Γενεαλογικά.
Ο Σολομωνίδης της Νέας Δήμητρας.
Ο Θεόδωρος Σολομωνίδης, Θοδωράκης όπως τον αποκαλούσαν όλοι , γεννήθηκε το 1932 ,στη Θεσσαλονίκη από πρόσφυγες γονείς με ρίζες μακρινές . Οι γονείς του ήρθαν από τα Άδανα , μια μεγάλη πόλη της Τουρκίας , που υπήρχε ακμάζουσα ελληνική κοινότητα .
Οι Έλληνες των Αδάνων, πριν την Ανταλλαγή των Πληθυσμών , είχαν στα χέρια τους αποκλειστικά την βιομηχανία του βαμβακιού, με μεγάλα γνωστά κλωστήρια . Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μεγάλη Γερμανική Εταιρεία , δραστηριοποιείται ακόμα και σήμερα εκεί .
Οι γονείς του Θεοδωράκη , ο Αλέξανδρος και η Πολυκρείτη Σολομωνίδη , είχαν μεγάλη επιχείρηση με εμπόριο βάμβακος , με συνεργασία , μέχρι την Βαγδάτη του Ιράκ . Ο πατέρας Αλέξανδρος ήταν μηχανικός και γερμανομαθής , γιατί τελείωσε Γερμανική Σχολή στα Άδανα . Μα η ιστορία είχε άλλα σχέδια .
Με την Συνθήκη της Λωζάνης και την αναγκαστική Ανταλλαγή των Πληθυσμών,η οικογένεια Σολομωνίδη ,όπως τόσοι άλλοι, ξεριζώθηκαν . Ήρθαν στη Θεσσαλονίκη και άρχισαν τη ζωή τους από το μηδέν .
Τα τρία αδέλφια της Πολυκρείτης ήρθαν στην Θεσσαλονίκη και αγόρασαν τα Ηλύσια , γνωστά καφενεία της εποχής εκείνης ,αλλά σύντομα έφυγαν για την Καβάλα .
Ο μικρός Θεοδωράκης όμως, ο γιος του Αλέξανδρου και της Πολυκρείτης μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη σε μια οικογένεια που ήξερε από δυσκολίες , μα και από δύναμη . Σπούδασε στο Τεχνολογικό Ίδρυμα “Ευκλείδης ” μηχανολόγος και πήρε το πτυχίο του , το 1953 . Το πτυχίο του κοσμεί το σαλόνι του σπιτιού του σαν ένα σύμβολο αγώνα , επιμονής και δικαίωσης . Δεν ήταν απλώς ένα χαρτί .Ήταν η ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς . Ο Θεοδωράκης ήταν ένας άνδρας με γνώσεις, με όνειρα , μα και με καρδιά που λαχταρούσε ρίζες .
Και τις βρήκε , στη Νέα Δήμητρα .
Ο δρόμος τον έφερε στη Νέα Δήμητρα όταν παντρεύτηκε την Ασπασούλα , κόρη του Βασίλη Μάρογλου και της Φωτεινιώς και θετή κόρη του Τσιφτσόγλου Χριστόδουλου (αδελφός του Νικόλα Τσιφτσόγλου ,του Τσάκου ) και της Κυριακιώς ( θείας της μαμάς της Ασπασούλας , Φωτεινιώς ) . Έζησαν αρκετά χρόνια στην Νέα Δήμητρα και μετά μετακόμισαν στην Θεσσαλονίκη . Απέκτησαν δύο παιδιά , που πήγαν τα πρώτα χρόνια του σχολείου, στην Νέα Δήμητρα .
Εκεί στο μικρό χωριό μας Νέα Δήμητρα ο Θεοδωράκης δεν ήταν ένας ξένος. Αγάπησε πολύ το χωριό μας, έγινε κομμάτι του , κομμάτι των ανθρώπων του και ερχόταν πολύ συχνά εδώ . Καλλιεργούσε τα χωράφια του και βοηθούσε όλο το χωριό με τις γνώσεις του , σε θέματα γεωργίας. Επίσης τους βοηθούσε με τις επισκευές των μηχανημάτων τους, ως μηχανικός που ήταν . Έκανε πραγματικές φιλίες στην Νέα Δήμητρα και όλοι τον αγάπησαν πολύ . Ήταν καλός φίλος του μπαμπά μου του Τάσου του Τσιφτσόγλου, του Τσακάκκ. Εγώ πίστευα ότι ήταν συγγενής μας εξ αίματος και όταν έμαθα την σχέση μας δεν άλλαξε τίποτα . Γιατί η αγάπη δεν χρειάζεται κοινό αίμα . Ήταν δοτικός , ευγενικός και κυμπάρης . Μοίραζε χαρά και δώριζε απλόχερα αγάπη, χωρίς να του ζητηθεί . Την έδινε αυθόρμητα την αγάπη του και όλοι ήθελαν να τον έχουν φίλο στην ζωή τους . Χάρηκε με τους φίλους του στα καφενεία της Νέας Δήμητρας, στην Πλατέα . Έδωσε αγάπη και βρήκε αγάπη ο Θοδωράκης ο Σολομωνίδης στην Νέα Δήμητρα και τίμησε την Νέα Δήμητρα . Δεν ξεχάστηκε γιατί ήταν από τους ανθρώπους που έδωσαν περισσότερα από όσα ζήτησαν. Που αγάπησαν και αγαπήθηκαν . Γιατί οι αληθινοί άνθρωποι δεν χάνονται ποτέ. Μένουν μέσα στις καρδιές μας ,όπως έμεινε και αυτός ,που δεν ήταν περαστικός , αλλά άφησε το αποτύπωμά του.
Σήμερα το επίθετό του στην Νέα Δήμητρα, φέρουν η γυναίκα του Ασπασούλα , ο γιος του Αλέκος και οι εγγονοί του στην Θεσσαλονίκη .
Έτος 2023