Οι Φαναριώτες της Νέας Δήμητρας
Οι πρώτοι πρόσφυγες που έφτασαν από το Φανάρι της Σηλυβρίας της Ανατολικής Θράκης και ρίζωσαν στη Νέα Δήμητρα του Κιλκίς ήταν ο Μητακίδης ή Μητατσίδης Θεόδωρος, γιος του Μητάκου και ο Γρηγόριος Τεπελής με τη σύζυγό του Ανθούλα. Αργότερα, το 1929, τους ακολούθησε ο Θεόφιλος Τατάρογλου, που αρχικά είχε εγκατασταθεί με την οικογένειά του στην Κοζάνη. Επίσης η Ζωή Ζαφειροπούλου ,η σύζυγος του Δημήτρη . Η Ζωή ήταν η κόρη του Αναστάσιου Καρδίτση.
Η σύζυγος του Γκόγκου Γιάννη, η Ευδοξία(1898-1980), στη Νέα Δήμητρα καταγόταν από το Φανάρι της Σηλυβρίας . Παντρεύτηκε στη Νέα Δήμητρα με τον Γιάννη Γκόγκο από το Όκλαλι της Τσατάλτζας της Νομαρχίας Κωνσταντινούπολης της Ανατολικής Θράκης. Η Ευδοξία ήταν η κόρη του Στέργιου Αλμπανίδη και της Φανιώς και ήταν συμμαθήτριά στο δημοτικό σχολείο στο Φανάρι Σηλυβρίας, με τον πατέρα των Κομνηνών . Όταν ερχόταν ο πατέρας τους στο χωριό Άνω Απόστολοι για να δει τον γιό του παπαδάσκαλο Δημήτριο , ερχόταν και στο χωριό μας για να επισκεφτεί και την συμμαθήτριά του ,την Ευδοξία Αλμπανίδου .
Οι πρώτοι που πάτησαν το πόδι τους στη Νέα Δήμητρα από το Φανάρι της Σηλυβρίας κουβαλούσαν στις κασέλες και στα δισάκια τους χώμα πατρίδας, σπόρους, εικόνες και την ευχή να πιάσουν ρίζα ξανά. Ο Θεόδωρος Μητακίδης ή Μητατσίδης, γιος του Μητάκου, άφησε πίσω του το πατρικό του για να σταθεί πάλι όρθιος σε ξένη γη. Δίπλα του ο Γρηγόριος Τεπελής με την Ανθούλα του , δυο άνθρωποι που μετρούσαν τις μέρες με τον πόνο του ξεριζωμού και την ελπίδα πως ο τόπος που τους έλαχε θα τους δεχτεί σαν δικούς του.
Δίπλα στα πρώτα σπίτια τους, του Εποικισμού , με πέτρα και χώμα, έσπειραν αμπέλια κι έβαλαν κήπους, έφτιαξαν μαντριά, έστησαν εικόνισμα στα σπίτια, έβαλαν το λάδι στο καντήλι να καίει για τους ζωντανούς και τους πεθαμένους που άφησαν πίσω.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1929, έφτασε και ο Θεόφιλος Τατάρογλου με την οικογένειά του. Πρώτα στάθηκε στην Κοζάνη ,πρόσφυγας κι εκεί ,μα η μοίρα τον έφερε κι αυτόν στη Νέα Δήμητρα, να ανταμώσει συγγενείς και χωριανούς και να ξαναστήσουν όλοι μαζί μια μικρή Σηλυβρία στις πλαγιές του Κιλκίς.
Μέσα σε φτώχεια κι αγώνα, αυτοί οι πρώτοι έβαλαν θεμέλιο. Κι ό,τι απόμεινε από τα σπίτια τους, τις αυλές τους και τα κτήματα, ό,τι σώθηκε σε ονόματα, παρατσούκλια και μνήμες, είναι το ρίζωμα που κρατά ζωντανή τη μνήμη του Φαναριού ,εκεί, στη μέση της Νέας Δήμητρας.
Ο Μητακίδης Θεόδωρος γεννήθηκε το 1877 στο Φανάρι της Σηλυβρίας, τότε που τα χωράφια έπιαναν θάλασσα κι οι αυλές μοσχοβολούσαν από βασιλικό και ξύλα που κάπνιζαν στους φούρνους. Παντρεύτηκε την Ελένη Τσέτα, γυναίκα ήσυχη και εργατική , που ήρθε από το Αμπαρλί της Κωνσταντινούπολης , ένα ψαροχώρι γεμάτο βάρκες.
