Ο Άη Γιώργης της Νέας Δήμητρας
Οι παππούδες μας ,όταν ήρθαν από την πατρίδα, δεν έφεραν μαζί τους μόνο τα λιγοστά τους υπάρχοντά τους. Έφεραν τη γλώσσα τους , τα τραγούδια τους,τις μνήμες τους . Και , πάνω απ’ όλα έφεραν την πίστη τους . Στην αγκαλιά τους κουβαλούσαν την εικόνα του Αη Γιώργη , εκείνη που κοσμούσε την εκκλησία του χωριού τους , εκείνη που προσκυνούσαν στις δύσκολες ώρες , εκείνη που γινόταν στήριγμα και ελπίδα στις πίκρες τους .
Ο Άγιος Γεώργιος ,ο γενναίος στρατιώτης της Καππαδοκίας, δεν ήταν μόνο ένας άγιος . Ήταν το σύμβολο της πίστης ,της γενναιότητας και της θυσίας . Ο καβαλάρης άγιος με τη λαμπρή στολή του και το λευκό του άλογο ,πάντα έτοιμος να παλέψει το κακό και να λυτρώσει τους αδύναμους . Ο Γεώργιος υπηρετούσε ως αξιωματικός του στρατού επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού και καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή δεν αποκήρυξε τη χριστιανική πίστη .
Αργότερα αγιοκατατάχθηκε ως χριστιανός μάρτυρας . Η μνήμη του εορτάζεται στις 23 Απριλίου . Όταν το Πάσχα πέφτει ημερομηνία μετά από τις 23 Απριλίου εορτάζεται την δεύτερη μέρα του Πάσχα .Σε διαφορετική περίπτωση εορτάζεται στις 23 Απριλίου . Ο Άγιος Γεώργιος τιμάται από την ορθόδοξη , καθολική , αγγλικανική , λουθηρανική και αρμενική Εκκλησία .
Στην Ελλάδα είναι ο Προστάτης του Πεζικού και του Στρατού Ξηράς .Συγκεντρώνει πολλές θαυμάσιες διηγήσεις και παραδόσεις από τις οποίες η σπουδαιότερη είναι αυτή που μιλάει για τον φόνο του Δράκοντα και τη σωτηρία της Βασιλοπούλας . Το θηρίο αυτό ο δράκος , φυλούσε το νερό μιας πηγής στη Λιβύη και το άφηνε να τρέχει μόνο όταν έβρισκε άνθρωπο να φάει . Ο Άγιος Γεώργιος πάλεψε με το δράκο τον σκότωσε και άφησε ελεύθερη την πηγή . Έτσι εικονίζεται στην αγιογραφία ώς Καβαλάρης σε λευκό άλογο να σκοτώνει τον δράκο .Η επιμονή του στην πίστη τον καθιστούν ένα πανίσχυρο σύμβολο γενναιότητας και πίστης .
Οι Νεοδημητριώτες φέρνοντας μαζί τους την εικόνα και τα έθιμά τους , αναβιώνουν στην καινούργια πατρίδα τους τον σεβασμό και την λατρεία προς τον Άγιο , δίνοντας ένα νέο σπίτι στην Νέα Δήμητρα.
Όταν ήμουν μικρούλα μου προκαλούσε δέος και τρόμο η εικόνα στην εκκλησία μας του Άη Γιώργη , γιατί φοβόμουν πολύ τον δράκο . Κάθε φορά τον κοίταζα και ρωτούσα τη γιαγιά μου τι σημαίνει αυτή η εικόνα .Μου έλεγε για τον Άη Γιώργη, για το κουρμπάνι που έκαναν στην Πατρίδα ,για τα θαύματά του . «Είναι ο προστάτης μας ,παιδί μου « μου έλεγε .» Ο γιατρός της ψυχής και του σώματος».
