Οι τουρκικές ταινίες που μάγεψαν την Νέα Δήμητρα
Θυμάμαι ακόμη τη διαφημιστική ταμπέλα μπροστά στο περίπτερο του Παυλίδη , με τα γράμματα να αναγγέλλουν την άφιξη της νέας ταινίας .
Ο Αγάπιος Χρυσοστομίδης πάντα συνεπής, έφτανε από το Μαυρονέρι με το αμάξι του και την κινηματογραφική μηχανή προβολής . Όλο το χωριό τον περιμένανε για να πάνε στο σινεμά . Είχε μαζί του και την κορούλα του , την Ανθούλα που την γνωρίζουμε από τότε .
Η Ανθούλα είχε γιαγιά την Νεοδημητριώτισσα Τασούλα και μετά από χρόνια η αγαπημένη μου Ανθούλα έγινε συναδελφός μου, μαία .
Όταν βλέπαμε το ξύλινο στήριγμα στην Πλατέα , κολλημένο σε δύο ξύλινα δοκάρια και πάνω με πινέζες τοποθετημένη η αφίσα της διαφήμισης της ταινίας, ξέραμε ότι ήρθε το σινεμά.
Από τότε θυμόμαστε τα ονόματα Χούλια Κότσιγιτ, Ζεκί Μουρέν, Τουρκάν Σοράι .
‘Ήταν οι ηθοποιοί και τραγουδιστές που μάς μάγεψαν . Οι ταινίες ήταν κοινωνικές , δακρύβρεχτες, που μας μετέφεραν τα βάσανα και τους καημούς του γειτονικού τουρκικού λαού ,της δεκαετίας του ’70 . Ζήσαμε τότε ένα μαζικό κίνημα τουρκικής τέχνης τότε που δεν υπήρχε τηλεόραση .
Γέμιζε ασφυκτικά η αίθουσα κινηματογράφου του Στογιανάκκ ή του Γκοτζίδη του Χρήστου , στη Νέα Δήμητρα και το δάκρυ έτρεχε ποτάμι ! Το σινεμά ήταν ένας χώρος όπου μπορούσαμε να συναντηθούμε και να μοιραστούμε στιγμές χαράς και λύπης και να ενισχύσουμε τους δεσμούς του χώρου μας .
Ο Ζεκί Μουρέν, τραγουδιστής και ηθοποιός, μάς συνεπήρε με την ερμηνεία του , με μία διαφορετικότητα που ούρλιαζε πάνω του ,ήταν ο πιο χαρισματικός , ο πιο υπερβατικός και ο σημαντικότερος τραγουδιστής όλων των εποχών της τουρκικής μουσικής βιομηχανίας και γνώρισε μυθικές δόξες . Η Χούλια Κότσγκιτ και η Τουρκάν Σοράι πανέμορφες , κάτι σαν Βουγιουκλάκη και Καρέζη της Ελλάδας , μάς μάγεψαν με την ομορφιά τους! Τα τραγούδια που συνόδευαν τις ταινίες ,ήταν φωνές γεμάτες Ανατολή ,αρώματα και τρελαμένα πάθη .
Όλοι συζητούσαν γι’ αυτές τις ταινίες στο χωριό και όλοι περιμένανε την επόμενη προβολή. Είχαν ταυτιστεί όλοι με τους καημούς και τους πόνους των πρωταγωνιστών και νοιώθαμε θαυμασμό για την ομορφιά των ηθοποιών , που θέλαμε να μοιάσουμε . Αλλά για λίγο καιρό κράτησε αυτό το θαύμα !
Η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο σταμάτησε κάθε προβολή τούρκικης ταινίας και άρχισε η προβολή άλλων ξένων ταινιών για το κινηματογραφόφιλο κοινό του χωριού μας .
Μαύρα και άσπρα σπόρια συμπλήρωναν την εικόνα αυτού του κοινού μέχρι που μπήκε στο σπίτι μας και στην ζωή μας η Κυρία Τηλεόραση . Η τηλεόραση πρόσφερε μια νέα μορφή ψυχαγωγίας που δεν μπορούσε να αντικαταστήσει την εμπειρία των προβολών του κινηματογράφου .Κάθε φορά που σκέφτομαι τον Αγάπιο Χρυσοστομίδη , τον μπαμπά της φίλης μου Ανθούλας , θυμάμαι την αγάπη και το πάθος που είχαν για τον κινηματογράφο και πως αυτό ένωνε το χωριό μας .
Ήταν μια εποχή που έφερε στο χωριό την μαγεία της μεγάλης οθόνης , γεμάτη ήχους και συναισθήματα που παραμένουν ζωντανά στη μνήμη , σαν μακρινός απόηχος ενός άλλου κόσμου !
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023