Στάχυα και Μπασάκια
«Τα μπασάκια « της Νέας Δήμητρας ήταν τα στάχυα που έπεφταν κάτω στην γη κατά τον θερισμό. Ήταν αυτά τα μικρά κομμάτια της σοδειάς που είχαν για τους ανθρώπους του χωριού μεγάλη αξία . Ήταν ένα δώρο από την γη που δεν έπρεπε να πάει χαμένο και το χωριό εύρισκε ευκαιρία να ενωθεί και να δουλέψει μαζί .
Μετά τον θερισμό , όταν τα χωράφια ήταν γεμάτα από τα ξεραμένα στάχυα που έμεναν πίσω , η δουλειά δεν είχε τελειώσει .
‘Ο, τι δεν έπαιρνε «το τουλμούκκ» για να γίνει δεμάτι έμενε κάτω στην γη όπως και κάτω από «τα ντιγκουρτζίνια « που ήταν οι θημωνιές με πολλά δεμάτια μαζί . Όταν έπαιρναν τις θημωνιές έμεναν τα μπασάκια και τα μάζευαν . Πολλές χωριανές μας νέες κυρίως πήγαιναν στα μπασάκια όχι μόνο του δικού τους χωραφιού αλλά και σε άλλα και συνέλεγαν αυτό το χρυσάφι . Το έβαζαν στα τσουβάλια και τα πήγαιναν στο σπίτι όπου σε ένα καθαρό ασπρισμένο σημείο του σπιτιού το χτυπούσαν με τον κόπανο και ξεχώριζε το στάρι από τα άγανα . Όταν έπιανε το απογευματινό αεράκι το λίχνιζαν και έπαιρναν το καθαρό στάρι . Όταν βγήκαν οι πατόζες τα μπασάκια τα πήγαιναν εκεί και γινόταν ο διαχωρισμός. Αυτή η συγκομιδή ήταν αναγκαία όχι μόνο για να μην χαθεί καμία πολύτιμη τροφή ,αλλά για να επιβιώσουν οικογένειες που πολλές φορές έπρεπε να στηριχτούν σε αυτά τα «υπολείμματα «.
Τα μπασάκια της Νέας Δήμητρας είχαν την αξία τους όχι μόνο για την καλή σοδειά αλλά και για τις στιγμές που μοιράζονταν γύρω τους καθώς οι νέες ανανέωναν την φιλία και την συντροφικότητα.
«Αχ ,πόσο ωραία περνούσαμε όταν μαζεύαμε τα μπασάκια « θυμάμαι να λέει η μαμά μου για τα χρόνια εκείνα και τα μάτια της έλαμπαν από νοσταλγία καθώς θυμίζουν σε όλους ότι η γη και οι καρποί της είναι συνδεδεμένοι με τον άνθρωπο.
Πολλές Νεοδημητριώτισσες μαζί γελούσαν και τραγουδούσαν κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού και αυτή η δύσκολη δουλειά είχε και κάτι ευχάριστο. Η αίσθηση της κοινής δουλειάς τις έδινε μια ζεστασιά και ενότητα . Το μάζεμα στα μπασάκια έδειχνε ότι τίποτα στην ζωή τους δεν ήταν αμελητέο και ό, τι προσφέρει η γη είναι πολύτιμο !