Ο Καρσιλαμάς της Νέας Δήμητρας
Ο Καρσιλαμάς ήταν ο αγαπημένος χορός των παππούδων μας και ανήκει στους παραδοσιακούς μας χορούς . Δεν ήταν μόνο απλώς μια χορευτική κίνηση αλλά μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν ,στην Πατρίδα και στην νέα γη .
Όταν ήρθαν από την Πατρίδα κουβάλησαν στην καρδιά τους , μαζί τους αυτόν τον χορό, ένα κομμάτι της εθνικής μας παράδοσης.
Με τον Καρσιλαμά έσμιγαν , έπιναν , διασκέδαζαν, εκφράζονταν και γίνονταν όλοι ένα .Με αυτόν έκλαιγαν και ξαναθυμούνταν .
Χορευταράδες και μερακλήδες ήταν οι Νεοδημητριώτες και η κίνησή τους ήταν μελωδική και χαρούμενη
Ο καρσιλαμάς απέκτησε μεγάλη συναισθηματική αξία , γιατί ήταν το μέσον έκφρασης των συναισθημάτων τους.
Εδώ η μουσική συνεργάστηκε με την κίνηση και έγινε αυτός ο υπέροχος χορός ,που χαρίζει αξέχαστες στιγμές. Σε κάθε αρραβώνα ,γάμο ή χοροεσπερίδα ο χορός τους έφερνε πιο κοντά , δημιουργώντας στιγμές αλησμόνητες .Εκεί που ανταμώνανε οι παλιοί και επικοινωνούσαν , όλα γίνονταν μουσική .
Οι λέξεις ,οι εικόνες ,οι ιστορίες τους όλα γίνονταν μουσική . Σε στιγμές νοσταλγίας και χαράς ο Καρσιλαμάς ήταν το μέσον που τους επέτρεπε να θυμούνται και να κλαίνε .
Θυμάμαι ένα τέτοιο γλέντι στην Πλατέα του χωριού . Το πρώτο ζευγάρι η θεία μου η Περιστέρα με τον σύζυγό της τον Νικόλα βγήκαν μπροστά . Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Ο άντρας σήκωσε το χέρι του ,η γυναίκα απάντησε με ένα νεύμα . Δεν υπήρχε βιασύνη ,κάθε κίνηση είχε το βάρος της ιστορίας. Ο ένας απέναντι στον άλλον ,σαν να μιλούσαν τα σώματα.Τα πόδια πάτησαν ελαφρά στο χώμα . Ο ρυθμός ήταν ζωηρός ,οι κινήσεις κοφτές ,γεμάτες χάρη . Με τον Καρσιλαμά έσμιγαν , γλεντούσαν . Όταν η τελευταία νότα έσβησε το ζευγάρι αγκαλιάστηκε και τα ποτήρια υψώθηκαν .
Αυτή η μουσική σε αγγίζει τις χορδές της ψυχής σου και ριγάς και αναθυμάσαι ,ακόμη και τώρα .
Οι παππούδες μας μέσα στην φτώχεια τους ήταν αισιόδοξοι και προχώρησαν μπροστά.Μας έδωσαν το παράδειγμα να ανταμώνουμε με γλέντια , με ελπίδα ,με υπομονή και με αισιοδοξία για καλύτερες μέρες στα παιδιά και τα εγγόνια μας. Και να μεταδίδουμε αυτήν την κληρονομιά.
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2024