Οι Τουρκικές Ταινίες στον Κινηματογράφο της Νέας Δήμητρας
Οι περαστικοί διαβάτες της Νέας Δήμητρας ήξεραν πως όταν η πλατεία στολιζόταν με μια φρεσκοτυπωμένη αφίσα ,η μεγάλη οθόνη θα άναβε ξανά . Θυμάμαι ακόμη τη διαφημιστική ταμπέλα μπροστά στο περίπτερο του Παυλίδη , να αναγγέλλει την άφιξη της νέας ταινίας .
Ο Αγάπιος Χρυσοστομίδης ,πάντα συνεπής, έφτανε από το Μαυρονέρι με το αυτοκίνητό του του και την πολύτιμη κινηματογραφική μηχανή προβολής . Όλο το χωριό τον περιμένανε για να πάνε στο σινεμά . Ήταν σαν μάγος ,που έφερνε εικόνες και ιστορίες από έναν κόσμο άλλο. Μαζί του είχε και την κορούλα του , την Ανθούλα που την γνωρίζαμε από τότε .Η Ανθούλα είχε γιαγιά την Νεοδημητριώτισσα Τασούλα Τσαλκιτζή και μετά από χρόνια η αγαπημένη μου Ανθούλα θα γινόταν συναδελφός μου, μαία .
Όταν βλέπαμε το ξύλινο στήριγμα στην Πλατέα , κολλημένο σε δύο ξύλινα δοκάρια και πάνω με πινέζες τοποθετημένη η αφίσα της διαφήμισης της ταινίας, ξέραμε ότι ήρθε το σινεμά.
Από τότε θυμόμαστε τα ονόματα Χούλια Κότσιγιτ, Ζεκί Μουρέν, Τουρκάν Σοράι . Ήταν οι ηθοποιοί και τραγουδιστές που μας μάγεψαν . Οι ταινίες ήταν κοινωνικές , δακρύβρεχτες, που μας μετέφεραν τα βάσανα και τους καημούς του γειτονικού τουρκικού λαού ,της δεκαετίας του ’70 . Ζήσαμε τότε ένα μαζικό κίνημα τουρκικής τέχνης, τότε που δεν υπήρχε τηλεόραση .
Η αίθουσα κινηματογράφου του Στογιανάκκ ή του Γκοτζίδη του Χρήστου , στη Νέα Δήμητρα, γέμιζε ασφυκτικά και το δάκρυ έτρεχε ποτάμι . Το σινεμά ήταν ένας χώρος όπου μπορούσαμε να συναντηθούμε και να μοιραστούμε στιγμές χαράς και λύπης και να ενισχύσουμε τους δεσμούς μας .
Ο Ζεκί Μουρέν, τραγουδιστής και ηθοποιός, μάςυ συνεπήρε με την ερμηνεία του , με μια διαφορετικότητα που ούρλιαζε πάνω του ,ήταν ο πιο χαρισματικός , ο πιο υπερβατικός και ο σημαντικότερος τραγουδιστής όλων των εποχών της τουρκικής μουσικής βιομηχανίας και γνώρισε μυθικές δόξες . Η Χούλια Κότσγκιτ και η Τουρκάν Σοράι πανέμορφες , κάτι σαν Βουγιουκλάκη και Καρέζη της Ελλάδας , μυάς μάγεψαν με την ομορφιά τους. Τα τραγούδια που συνόδευαν τις ταινίες ,ήταν φωνές γεμάτες Ανατολή ,αρώματα και τρελαμένα πάθη .
Όλοι συζητούσαν γι’ αυτές τις ταινίες στο χωριό και όλοι περιμένανε την επόμενη προβολή. Είχαν ταυτιστεί όλοι με τους καημούς και τους πόνους των πρωταγωνιστών και νοιώθαμε θαυμασμό για την ομορφιά των ηθοποιών , που θέλαμε να μοιάσουμε . Αλλά για λίγο καιρό κράτησε αυτό το θαύμα .
Η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο σταμάτησε κάθε προβολή τούρκικης ταινίας και άρχισε η προβολή άλλων ξένων ταινιών για το κινηματογραφόφιλο κοινό του χωριού μας .
Μαύρα και άσπρα σπόρια συμπλήρωναν την εικόνα αυτού του κοινού μέχρι που μπήκε στο σπίτι μας και στην ζωή μας η Κυρία Τηλεόραση . Και το σινεμά αραίωσε .Η αίθουσα γέμισε σιωπή . Η τηλεόραση πρόσφερε μια νέα μορφή ψυχαγωγίας που δεν μπορούσε να αντικαταστήσει την εμπειρία των προβολών του κινηματογράφου .Κάθε φορά που σκέφτομαι τον Αγάπιο Χρυσοστομίδη , τον μπαμπά της φίλης μου Ανθούλας , θυμάμαι την αγάπη και το πάθος που είχε για τον κινηματογράφο και πως αυτό ένωνε το χωριό μας . Ήταν η εποχή που το φως του προβολέα έδενε τους ανθρώπους με συναισθήματα και όνειρα .
Ήταν μια εποχή που έφερε στο χωριό την μαγεία της μεγάλης οθόνης , γεμάτη ήχους και συναισθήματα που παραμένουν ζωντανά στη μνήμη , σαν μακρινός απόηχος ενός άλλου κόσμου .
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023