Το έθιμο του κουρμπανιού ήρθε μαζί τους από την Ανατολή και ρίζωσε εδώ στη νέα τους γη . Με αυτό συνέδεαν τις ρίζες από την Πατρίδα με το νέο χωριό μας . Έσφαζαν τα ζώα , μοίραζαν το κρέας, προςφέρανε το θυσιασμένο αρνί στον Άγιο, όπως έκαναν οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους στα χώματα που άφησαν πίσω. Την ημέρα της εορτής του Αγίου στη Νέα Δήμητρα γίνεται το κουρμπάνι και μετά γίνεται περιφορά της εικόνας του ‘Αη Γιώργη και των εικόνων της εκκλησίας μας . Η Λιτανεία αυτή είναι η σχέση κοινωνίας με τον Άγιο Γεώργιο και τους άλλους Άγιους της Εκκλησίας μας . Έτσι η ετήσια γιορτή του Αγίου Γεωργίου μας γίνεται ευκαιρία για προσευχή και θυσία ,ενώνοντας τους ανθρώπους μέσα από την πίστη και τα κοινά βιώματα . Γίνεται Θεία Λειτουργία και πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται στην εκκλησία μας . Μέσα από την λιτανεία και τις λειτουργίες δίνεται η δυνατότητα στους Νεοδημητριώτες να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους για την προστασία του Αγίου και να ενισχύσουν τους δεσμούς με την παράδοση .
Οι Νεοδημητριώτισσες κάνουν αρτοκλασία υπέρ υγείας των εορταζόντων συζύγων και παιδιών και μοιράζουν τους άρτους μετά την απόλυση της εκκλησίας .
Θυμάμαι τους άντρες του χωριού που γιόρταζαν και μοίραζαν άρτο τη μέρα του Αγίου . Ο Παπαδόπουλος της Αγαθής , ο Παπάζουγλος , ο Τσαλικίδης , ο Ποιμενίδης ,ο Κυριακίδης , ο Τσιφτσής , ο Παναγιωτίδης , ο Τακίδης , ο Γκώγκος , ο Μουχταρίδης , ο Αβραμίδης της Σμαραγδής , ο Μπόσκος ,ο Τσαλκιτζής , ο Τσαλικίδης του Λεωνιδάκκ , ο Ζαρζουλάς , ο Αλεξιάδης , ο Αρβανιτίδης, ο Αθανασιάδης , ο Ιωαννίδης , ο Καραγιαννίδης,
Ο Ζαφειρόπουλος , ο Δημητριάδης της Δροσής , ο Πλαταράς του Λιονταρή , ο Πλαταράς του Γιάννη, ο Στράντζαλης . Σήμερα δυστυχώς έχουν φύγει από την ζωή και τους μνημονεύουμε υπέρ αναπαύσεως των ψυχών τους .
Εν ζωή είναι (εν έτει 2023) και γιορτάζουν ο Αναστασιάδης , ο Νατσόπουλος , ο Μαντόπουλος , ο Βασιλόπουλος , ο Φωτιάδης , ο Μάνος , ο Γκώγος , ο Κυριακίδης του Χρυσαφάκκ, ο Εμμανουηλίδης , ο Τσιφτσής του Πασχάλη ,ο Κυριακίδης του Σταύρου, ο Δημητριάδης της Ολυμπίας, ο Σταματιάδης , ο Αλεξιάδης ,ο Καλλιόγλου , ο Γιοβαντσάκης , ο Γκόγκος του Χρήστου , ο Παρπαράς του Παναγιώτη και ο Παρπαράς του Στέργιου , ο Αβραμίδης ,ο Δανδάκης , ο Σταματιάδης της Φωτίκας .
Και σήμερα ,όποιος βρεθεί στη Νέα Δήμητρα τη μέρα του Αη Γιώργη , θα ακούσει τις ψαλμωδίες να γεμίζουν τον ναό ,τον κόσμο να λιτανεύει την εικόνα,όπως τότε ,όπως πάντα .
Ο Άγιος Γεώργιος ως προστάτης και συμπονετικός φίλος παραμένει σύμβολο ελπίδας και δύναμης για τη Νέα Δήμητρα .
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023