Γενεαλογικά .
Ο Πόντιος Γεωργιάδης… της Νέας Δήμητρας
Τον έλεγαν Νίκο , μα στη Νέα Δήμητρα όλοι τον ήξεραν ως το “Μυλωνάκι”. Ένα αδύνατο σβέλτο αγόρι που ήρθε στη Νέα Δήμητρα , από το γειτονικό χωριό Μέσοι Απόστολοι ,
αναζητώντας την τύχη του . Είναι ο Γεωργιάδης Νίκος του Γιάννη και της Παρθένας , εγγονός του Αλέξανδρου και της Αναστασίας . Γεννήθηκε το 1936 και μεγάλωνε στο χωριό του , με τα αδέλφια του Αλέκο και Βασίλη .
Ήταν μόλις 14 ετών όταν ήρθε στην Νέα Δήμητρα το 1950 για να δουλέψει , φεύγοντας από το φτωχικό του σπίτι στο Μεσαίο Αποστολάρ. Ο αλευρόμυλος των Ναναίων, των Τσιφτσόγλου στην Νέα Δήμητρα , έδινε δουλειά πάντα . Ο Νίκος σκούπιζε το αλεύρι που σκορπιζόταν στο πάτωμα ,έπλενε τους πάγκους και καθάριζε τις πέτρες του μύλου . “Δεν είναι για βαριές δουλειές «έλεγαν οι μυλωνάδες , “μα είναι τίμιο παιδί ! ”
Κι έτσι το παρατσούκλι “Μυλωνάκι” κόλησσε πάνω του, όπως το αλεύρι στα χέρια του . Δεν είχε παράπονο ,έβγαζε τα προς το ζην και ανήκε κάπου . Έτσι ήρθε ως μικρός
“εργατάκος “, γιατί δεν μπορούσε να σηκώνει τσουβάλια , ήταν μικρός ακόμη . Και έβγαζε το μεροκάματό του, βοηθώντας την οικογένειά του. Ο Νίκος απέδειξε πόση δύναμη μπορείς να έχεις , αφού σε τόσο μικρή ηλικία μπήκε στον αγώνα για την επιβίωση , μόνος του σε ξένο χωριό .
Αν και το παρατσούκλι του Μυλωνάκι ίσως υποδηλώνει ότι δεν είχε δύναμη να κουβαλάει τα βαριά τσουβάλια με το αλεύρι, αυτό δεν μείωνε την συνεισφορά του στην λειτουργία του μύλου . Το Μυλωνάκι είχε τον ρόλο του καθαρισμού του χώρου , μια δουλειά απαραίτητη να διατηρείται καθαρός και ασφαλής για την διαδικασία της παραγωγής του αλευριού. Παρά τον ταπεινό του ρόλο επειδή ήταν μικρός η παρουσία του ήταν σημαντική και ήταν το κομμάτι της καθημερινότητας του μύλου , αναγνωρισμένος και αποδεκτός από την κοινότητα των μυλωνάδων.
Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες, ποντιακής καταγωγής , από το χωριό Χαλίφογλου, του Καρς του Καυκάσου και ήρθαν στο χωριό Μέσοι Απόστολοι Κιλκίς το 1924 , με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης. Στον Ονομαστικό Κατάλογο Προσφύγων Αγροτών ο πρόσφυγας πατέρας του, είναι εγγεγραμμένος ως Γεωργιάδης Ιωάννης του Αλέξανδρου, από το χωριό Χαλίφογλου του Καρς, περιοχής Αρνταχάν του Καυκάσου, με αριθμό Δήλωσης 131899, ως αρχηγός οικογένειας και τόπο εγκατάστασης το χωριό Μέσοι Απόστολοι, Κιλκίς .
Ο γιος του ο Νίκος Γεωργιάδης έμενε στην Νέα Δήμητρα και όταν μεγάλωσε ,ψήλωσε και τα χέρια του ήταν τα χέρια άντρα που έμαθε να παλεύει για τη ζωή του . Τότε γνώρισε την Ευθαλία Εσκιόγλου , την κόρη του Μανώλη και της Αναστασίας και την παντρεύτηκε . Αγάπησε την Ευθαλία , το Φταλάκι , όπως την έλεγαν και με την ίδια δύναμη αγάπησε και την Νέα Δήμητρα .
