Περιήγηση στις γειτονιές της Νέας Δήμητρας – Μέρος 8ον
Και στην τέλεια διαδρομή μας στις γειτονιές του χωριού μας Νέα Δήμητρα να συμπληρώσουμε τον δρόμο πάνω στο γήπεδο . ‘Έχουμε κάνει περιήγηση σε κάθε γωνιά του χωριού μας , γνωρίσαμε όλες τις οικογένειες και τα σπίτια του και μοιραστήκαμε αναμνήσεις και στιγμές.
__ Φίλη μου Ιφιγένεια Φωτακίδου έρχεσαι μαζί μου;__Ευχαρίστως , Ελένη .
Και ξεκινάμε με την Ιφιγένεια να περιηγηθούμε περπατώντας σε ένα κομμάτι του χωριού ψηλά που έχει και αυτό ζωή, ζεστασιά και παράδοση.
Ο μεγάλος χώρος μπροστά μας είναι το γήπεδο του χωριού μας.
Πάνω από το σημερινό γήπεδο ο χώρος αυτός , έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς γιατί είναι το σημείο όπου φιλοξένησε τους πρώτους δικούς μας πρόσφυγες . Εδώ βρήκαν καταφύγιο και ασφάλεια και άρχισαν από την αρχή . Αυτοί οι πρόσφυγες ήταν οι αγαπημένοι μας πρόγονοι που δεν έφεραν μόνο τις οικογενειακές τους παραδόσεις αλλά και την αγάπη στους για την πατρίδα, χτίζοντας από το μηδέν ένα νέο χωριό με ισχυρούς δεσμούς .
Στο γήπεδο του χωριού μας παίζουν ποδοσφαιρικούς αγώνες και γίνονται οι γυμναστικές επιδείξεις του σχολείου μας .
Στην κάτω πλευρά είναι το σπίτι του Απόστολου Νατσόπουλου με την Χρυσούλα και τα παιδιά τους Δροσούλα και Χρήστο και ο θείος Απόστολος έρχεται κοντά μας και μάς χαιρετάει .
Δίπλα είναι το σπίτι του Πλαταρά Χρήστου με την Ζαφειρούλα και την κόρη τους Σμαρούλα . Ο θείος Χρήστος είναι ο ξυλουργός του χωριού και έχει φτιάξει κομψοτεχνήματα .
Περνώντας τον δρόμο είναι το σπίτι του Αξονίδη Σταύρου με την Βιβίτσα και τα παιδιά τους Χριστόδουλο και Νίκο.
Ο θείος Σταύρος μόλις γύρισε από το χωράφι του και η θεία Βιβίτσα τον βοηθάει στο ξεφόρτωμα .Εκτός από το καπνό έχει και αμπέλι με μυρωδάτα σταφύλια .
Απέναντι από τον δρόμο είναι το νεόκτιστο σπίτι του θείου μου Στεργιάδη Στέργιου με την θεία Κοκκώνη και τα παιδιά τους Εύα και Γιάννη . Τώρα όλοι ζουν στην Ελβετία .
Δίπλα στο οικόπεδο αυτό στο Μπαΐρ είναι η μεγάλη πέτρα – βράχος που έχουμε φωτογραφηθεί πολλές φορές , πολλές γενιές .
Ας περάσουμε απέναντι πάλι.
Στην σειρά είναι το νεόκτιστο σπίτι του Γκόγκου Γιάννη με την Ελενίτσα και τα παιδιά τους Βάσω, Αθηνά και Χρήστο . Ο θείος Γιάννης είναι έξω στην αυλή και αποξηραίνει την ρίγανη που μάζεψε και τον καλημερίζουμε .
Δίπλα είναι το μικρό άδειο σπίτι που ανήκε στον Καλφοπούλου Τάσο με την γυναίκα του Σοφία. Δυστυχώς ο Τάσος έφυγε πολύ νέος!
Συνεχίζοντας συναντάμε το ωραίο νεόκτιστο σπίτι του Παρπαρά Παναγιώτη με την Φυλλίτσα και τα παιδιά τους Χρύσα και Γιώργο .
Η θεία Φυλλίτσα μάς φωνάζει κοντά της και μάς κερνάει λουκούμια . Πάντα είναι ευγενική μορφή !
Απέναντι είναι το νεόκτιστο του Ταυλαράκη Κώστα και της Ειρήνης που θα μείνουν εδώ με τα παιδιά τους Αδαμαντούλα και Βαγγέλη , όταν γυρίσουν από την ξενιτιά από το Βέλγιο .
Δίπλα κτίζεται το σπίτι του Νικολαΐδη Χρήστου και της Ελένης.
Σε αυτό το σημείο του δρόμου αν σταθείς έχεις την καλύτερη θέα του χωριού και πέρα από αυτό προς τα δυτικά .
Πανοραμική άποψη όλου του κάμπου προσφέρεται εδώ αφού είναι το ψηλότερο σημείο του χωριού μας , που απλώνεται μπροστά στα μάτια του παρατηρητή σαν πίνακας ζωγραφικής .
