Στην Αγκαλιά της Μνήμης
Σε ένα χαμηλό και ταπεινό , αλλά γεμάτο αγάπη σπιτικό, έζησαν για λίγα χρόνια ο Ιωάννης Μπόσκος και η Κατερίνα, μια ιστορία γεμάτη ελπίδα, μόχθο, αλλά και σκληρή μοίρα.
Ο Ιωάννης Μπόσκος γεννήθηκε το 1903 στο Άκαλαν της Τσατάλτζας της Ανατολικής Θράκης. Ήταν νέος ακόμα όταν η ζωή τον έριξε στη δίνη της Ανταλλαγής των Πληθυσμών. Σε ηλικία μόλις 21 ετών, άφησε την πατρική του γη με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης και ρίζωσε στη Νέα Δήμητρα, κουβαλώντας στις αποσκευές του μόνο τις αναμνήσεις μιας πατρίδας που δεν θα ξανάβλεπε ποτέ. Ήταν ο γιός του Τριαντάφυλλου και της Πιστευής και αδελφός του Γιώργου Μπόσκου, της Ευδοξίας Δημητριάδου και της Κικής, που εγκαταστάθηκε στο Λεβεντοχώρι. Ο Ιωάννης είχε βιώσει πολύ νέος ,στα 23 του χρόνια τον χαμό της αγαπημένης του μητέρας ,της Πιστευής , που έφυγε από τη ζωή στα 57 χρόνια , το 1926 , δύο χρόνια μετά την εγκατάσταση στη Νέα Δήμητρα. Παρόλες τις δυσκολίες, πάλεψε με θάρρος, δημιουργώντας μια νέα ζωή στον καινούργιο τόπο.
Στο πλάι του στάθηκε η Κατερίνα, μια γυναίκα που έμελλε να βαδίσει κι εκείνη το δύσκολο μονοπάτι της προσφυγιάς. Γεννημένη το 1907 στο Όκλαλι της Τσατάλτζας, ήρθε στη Νέα Δήμητρα στα 17 της χρόνια, γεμάτη όνειρα για το μέλλον. Ήταν κόρη του Ιωάννη και της Βασιλικής Γκόγκου, μηλαδελφή του Θανάση και του Χρήστου (Κιτίκου). Η μητέρα του Θανάση και του Χρήστου ήταν η Καλλιόπη . Το πατρικό της σπίτι βρισκόταν εκεί όπου σήμερα κατοικεί ο Θανάσης Γκόγκος του Κωνσταντίνου.
Ο γάμος τους ήταν γεμάτος αγάπη, αλλά και αγώνα. Μαζί έφεραν στον κόσμο τρία παιδιά, τον Χρήστο1936-2002), την Παρασκευή και τη Βασιλική. Τα γέλια των παιδιών τους αντηχούσαν στην αυλή, γεμίζοντας το σπιτικό τους με χαρά και ελπίδα. Όμως, η μοίρα είχε άλλα σχέδια…
Ο Ιωάννης έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 1937 στα 34 του χρόνια , αφήνοντας τη νεαρή Κατερίνα μόνη με τα τρία τους παιδιά. Κι εκείνη, παρά το βάρος της απώλειας, στάθηκε όρθια, προσπαθώντας να γεμίσει το κενό με τη δύναμη και την αγάπη της. Όμως, δεν πέρασαν παρά τέσσερα χρόνια, και η μοίρα ξαναχτύπησε σκληρά. Το 1941, στα 34 της μόλις χρόνια, η Κατερίνα άφησε την τελευταία της πνοή, σκορπώντας θλίψη και ορφάνια στα παιδιά της.
Μικρά και αβοήθητα, τα παιδιά πορεύτηκαν μόνα στη δύσκολη ζωή, κουβαλώντας μέσα τους τη δύναμη και την αξιοπρέπεια των γονιών τους. Το σπίτι τους στη Νέα Δήμητρα δεν γέμισε ποτέ ξανά με τη φωνή της Κατερίνας ή το βλέμμα του Ιωάννη, μα η μνήμη τους παρέμεινε ζωντανή στις καρδιές όσων τους γνώρισαν και τους αγάπησαν.
Αιωνία η μνήμη τους, παράδειγμα για όλους μας. Τους μνημονεύουμε όχι μόνο για το βραχύ πέρασμά τους από τον κόσμο, αλλά για την αγάπη, την πίστη και τη δύναμη που άφησαν ως κληρονομιά.