Ο Μπαχτσές του Παπαδά .
Περπατώντας προς τα τσιφλίκια στην Νέα Δήμητρα, μόλις περάσεις την γέφυρα , συναντάς ένα τόπο στα δεξιά σου, ίσαμε πέντε στρέμματα, έρημη με λίγα κατάλοιπα, που ψιθυρίζουν την αίγλη μιας άλλης εποχής. Αυτός ήταν ο μπαχτσές του Παπαδά , ένας μικρός παράδεισος που κάποτε ζωντάνευε από χρώματα , αρώματα και καρπούς .
Ο Απόστολος Παπαδάς Παπαδόπουλος ,ο δημιουργός του μπαχτσέ, κατείχε αυτήν την πανέμορφη έκταση με λαχανικά .
Σκάλιζε ,έσκαβε ,φύτευε και με την εργασία του μετέτρεψε αυτόν τον άγονο χώρο σε εύφορο και καταπράσινο μπαχτσέ . Αυτό το κομμάτι γης με τα πλούτη του έδειχνε την αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου με την φύση .
Ο Παπαδάς πουλούσε τα προϊόντα του στο χωριό και στην γύρω περιοχή με το κάρο .
Αυτός ο τόπος του Παπαδά ήταν γεμάτος με οπωροφόρα δέντρα όπως βερυκοκιές, συκιές ,κυδωνιές. Φύτευε κολοκύθια , πιπεριές ,καυτερές πιπεριές,ντομάτες ,ντολμαλίκια ,πατάτες , κρεμμύδια , λάχανα, σπανάκια , πράσα και κάθε λογής λαχανικά . Όλα ήταν φυτεμένα σε ευθυγραμμισμένες γραμμές από χώμα και σε κάθε εποχή φύτευε τα αγαθά της .
Το καλοκαίρι κοκκίνιζαν οι ντομάτες μέσα στα πράσινα φύλλα της ντοματιάς που είχε ένα μπόι ύψος .Οι πιπεριές φαίνονταν χρυσοκίτρινες ανάμεσα στις βραγιές. Τα αγγούρια ξαπλωτά πάνω σε είδος κρεβατιού. ‘Εκοβες και μοσχομύριζαν όλα !
Με τις πρακτικές γνώσεις , τον κόπο του και το μεράκι τού Παπαδά κάρπιζαν όλα και ανθούσαν.
Όλα ήταν φυτεμένα στην κατηφόρα και μόλις έστελνε το νερό ,που έβγαζε από το μαγγανοπήγαδό του αυτό έτρεχε και κυλούσε ανάμεσά τους.
Όλα κυλούσαν με τους ρυθμούς της φύσης και ο Παπαδάς ήξερε πότε θα φυτέψει το κάθε τί, ανάλογα με την εποχή .Με παλιές μεθόδους και πρακτικές συνταγές , χωρίς φυτοφάρμακα , εξολόθρευε τα παράσιτα . Υπήρχαν τέτοιες όπως το να φυτεύεις ανάμεσα στις μελιτζάνες το βασιλικό ! Αυτό ήταν ένα καλό απωθητικό των εντόμων .
Και βέβαια ο μπαχτσές έδινε δουλειά και σε χωριανούς μας, γιατί δεν θα μπορούσε ο Παπαδάς να τον καλλιεργεί μόνος του .Για όλο αυτό το θαυμάσιο περιβάλλον και την καλή ευφορία της γής συντελούσε το ευλογημένο νερό.Το μαγγανοπήγαδό του ήταν ένα πηγάδι και είχε ένα μηχάνημα για την άντληση του νερού. Το πηγάδι αυτό πήρε το όνομά του από αυτήν την αντλία, που λεγόταν μαγγάνι .
Λειτουργούσε από ένα ζώο , γαϊδούρι ή άλογο, που περιστρεφόταν γύρω από το πηγάδι .Γυρίζοντας αυτόν τον μηχανισμό έρχονταν στην επιφάνεια τα κανάτια γεμάτα νερό , που ήταν ίσαμε μισό βαρέλι το καθένα και το έδιναν απευθείας ή το αποθήκευαν σε μικρή λίμνη .
Στο ζώο, που τραβούσε το μαγγάνι, έδεναν τα μάτια του με πανί, για να μην ζαλίζεται. Οι αντλίες αυτές αργότερα αντικαταστάθηκαν από ντιζελοκίνητες .
Έτσι με την ικανότητα του μπάρμπα –Απόστολου να καλλιεργεί την γή και την βοήθεια με τα πηγάδια να τιθασεύσει το νερό έκαμνε έναν μπαχτσέ , που ήταν ωδή στην φύση !Όλοι μιλούσαν για τον μπαχτσέ του και τα νόστιμα ζαρζαβατικά που απολάμβαναν .
Δούλευε ναζί με τον άνδρα της αδελφής του Αμαλίας τον Νίκο Γεωργιάδη και την σκυτάλη την παρέδωσαν στην ανιψιά του Χρυσούλα Κουκουσεράκη , κόρη της αδελφής του Αμαλίας .Η θεία Χρυσούλα με τον άνδρα της Νίκο συνέχισαν με εργατικότητα την τέχνη αυτής της γεωργικής ασχολίας … γιατί είναι τέχνη με γνώσεις.
Στους πρόποδες του πρώτου λεγόμενου κάστρου , στο χωράφι τους σε μια μεγάλη έκταση είχαν τον πλούσιο μπαχτσέ τους.Και εκεί ήταν μια όαση δροσιάς με τα κηπευτικά να κερδίζουν τον επισκέπτη .Με μεράκι και σειρά όλα ! Μοσχομύριζε ο άνιθος , η μαντζουράνα ,ο μαϊντανός .Οι ντομάτες σαν κατακόκκινα μήλα , με γεύση θεϊκή .
Και η τέχνη συνεχιζόταν .Οι μπαχτσέδες έδιναν τα πλούσια καλούδια τους .Πέρασε ο χρόνος ! Ο μπαχτσές έχασε την σημαντικότητα που είχε τα παλιά χρόνια και άρχισε να μαραίνεται και να ερημώνει .Χάθηκαν οι μυρωδιές,οι εικόνες και οι ήχοι μιάς άλλης εποχής . Χάθηκαν και οι άνθρωποι που αγάπησαν τόσο πολύ την γή και δημιούργησαν μικρά θαύματα !
Ο χρόνος κύλησε τοσο γρήγορα και το μαγγανοπήγαδό με την συνεχόμενη μονοτονία του μού θύμισε το τραγούδι:
«Όλα μονότονα και ο καιρός γυρίζει μαγγανοπήγαδο κι η αγάπη αξίζει «.
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023