Γενεαλογικά.
Οικογένεια Τσακιρίδη Ευθύμη( Μπάρμπα -Ευθύμς )
Η οικογένεια του Τσακιρίδη Ευθύμη (1903-1981)από το χωριό μας είναι κομμάτι της συλλογικής μνήμης του χωριού , με ζωντανές αναμνήσεις.
Δίπλα ακριβώς, στο Κοινοτικό Κατάστημα του χωριού μας, ήταν το χαμηλό σπίτι του μπάρμπα – Ευθύμ Τσακιρίδη.
Μπροστά στο δρόμο ήταν το ένα δωμάτιο, που το είχαν μαγαζί και πουλούσε ψιλικά .
Με μια ξύλινη μικρή πόρτα χωρίζονταν από το υπόλοιπο σπίτι, που έβλεπε στην πίσω αυλή .
Ο Τσακιρίδης ο Ευθύμης ήρθε με τους γονείς του και τα αδέλφια του από το χωριό Λαζάρκιοΐ της Τσατάλτζας της Ανατολικής Θράκης. Στην Νέα Δήμητρα ήρθε το 1924 ,σε ηλικία 21 ετών .
Ο Ευθύμης ήταν παντρεμένος με την Άννα, αδελφή της Χάιδως Κυριακίδου και είχαν μια κόρη τη Μαρίκα. Η Άννα ήταν η κόρη του Δοξάκη Ντοτσόγλου ή Ιωαννίδου και της Μαρίας και αδελφή της Χάιδως Κυριακίδου , της Παρθένας Τακίδου και της Μαργιορής Σαρβανιτίδου. Η Άννα πέθανε πολύ νέα και ο Ευθύμης έμεινε χήρος μόνος με το κοριτσάκι του .
Έτσι για να αντιμετωπίσει την δύσκολη κατάσταση ,παντρεύτηκε αργότερα την Στυλιανή ή Στεργιανή (1913-1976) που ήταν από το Κερμέν της Ανατολικής Θράκης και ζούσε στο Κιλκίς. Η Στεργιανή, κόρη του Αναστασίου και της Ζαφειρώς , απεβίωσε νέα σε ηλικία 63 ετών .
Η Μαρικούλα πήγαινε με το γαϊδουράκι στα κτήματα των Βλάχων και πουλούσε ψιλικά τσιλέδες , κουβαρίστρες , κουμπιά, βελόνια.
Η Μαρικούλα πέθανε το 1950 στο σπίτι τους στα 20 χρόνια της και βύθισε σε θλίψη όλους . Το Σχολείο του χωριού μας παρέμεινε κλειστό ως ένδειξη πένθους της μικρής Μαρίκας .
Το ζεύγος Ευθύμη και Στεργιανής απέκτησαν το 1946 ένα γιο , τον Γιώργο , που ζούσε στην Θεσσαλονίκη και χάθηκε και αυτός πολύ νέος .
Ο Τσακιρίδης Ευθύμης ήταν αδερφός του Τσακιρίδη Μανώλη και Αχιλλέα. Το πατρικό τους σπίτι ήταν εκεί που έμενε ο Γκάιτατζης ο Βασίλης, που το αγόρασε από αυτούς .
Την μαμά τους την έλεγαν Σοφία Σαρβανιτίδου και τον μπαμπά τους Σωτήρη Τσακιρίδη . Η Σοφία ήταν η αδελφή του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου , μπαμπά του Δημήτρη Χατζόπουλου (του Στέργιου ).Από το πατρικό επίθετο της γιαγιάς του Ευθύμη προερχόταν και το παρατσούκλι του Ευθύμη , Κελέσ ή Κελέσης . Ο παππούς του Ευθύμη ήταν ο Εμμανουήλ Σαρβανιτίδης και η γιαγιά του ήταν η Ευθυμία Κελεσίδου .
Θυμόμαστε το χιούμορ του μπάρμπα -Ευθύμ .
Μόλις μπαίναμε στο μαγαζί του και φωνάζαμε μπάρμπα– Ευθύμ, αυτός φώναζε ” όπλες” κι εμείς γελούσαμε .Είχε πολύ υπομονή μαζί μας.
Περίμενε υπομονετικά πίσω από τις βιτρίνες μέχρι να διαλέξουμε αυτά ,που ψάχναμε να αγοράσουμε .Η Στεργιανή τον μάλωνε πολύ συχνά και δεν έκανε τίποτε χωρίς την δική της συγκατάθεση . Οι βιτρίνες ήταν με τζάμι, φαίνονταν όλα και είχε του κόσμου τα καλά . Τα βλέπαμε όλα μπροστά μας και διαλέγαμε .
Θυμάμαι και το παλιό ξύλινο πάτωμα που είχε το μαγαζί. Από αυτό το μαγαζί αγοράζαμε κλωστές , τσιλεδάκια τα λέγαμε για το κέντημά μας, που ήταν μέσα σε ωραία κουτάκια Ντε- Μι- Σε , σε διάφορα ωραία χρώματα .
Επίσης κοκκαλάκια για τα μαλλιά , ρολά για το τύλιγμα των μαλλιών , βαμβακάκια , φουρκέτες και πιάστρες, κομπολόγια , κουμπιά , “κόψες και σούστες ” αν τις θυμάστε για τα ρούχα, καρφίτσες, βελόνια, κορδέλες
με το μέτρο , καρούλια ,χτενάκια, χτένες , μασούρια, φιλέ για τα μαλλιά , κορδόνια , φυτιλάκια , μολύβια σαν κάρβουνο, για τα
φρύδια.
Επίσης πουλούσε χύμα λάκ , χύμα κολώνια, τάλκ και μπριγιαντίνη σε σωληνάριο .
Οι επισκέψεις μας σε αυτό το μικρό “πολυκατάστημα” , ήταν συχνές . Πότε χρειαζόμασταν κλωστές για το κέντημα , πότε χτένες , πότε μας έστελναν οι μάνες μας για καρφίτσες και κορδέλες. Πόσο μού άρεσε να κάθομαι και να παρατηρώ, από τις ωραίες βιτρινούλες του όλα τα καλούδια .
Το μαγαζί και το σπίτι , αφού πέρασαν στην φθορά του χρόνου μαζί με τον μπάρμπα– Ευθύμ και την Στεργιανή που πέρασαν στην αιωνιότητα , κατεδαφίστηκαν και στην θέση τους έγινε το μαγαζί, που στεγάζει το φαρμακείο του χωριού μας . Το παλιό έδωσε την θέση του στο καινούργιο . Και μετά από χρόνια έχει αλλάξει η όψη του αγαπημένου μας χωριού. Ο Ευθύμης Τσακιρίδης έζησε μέχρι το 1981 στα 78 του χρόνια, κλείνοντας έτσι και το όμορφο μαγαζάκι του ,το οποίο για χρόνια ήταν σημείο συνάντησης και εξυπηρέτησης για τους κατοίκους της Νέας Δήμητρας.
Οι περιγραφές από τα χρόνια του μπάρμπα -Ευθύμη μας θυμίζουν την απλότητα και τη ζεστασιά του παλιού χωριού . Από τα ψώνια στο μικρό μαγαζάκι μέχρι το χαρακτηριστικό του χιούμορ , η φιγούρα του Ευθύμη παραμένει ζωντανή στη συλλογική μνήμη .
“Μπάρμπα – Ευθύμ ;”
“_Όπλες ! ”
Έτος 2023