Παιχνίδια των Αγοριών και Ομαδικά Παιχνίδια στην Νέα Δήμητρα.
Τα παιχνίδια μας στο χωριό χωρίζονταν σε αγοριών και κοριτσιών. Σε κάποια ομαδικά παιχνίδια έπαιζαν και αγόρια και κορίτσια μαζί όπως τα μήλα, το γνωστό το γερμανικό, τα κεραμιδάκια και το κρυφτό.
Τα αγόρια είχαν την ορμή μέσα τους και έπαιζαν πολεμικά παιχνίδια όπως πόλεμο με στρατιώτες με ξύλινα σπαθιά και ινδιάνους με τόξα. Οι αλάνες του χωριού ήταν γεμάτες αγόρια που έπαιζαν ποδόσφαιρο και έβλεπες ένα σύννεφο σκόνης να σηκώνεται κάθε φορά.
Ιδρωμένα και κατακόκκινα έπαιζαν με πάθος και ήλπιζαν να γίνουν οι επόμενοι Πελέ.
Μετά το τέλος του σχολείου έτρεχαν όλοι στις γειτονιές και ετοίμαζαν τις παρέες.
Δεν χρειάζονταν πολλά πράγματα για να στηθεί το παιχνίδι.
Ένας φαρδύς δρόμος και μια γειτονιά που τους επέτρεπε και τους ανεχόταν, γιατί υπήρχε και η διαμαρτυρία από την γειτονιά, που κάνανε πολύ θόρυβο.
Θυμάμαι την γειτονιά της θείας Ελενιώς του Πλαταρά. Λες και είχε μέλι μας τραβούσε.
Ήταν η Μαρία και η Τούλα, οι ξαδέλφες μου, που τραβούσαν όλα τα κορίτσια και τα αγόρια εκεί στην γειτονιά τους, γιατί ήξεραν πολλά παιχνίδια. Μήλα και τζαμί, το γνωστό κεραμιδάκι ήταν το πιο δημοφιλές παιχνίδι. Αυτά τα παιχνίδια ήταν διεκδίκησης ή επικράτησης και είχαν μεγάλο ενδιαφέρον.
Η αδελφή μου η Νούλα, η Θεανώ και ο Νίκος Βασιλόπουλος, η Ζαχαρούλα και ο Χρήστος Αλμπάνης, η Θωμαή η Μάρογλου, η Σμαρούλα η Πλαταρά, ο Χριστόδουλος ο Αξονίδης, η Ερατώ η Καλλιόγλου, η Χρύσα η Παρπαρά της Φυλλίτσας, ο Σταύρος ο Καλλιόγλου, ο Θεόφιλος ο Γκόγκος, ο Γιάννης ο Γεωργιάδης, ο Χρήστος ο Γκόγκος και η αδελφή του Βάσω και Αθηνούλα της Ελενίτσας. Με τόσα πολλά παιδιά ήταν γεμάτη η γειτονιά και οι γιαγιάδες κάθονταν στα πεζούλια και συνομιλούσαν. Μερικές φορές έλυναν και τις διαφορές μας με την ηρεμία και την σοφία τους. Η γιαγιά η Μαρία η Πλαταρά, η γιαγιά η Σμαραγδή η Πλαταρά, η Αξονίδαινα η Σοφία και η Σίμαινα κάθονταν στο πεζούλι του δρόμου.
Τα αγόρια έπαιζαν και με τις μπίλιες, που ήταν οι βώλοι. Ήταν γυάλινες μπαλίτσες με διάφορα χρώματα, που στα μάτια τους φάνταζαν σαν θησαυρός. Τις αντάλλασσαν μεταξύ τους ή τις πουλούσαν. Ίσως σε σπίτι κάποιου αγοριού να είναι ξεχασμένο σε συρτάρι ένα γεμάτο διχτάκι με μπίλιες.
Τα αγόρια είχαν πάθος και με τα αυτοκίνητα.
Και μια ρόδα μόνο να είχαν μπορούσαν να παίξουν. Έβαζαν ένα σύρμα για λαβή και το κυλούσαν στον δρόμο. Τα παιδιά τότε ήταν δημιουργικά και αξιοποιώντας παλιά αντικείμενα φτιάχναμε ένα παιγνίδι. Τα παιχνίδια ήταν αυτά, που προετοίμαζαν τα παιδιά για να μπουν στον κόσμο των ενηλίκων.
Ένα παιχνίδι με το οποίο οργώσαμε όλες τις γειτονιές και χαθήκαμε στις αποθήκες τους και στα στενά, ήταν το κρυφτό.
Οριοθετούσαμε μεγάλο χώρο, παίζαμε πολλά παιδιά και σε διαφορετικές γειτονιές κάθε φορά. Αυτά τα παιχνίδια κάνουν την εικόνα μιας εποχής γεμάτης ανακαλύψεις και εξερευνήσεις.
Άλλα ομαδικά παιχνίδια ήταν το τσιλίκι.
Το ‘αλάτι χοντρό -αλάτι ψιλό ‘, το ‘Λύκε- Λύκε είσαι εδώ’, η κυρά Πινακωτή, η μικρή Ελένη, το κουτσό, ‘ένα λεπτό κρεμμύδι, γέο βαγκέο ‘ και το ‘πάρτα όλα’ που το παίζαμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
Ένα παιχνίδι πολύ δημοφιλές της δεκαετίας του ’70 ήταν το τάκα—τάκα που ήταν δύο μπαλάκια που χτυπούσαν μεταξύ τους και έκαναν εκκωφαντικό θόρυβο. Θεωρήθηκε επικίνδυνο και απαγορεύτηκε.
Μέσα από τα παιχνίδια χτίσαμε την ψυχοσωματική μας υγεία και μάθαμε πολλά. Εκείνο που έμεινε χαραγμένο στην μνήμη μας είναι ότι η παιδική ηλικία είναι μια και μοναδική περίοδος ελευθερίας και δημιουργικότητας.
Πραγματικά ήμασταν τυχεροί που ζήσαμε την ξένοιαστη ζωή μας στο χωριό και πήραμε δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε την ζωή, που απλωνόταν μπροστά μας!
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023