Το όνειρο για καλύτερη ζωή τους οδήγησε στην Γερμανία .Τον Ιανουάριο του 1961, ανέβηκαν το τρένο για την ξενιτιά .Ο σκοπός τους ήταν ιερός .Να καλυτερεύσει η ζωή τους .Εκεί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Γιάννη και την Αναστασία , που τους έδωσαν τα ονόματα των γονιών τους .
Η ζωή τους κυλούσε όμορφα , παρόλο τον καημό της ξενιτιάς .Το Μυλωνάκι και το Φταλάκι βοήθησαν στην Γερμανία αγαπημένους τους χωριανούς στην ένταξη και διαμονή στην άκαρδη ξενιτιά . Στο σπίτι τους έμεινε η αξέχαστη και αγαπημένη μου θεία Καλλιόπη Γκάιτατζη , αδελφή της μαμάς μου και της πρόσφεραν ανιδιοτελώς την φιλοξενία τους .Ήταν δοτικοί και καλόκαρδοι άνθρωποι .
Ερχόταν τα καλοκαίρια με την Ευθαλία και τα παιδιά τους στο χωριό τους τη Νέα Δήμητρα.
Ήταν χαρούμενη η γιαγιά Αναστασία και ο παππούς Μανώλης, που έβλεπαν τα εγγόνια τους .Γέμιζε η αυλή της κόσμο τα καλοκαίρια , γιατί η γιαγιά Αναστασία είχε και άλλους ξενιτεμένους .
Η Ευθαλία στην επίσκεψή τους στην Νέα Δήμητρα, έβλεπε τους συγγενείς και τις φίλες της και ο Νίκος συναντούσε ξανά στην Πλατέα της Νέας Δήμητρας, τους αδελφικούς του φίλους και κερνούσε τα ουζάκια τους . Στη Νέα Δήμητρα έχτισαν μια ωραία μονοκατοικία δίπλα στο σπίτι του πεθερού του και ζούσαν θαυμάσια .Το οικόπεδο που χτίστηκε το σπίτι ήταν παλιά το πατρικό σπίτι του Μανώλη Εσκιόγλου . Θυμόμαστε μικρά παιδιά που παίζαμε στα χαλάσματα , που ήταν εκεί την δεκαετία του ’70 .
Μα η ζωή είναι άδικη . Όταν ήρθε η αρρώστια η Ευθαλία πάλεψε , μα η μοίρα δεν της χαρίστηκε . Πενήντα έξι χρόνων έφυγε από τη ζωή ,αφήνοντας πίσω της ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις και ένα άντρα που δεν μπορούσε να συμφιλιωθεί με την απουσία της . Και το “Μυλωνάκι” πόνεσε πολύ . Αρρώστησε το αγαπημένο του “Φταλάκι” και παρά την φροντίδα των γιατρών στην Γερμανία , δεν μπόρεσε να κρατηθεί στην ζωή . Έτσι ήρθε στο τελευταίο της ταξίδι , περνώντας πρώτα από το αγαπημένο της χωριό , την Νέα Δήμητρα . Το έκλαψαν το Φταλάκι συγγενείς και φίλοι.
Θυμάμαι την μαμά μου Φωτούλα πόσο πολύ έκλαψε για την απώλεια της παιδικής της φίλης και αυτό είχε αντίκτυπο και σε μας, που έβλεπα την μαμά μου , να θρηνεί γι’ αυτήν απώλεια . Το Φταλάκι χάθηκε , πέθανε πολύ νέο ,δίνοντας πόνο στους δικούς του και ορφάνια στα δυό παιδιά της .Ο Νίκος αυτό δεν μπόρεσε να το αντιμετωπίσει . Την φτώχεια και την ανέχεια την νίκησε με την εργατικότητά του , αλλά δεν μπόρεσε να αλλάξει και να αποτρέψει την μοίρα του . Ο πόνος του όμως συνεχίστηκε, καθώς μετά από χρόνια είδε τα εγγόνια του να μένουν ορφανά . Η κόρη του η Αναστασία έχασε τον αγαπημένο άνδρα της και είχε την μοίρα του μπαμπά της. Ο Νίκος βρέθηκε μπροστά σε εχθρούς που δεν μπορούσε να πολεμήσει .
Σήμερα το Μυλωνάκι γύρισε στην αγαπημένη του Νέα Δήμητρα, που τόσο πολύ αγάπησε και ζει τώρα εδώ , ανάμεσα σε παλιούς φίλους, δυστυχώς, χωρίς το Φταλάκι του !
Έτος 2023