Οι Ντουλουκιώτες της Νέας Δήμητρας
Από το Δουλούκιοϊ η Ντουλούκιοϊ η Ραδώνη της Ηράκλειας της Ανατολικής Θράκης, εκεί που οι άνθρωποι δούλευαν τη γη με αγάπη και περηφάνια, ήρθαν οικογένειες ξεριζωμένες, κουβαλώντας μαζί τους μνήμες και παραδόσεις.
Στη Νέα Δήμητρα βρήκαν τόπο να σταθούν και να ριζώσουν. Ανάμεσα στους άλλους πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, άπλωσαν χέρι ο ένας στον άλλον, μοιράστηκαν τον πόνο, αλλά και την ελπίδα. Έτσι ένωσαν τις μοίρες τους και έστησαν μια κοινότητα ζεστή, σαν μεγάλη αγκαλιά.
*Ο Χρήστος Ζαχαριάδης και η Ελένη Ρελάκη
Ο Χρήστος(1914-2000) ήταν ορφανός ,καθώς ο πατέρας του είχε χαθεί στον τουρκικό στρατό. Οι γονείς του ήταν ο Δημήτριος και η Κονδυλένια.
Ήρθε στο διπλανό χωριό Κάτω Απόστολοι , όπου εγκαταστάθηκαν οι συγχωριανοί του από το Δουλούκιο , μαζί με τον αδελφές του την Αθανασία , την Ευδοξία και την Πασχαλιώ . Στη Νέα Δήμητρα γνώρισε την Ελένη Ρελάκη (1916-2001),από το Άγαλαν της Ανατολικής Θράκης κι εκείνη πληγωμένη από τη μοίρα, ορφανή από τον πατέρα της Τριαντάφυλλο Ρελάκη , και ήταν η κόρη της Σταυρινής Μαρμαρίδου . Ο Χρήστος και η Ελένη ήταν δυο άνθρωποι που κουβαλούσαν πληγές , ενώθηκαν και βρήκαν παρηγοριά ο ένας στον άλλον. Στο μικρό τους σπίτι ακούστηκαν γέλια παιδιών. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά κι εκεί όπου άλλοτε απλωνόταν η σιωπή της ορφάνιας, τώρα ζέσταινε η ζωή. Οι αδελφές του Χρήστου, κι εκείνες πρόσφυγες παντρεύτηκαν σκορπίζοντας τη ρίζα των Ντουλουκιωτών . Η Αθανασία στη Νέα Δήμητρα με τον Ντουλουκιώτη Μανωλακάκη Νικόλαο , η Ευδοξία με τον Ντουλουκιώτη Μπουρουτζή Νικόλαο αλλά πέθανε νέα , η Ξανθή στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης και η Πασχαλιώ στο Μεσιανό Κιλκίς με Φυλακτάκη .
* Ο Μπουρουτζής Νικόλαος και η Δοξούλα
Ο Νικόλαος ήρθε από το Δουλούκιο της Ανατολικής Θράκης και παντρεύτηκε με την Δοξούλα , με την οποία απέκτησε παιδιά .Η Δοξούλα ήταν η αδελφή του Χρήστου Ζαχαριάδη , η οποία έφυγε νέα από τη ζωή .
*Ο Απόστολος Πολυχρονάκης και η Βαγιανή
Ο Απόστολος(1900-1944),ήταν ο γιός του Χρυσάφη και της Ξανθής. Ήρθε με τη Βαγιανή,(1899-1968) κόρη του Δημήτρη Κορκοδελάκη και της Γεωργίας , γυναίκα υπομονετική και σιωπηλή. Έστησαν το σπιτικό τους στη Νέα Δήμητρα με απλότητα, με κόπο καθημερινό. Τα πρωινά τους έβρισκαν στα χωράφια, τα βράδια γύρω από το τζάκι. Κι έτσι, δίχως πολλές κουβέντες αλλά με πράξεις, έβαλαν τις βάσεις για να συνεχίσει η ζωή. Δυστυχώς ο Απόστολος έχασε τη ζωή του νέος, καθώς υπήρξε θύμα του Εμφυλίου Διχασμού και Σπαραγμού.
*Ο Σταύρος Αργυρόπουλος και οι Καραμαλάκηδες
Ο Σταύρος(1912-1993), γιος κι αυτός του Δουλουκίου, παντρεύτηκε την κόρη των Καραμαλάκηδων στη Νέα Δήμητρα, την Γιαννούλα (1914-2002). Οι γονείς του Σταύρου ήταν ο Ηλίας και η Κρυσταλλένια.
