές !
Έχοντας την εκτίμηση όλων μας , αποτελούσε παράδειγμα πιστής, ταπεινής και αγίας, υπόδειγμα χριστιανικής ζωής και εμείς όλοι ,όσοι την γνωρίσαμε ήμασταν τυχεροί .
Γιατί μέσα από το παράδειγμα αυτών των ανθρώπων προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή δεν τελειώνει εδώ !
Την αγαπημένη μας γιαγιά Πετρίνα , παρ’ όλο που έχει περάσει ο χρόνος , φέρνω στο μυαλό μου ντυμένη με τα μαύρα ρούχα και το τσεμπέρι (μαντήλι) στο κεφάλι.
Η φιγούρα της μας θυμίζει την παράδοση και τις αξίες της χριστιανικής ζωής .
Είχε καλή καρδιά, ήταν γλυκομίλητη και με αληθινή αφοσίωση υπηρέτησε τον Ναό μας. Πέθανε σε ηλικία 88 χρόνων το 1988 στην Νέα Δήμητρα , αλλά η μνήμη της παραμένει ζωντανή .
Η γιαγιά Πετρίνα, ζει αιώνια στην πληρότητα, στην αγάπη και στο φως, μας διδάσκει ότι η ζωή συνεχίζεται πέρα από τον υλικό κόσμο !