Όταν ήρθαν οι χαλεποί καιροί και οι ξεριζωμοί, μάζεψαν τα λιγοστά τους σε μπόγους, πήραν αγκαλιά τα δυο παιδιά τους , την Αναστασία, τεσσάρων χρονών τότε, και τον Σωτήρη, μόλις δύο και τράβηξαν δρόμο μακρύ, ώσπου να βρεθούν στη Νέα Δήμητρα του Κιλκίς. Εκεί, πάνω σε άγρια χώματα, έσκαψαν τη γη από την αρχή.
Ζούσαν όπως όλοι οι πρόσφυγες του χωριού , με τη γεωργία και τον ιδρώτα. Στην αυλή τους είχαν κατσίκες και κότες, κανένα γουρούνι για τα Χριστούγεννα κι ένα μουλάρι να σέρνει το αλέτρι στα ξένα χωράφια που έγιναν δικά τους με τον καιρό.
Μαζί με τη γη μεγάλωσε κι η φαμίλια τους. Ο Αναστάσιος ήρθε πρώτος, μετά η Κοκκώνη στο όνομα της μάνας του Θεόδωρου, για να μην ξεχαστεί η παλιά και τελευταίος ο Μητάκος, ο Δημήτρης, που πήρε το όνομα του παππού από το Φανάρι.
Στις αυλές της Νέας Δήμητρας η φωνή του Θεόδωρου ακουγόταν νωρίς το χάραμα, όταν μάντρωνε τα ζώα κι έδενε τα δεμάτια . Η Ελένη, γυναίκα της Πόλης, έμαθε να ζυμώνει ψωμί με στάρι θρακιώτικο, να μαντρώνει κότες, να μεγαλώνει παιδιά και να στέκει όρθια, όπως στάθηκαν όρθια όλα τα σπίτια που σήκωσαν οι πρόσφυγες με τα χέρια τους.
Αυτή η φαμίλια, ριζωμένη πια στη Νέα Δήμητρα, έσπειρε χωράφια, έστησε μαντριά, πάντρεψε παιδιά, άναψε καντήλια στα μνήματα. Το όνομα του Μητακίδη πέρασε στα χείλη των συγχωριανών και ρίζωσε μαζί με τις καρυδιές στις αυλές . Και η Ελένη , από το Αμπαρλί της Πόλης, κουβαλούσε πάντα στη μνήμη της την Πόλη και τον αέρα του Βοσπόρου κι ας έσβηνε σιγά σιγά μέσα στα στάχυα του Κιλκίς.
Στον Ονομαστικό Κατάλογο Προσφύγων Αγροτών είναι εγγεγραμμένοι:
Ο Μητάκης ή Μητατσίδης ή Μητακίδης Θεόδωρος του Μητάκου από το Φανάριον Σηλυβρίας ως αρχηγός οικογένειας και τόπο εγκατάστασης το χωριό Νέο Γυναικόκαστρο Κιλκίς ,
(Νέα Δήμητρα ).
*Ο Μητακίδης Πολύδωρας του Κωνσταντίνου, με τόπο εγκατάστασης τους Φιλίππους (Καρατζάκιοϊ ) Καβάλας ,
*Ο Μητακίδης ή Καρακατσάνης Ανέστης του Μητάκου με τόπο εγκατάστασης τα Δωμάτια (Σαμάκοβο ) Καβάλας.
*Η Μητακίδου Αναστασία του Παναγιώτη, με τόπο εγκατάστασης επίσης τα Δωμάτια Καβάλας .
*Η Μητάκου Ζωή ,χήρα του Ιωάννη, το γένος Αγγελή Μπακάλη και εγκατάσταση στους Αγίους Θεοδώρους Κομοτηνής.
*Η Μητακίδου Χρυσή του Αναστασίου .
*Η Μητάκου Σουλτάνα του Γεωργίου.
*Η Μητάκη Ελένη του Γεωργίου, όλοι από το Φανάριον Σηλυβρίας , ίσως όλοι συγγενείς με τον Μητακίδη Θεόδωρο και τόπο εγκατάστασης την Καβάλα .
Σήμερα το επίθετο Μητακίδης το έχουν τα εγγόνια και τα δισέγγονα του Θεόδωρου Μητακίδη , στην Νέα Δήμητρα και στο Κιλκίς .
Εγγόνια και δισέγγονα συνεχίζουν να θυμούνται τις ιστορίες των προγόνων τους . Το πνεύμα της οικογένειας παραμένει ζωντανό ,καθώς η Νέα Δήμητρα είναι ένας τόπος γεμάτος αναμνήσεις .
Συνεχίζεται …