Ο Σταύρος με την Γιαννούλα έφτιαξαν σπιτικό με ρίζες και στις δύο οικογένειες. Στο χωριό, το ζευγάρι αυτό έγινε γέφυρα ανάμεσα σε παλιούς και νέους πρόσφυγες.
*Ο Φώτιος Αγγελάκης
Ο Φώτιος (1913-2000),ήταν ο γιός του Κωνσταντίνου και της Αθανασίας . Στη Νέα Δήμητρα παντρεύτηκε με την Κερανιώ Λαζαριώτου( 1921-2011) και απέκτησαν τρία παιδιά . Ήταν και οι δύο κοινωνικοί και ένωναν συγγένειες και φιλίες . Ο Φώτιος ήταν συγγενής με τους Κουκάκη και τους Αλμπανάκη τον Κάτω Αποστόλων .
*Ο Νικόλαος Μανωλακάκης και η Αθανασία Ζαχαριάδη
Ο Νικόλαος(1905-1944) ήταν ο γιός του Κωνσταντίνου και της Ξανθής . Στη Νέα Δήμητρα παντρεύτηκε με την Αθανασία, αδελφή του Χρήστου Ζαχαριάδη με καταγωγή από το ίδιο χωριό, το Δουλούκιο της Ανατολικής Θράκης. Η Αθανασία ήταν η κόρη του Δημητρίου Ζαχαριάδη και της Κονδυλένιας .
Στο κατώφλι του σπιτιού τους ακούγονταν φωνές τριών κοριτσιών που έπαιζαν, τραγουδούσαν, έτρεχαν ξυπόλητες στα σοκάκια. Μα η μοίρα έμελλε να τους βαρύνει σκληρά. Ο Νικόλαος χάθηκε στα μαύρα χρόνια του Εμφυλίου, αφήνοντας πίσω του γυναίκα και παιδιά. Στην αυλή τους απλώθηκε σιωπή. Μόνο οι μνήμες μαρτυρούσαν πως εκεί είχε χτυπήσει κάποτε δυνατά η καρδιά της ζωής.
*Η οικογένεια των Κεχραδάκηδων
Ο Δημήτρης Κεχραδάκης (1887-1943) και η Θεοδοσία ( 1887-1955), γνωστοί και ως Κεχραδάδες, έφτασαν στη Νέα Δήμητρα με όνειρα και προσδοκίες. Ο Δημήτρης ήταν ο γιός του Νικολάου και της Λαμπρινής και η Θεοδοσία ήταν η κόρη του Αγγελή Ελευθεράκη και της Μενεξιάς.
Μα οι δρόμοι τους βάφτηκαν με πίκρα. Έχασαν πέντε νεογέννητα παιδιά πριν προλάβουν να ζήσουν, κι όταν νόμιζαν πως η μοίρα θα τους αφήσει πια ήσυχους, χτύπησε ξανά. Τα δύο μεγάλα αγόρια τους, ο Θανάσης το 1944 και ο Νίκος το 1949, έπεσαν θύματα του Εμφυλίου. Η απώλεια βύθισε σε σιωπή όσους έμειναν πίσω . Οι απόγονοι έφυγαν μακριά κι από το σπίτι τους δεν έμεινε τίποτα, ούτε πέτρα ούτε σκεπή. Μόνο τα χαλάσματα στη μνήμη των παλιών θυμίζουν πως εκεί κάποτε κατοικούσε μια οικογένεια που δεν πρόλαβε να δει τα όνειρά της να ανθίζουν.
Οι Ντουλουκιώτες της Νέας Δήμητρας έζησαν όπως όλοι οι πρόσφυγες, με πόνο, με μόχθο, αλλά και με τη δύναμη να ξανασταθούν. Κι αν κάποια σπίτια χάθηκαν κι αν κάποιες φωνές σίγησαν για πάντα, οι ρίζες τους μένουν βαθιά φυτεμένες στη γη και στη μνήμη των ανθρώπων. Γιατί αυτό που χάθηκε στα χώματα της Ανατολικής Θράκης, ξαναγεννήθηκε στη Νέα Δήμητρα, μέσα από τις ζωές τους.
Με χαρές και λύπες, με χαμόγελα και δάκρυα, έγραψαν το δικό τους κομμάτι στην ιστορία του τόπου μας . Και μπορεί τα σπίτια κάποια να χάθηκαν, μα οι ρίζες κράτησαν μέσα στις καρδιές των απογόνων, σαν μαρτυρία μιας γενιάς που πάλεψε να ξανασταθεί όρθια, πάνω στα χαλάσματα της προσφυγιάς.
Ελένη Τσιφτσόγλου 2023