Οι Χαμένες , αλλά Αλησμόνητες Πατρίδες. Τα κοντινά χωριά μας στην Πατρίδα .
Η μνήμη δεν είναι φυγή από ένα δύσκολο παρόν, ούτε προγονολατρεία .Είναι ζωντανή φλόγα που καίει μέσα μας .
Τους πατέρες μας τους κουβαλάμε μέσα μας και είναι κομμάτι της ύπαρξής μας . Όλα που ζήσαμε και όλα που ακούσαμε έχουν ρίζες , βαθιές ρίζες με φωνή που ζητάνε συνέχιση . Η Πατρίδα έχει ριζώσει και σε μας . Δεν είναι κάτι «που ήταν « και πέρασε . Είναι εδώ μαζί μας πάντα .
Βαθιές οι ρίζες της ελληνικής παρουσίας στα μέρη αυτά και πολλές οι αναμνήσεις από τα χωριά της περιοχής αυτής . Στις διηγήσεις των γιαγιάδων μας τα ονόματα των χωριών αυτών αναφέρονται με νοσταλγία . Ο Τόπος μας ήταν η περιοχή ανάμεσα στην θάλασσα του Μαρμαρά ή Προποντίδα και στην Μαύρη Θάλασσα ή Εύξεινο Πόντο , που είναι κλειστή θάλασσα . Μαρμαράς ονομάστηκε από το νησί Μαρμαράς , κοντά του , που έχει πολλά κοιτάσματα μαρμάρου στο δυτικό τμήμα της Προποντίδας .
Στην στεριά αυτήν είναι οι χαμένες αλλά αλησμόνητες Πατρίδες. Εκεί ανθούσαν οι ζωές των προγόνων μας . Μέτρες (Τσατάλτζα) , Σηλυβρία , Τσαντώ και παράλιες Ραιδεστός (Βισάνθη), η Ηράκλεια (Πέρινθος) , το χωριό Αμπαρλί δίπλα στην Κωνσταντινούπολη και λίγο πιο πέρα η Κωνσταντινούπολη , τα Θεραπειά, τα Ταταύλα , το Φανάρι , ο Άγιος Στέφανος .
Τα χωριά μας ανήκαν στην Επαρχία Μετρών (Τσατάλτζας) και στην Νομαρχία Κωνσταντινούπολης.
Το ‘Ακαλαν , το Λαζάρκιοϊ , το Όκλαλι και τα γύρω, Καστανιές , Σεμπάσκιοϊ, Σινεκλί, Σεϊμένι , Τζελέπκιοϊ,
Τσιφλίκιοϊ , Τζεμπετζί , Μπογάζκιόΐ ,
Κάλφα , Καλλιώ, Φανάρι , Στράντζα , Τσακήλ(Πετροχώρι), Νιχώρι,
Άγιος Γεώργιος (Αζατλή), Φανοσάκρη ,
Βελιγράδι , Ελμπασάνιο , Ξάστερο , Ερμενίκιοϊ , Πλάγια , Δέρκος, Λαγοθήρες, Δημοκράνεια , Καλλικράτεια . Τα παράλια χωριά είναι οι Αιγιαλοί , το Οικονομείο και οι Επιβάτες .
Και λίγο πιο μακρινά το Τσερκέζκιοϊ, το Σαράι, το Καρατζάκιοϊ, η Μήδεια και η πόλη Τυρολόη (Τσόρλου). Όλα τους κομμάτια της ίδιας ζωής ,της ίδιας ιστορίας. Όλα τους ανήκαν στη Μητρόπολη Δέρκων. Η Μητρόπολη Δέρκων ιδρύθηκε το 491μχ. Και υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Η Μητρόπολη ακόμα είναι ενεργής με εκκλησιαστικές ενορίες αλλά έχει έδρα τα Θεραπειά, στην Κωνσταντινούπολη . Η Μητρόπολη Δέρκων , η Μητρόπολή μας , δεν έκλεισε γιατί σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης ήταν κοντά στην Κωνσταντινούπολη και παρέμεινε ενεργής.
Τα χωριά που ανήκαν στην Μητρόπολη Δέρκων ήταν το Λαζάρκιοϊ, το Άκαλαν , το Όκλαλι , το Αβάσκιοϊ ή Αβάσσο, το Αγιασματάκι , το Αμπαρλί , το Βελιγράδι, τα Γαλατάρια , οι Γρύπες (Τσιφούτ Μπουργάζ ), ο Άγιος Γεώργιος ( Αζατλή), το Αρναούτκιοϊ, το Ερμενίκιοϊ , οι Καστανιές, το Μακροχώρι ,
Ο Μικρός Τσεκμετζές, το Μπαχτσέκιοϊ, το Μπογάζκιόΐ, το Νιχωράκι , το Ντομούζδερέ, οι Νύμφες , ο Πύργος , η Σαφρά ,το Τζελέπκιοϊ,
Το Τζεμπετζί, το Τσιφλίκιοϊ, το Φαναράκι .
Στην Μητρόπολη αυτήν , των Δέρκων υπάρχουν τα « βαφτιστικά « , τα χαρτιά των βαφτίσεων και τα στεφανοχάρτια των γάμων των δικών μας στην Πατρίδα. Πόσο συγκινητικό να διαβάζεις την ιστορία του χωριού , των παππούδων σου .
Όταν επισκέφθηκαν οι χωριανοί μας τα χωριά μας στην Πατρίδα , αυτό τους είπε ο Γραμματέας της Μητρόπολης . Ότι εδώ είναι τα βαφτιστικά και τα στεφανοχάρτια των παππούδων σας . Λόγια που έκαναν τις καρδιές τους να χτυπήσουν δυνατά ,σαν να ξαναγύριζαν για μια στιγμή στον τόπο των προγόνων τους . Εκεί τα έγγραφα αυτά ζωντανεύουν την εικόνα της Πατρίδας και μαρτυρούν τις ζωές και τις οικογένειες που αναπτύχθηκαν εκεί .
Ήταν καθαρά Ελληνικοί οι πληθυσμοί σε εκείνα τα χωριά που γεννήθηκαν , έζησαν και πρόκοψαν οι πρόγονοί μας.
Και έφεραν μαζί τους πολιτισμό , ήθη και έθιμα . Και ύστερα σύρθηκαν σαν ξενομερίτες , σε προσφυγικούς καταυλισμούς. Αλλά πάλι ορθοπόδησαν .Πάλι έγιναν νοικοκυραίοι όπως ήταν ,κουβαλώντας μαζί τους ό,τι μπορούσαν ,τις μνήμες ,τα ήθη και έθιμα ,την ψυχή της χαμένης τους πατρίδας .
Και εμείς ,οι απόγονοι, νιώθουμε ακόμα την έλξη αυτής της γης . Σαν να μας καλεί πίσω ,σαν να ψιθυρίζει μέσα μας πως δεν την ξεχάσαμε ποτέ . Γιατί , όσο θυμόμαστε, δεν έχει χαθεί . Και όσο αφηγούμαστε τις ιστορίες της , παραμένει ζωντανή .
Ένα κομμάτι της καρδιάς μας είναι πάντα εκεί .
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023