Και έχεις την αίσθηση ότι θα απλώσεις το χέρι σου και θα ακουμπήσεις τα σπίτια .
Ο τρούλος της εκκλησίας μας δεσπόζει σε αυτόν τον πίνακα .
Και αν συνεχίσεις το βλέμμα σου πέρα μακριά φαίνεται η Σολτάρα και ο δρόμος που οδηγεί στα τσιφλίκια.
Το κάστρο σού φαίνεται στο ίδιο ύψος και χάνει από την μεγαλοπρέπεια του αφού την δίνει στο χωριό .
Κάτι ήξεραν οι παλαιοί και διάλεξαν την τοποθεσία αυτή για την ίδρυση του χωριού μας .
Συμμαζεμένα και κοντινά τα σπίτια με σκαρφάλωμα σε ύψωμα.
Κοντινές γειτονιές και το κεντρικό σημείο, η Πλατέα , να είναι ο τόπος συνάντησης όλων .
Ο κάμπος με τα χωράφια όπου είχαν τις γεωργικές τους ασχολίες απλώνονταν στο ημικύκλιο .
Με λίγα υλικά και πολλά όνειρα οι παππούδες μας έστησαν τα σπιτικά τους και άρχισαν από την αρχή.
Είναι πολύ όμορφο το χωριό μας !
Και πίσω από το χωριό που είναι όλο ζωή και δραστηριότητα σε ένα χώρο περιφραγμένο που βρίσκεται ψηλά , οι Νεοδημητριώτες τιμούν τους νεκρούς τους .
Στα νεκροταφεία μας ή τα μνήματα όπως τα λέμε, είναι οι δικοί μας .
Είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες που έζησαν την ζωή τους μισή στην Πατρίδα, μισή εδώ . Είναι οι γονείς μας που πάσχιζαν τόσο πολύ για να μας μεγαλώσουν.
Είναι οι νέοι που έφυγαν νωρίς και έδωσαν τόσο πόνο στους δικούς τους.
Είναι ο τόπος που έχει ακούσει όλα τα μοιρολόγια και τους θρήνους, γι’ αυτούς που χάθηκαν .
Είναι το τέλος της ζωής και της δραστηριότητας των Νεοδημητριωτών. Εδώ τελείωσε όλος ο αγώνας και όλα τα όνειρα !
Όταν είμαστε στο καπνό στο χωράφι στην πρώτη κατηγορία, κάθε πρωί που ακούμε από τα μνήματα τις σπαρακτικές φωνές και τα μοιρολόγια της θείας Τασούλας του Λεβενταρά, για τον γιό της και ξάδελφό μας Αλέκο . Μέχρι το τέλος της ζωής της έκλαιγε για το παιδί της !
Τα κυπαρίσσια είναι εδώ για να τους κάνουν συντροφιά .
Ο Κυπάρισσος είχε την επιθυμία να τον μετατρέψει ο Θεός Απόλλωνας σε δέντρο για να παραμείνει αθάνατος μετά από μια μεγάλη θλίψη. Έτσι παραμένει αθάνατος ανάμεσά τους ώς δέντρο πένθιμο .
Και μια «τσαραπιδίτσα» (αγριοαχλαδιά) στην είσοδο είναι εκεί για να τους καλοσωρίζει! Και αυτή η τσαραπιδίτσα έμεινε στα λόγια των Νεοδημητριωτών «όταν πάω στην τσαραπιδίτσα» , δηλαδή όταν φύγω στον άλλο κόσμο . Έμεινε στα λόγια και στα μασάλια τους με σοβαρή ή σκωπτική διάθεση να μάς υπενθυμίζουν τον θάνατο .
Η ζωή δίνει την θέση της στον θάνατο και αυτός ο τόπος είναι η τελευταία κατοικία των Νεοδημητριωτών.
Ό, τι έμαθαν, ό,τι κέρδισαν , ό,τι μετέφεραν από τους προηγούμενους, ό,τι δημιούργησαν , για ό,τι αγωνίστηκαν είναι κατατεθειμένο σε μάς. Το άφησαν σε μάς για να πορευτούμε , με γνώμονα τα δικά τους βιώματα.
Εδώ όμως στα μνήματα στην Τσαραπιδίτσα είναι το σώμα τους και η υπόστασή τους που περιμένει το τρισάγιο, το κόλλυβο και το κερί .
Και πρέπει να τους τιμάμε ! Για ό,τι μάς άφησαν ! Παρακαταθήκη για μάς είναι η ζωή και τα έργα τους .Η μνήμη τους είναι διάχυτη στο χωριό και κάθε γωνιά του θυμίζει τις θυσίες και τους αγώνες που έκαναν για να προσφέρουν σε μας μια καλύτερη ζωή .
Μακάρι κι εμείς να αφήσουμε τόσα όσα άφησαν εκείνοι.
Και μακάρι να πάρουμε τόση αγάπη και σεβασμό από τα δικά μας παιδιά όσο νοιώθουμε εμείς για αυτούς.
Και μάς περιμένουν εκεί αφού κάνουμε κι εμείς τον κύκλο της ζωής!