Γενεαλογικά.
Οικογένεια Κεχραδάκη .
Στο μικρό χωριό μας Νέα Δήμητρα, οι ιστορίες των προσφύγων κάποιες φορές είναι και καρφιά μνήμης σε χώμα ποτισμένο με ιδρώτα , δάκρυα και αίμα . Μια τέτοια ιστορία είναι της οικογένειας Κεχραδάκη. Ο Δημήτρης και η Θεοδοσία Κεχραδά ή Κεχραδάκη ,ξεριζωμένοι από το Δουλούκιο , Ηράκλειας , της Ανατολικής Θράκης, κουβάλησαν μαζί τους όχι μόνο τα υπάρχοντά τους ,αλλά και το βάρος της προσφυγιάς, της απώλειας και αργότερα , του αβάσταχτου πόνου του Εμφυλίου.
Ο Δημήτρης Κεχραδάκης (1887-1943) , γιος του Νικολάου και της Λαμπρινής είναι εγγεγραμμένος στο Ονομαστικό Κατάλογο Προσφύγων Αγροτών με καταγωγή από το Δουλούκιο , Ηράκλειας Ραιδεστού ως Κεχραδάκης Δημήτριος του Νικολάου , με αριθμό Δήλωσης 178334 και αρχικό τόπο εγκατάστασης την Βέροια . Σύντομα όμως η οικογένεια βρήκε νέα πατρίδα στη Νέα Δήμητρα Κιλκίς .
Η γυναίκα του Κεχραδάκη Δημήτρη η Θεοδοσία (1887-1955) η κόρη του Ευάγγελου ( Αγγελή ) Ελευθεράκη και της Μενεξιάς , καταγόταν επίσης από το Δουλούκιο της Ανατολικής Θράκης. Το χωριό Δουλούκιο είναι ο τόπος καταγωγής πολλών προσφύγων του διπλανού χωριού μας, Κάτω Απόστολοι . Ο Δημήτρης και η Θεοδοσία πάλεψαν μαζί να ξαναχτίσουν τη ζωή τους , να φτιάξουν οικογένεια και να στεριώσουν σε μια γη που ποτέ δεν έπαψε να τους θυμίζει ότι ήταν ξένοι .
Η οικογένεια Κεχραδάκη απέκτησε πολλά παιδιά . Όμως η ζωή ήταν σκληρή . Η Μαγδαληνή , η Μαρία , ο Νεραντζής , ο Κωνσταντίνος και ο Χρήστος έφυγαν από τη ζωή νωρίς , προτού προλάβουν να δουν τον κόσμο . Την εποχή εκείνη της προσφυγιάς ,νήπια και παιδιά χάνονταν εύκολα λόγω των κακουχιών και των ασθενειών .
Όσοι έζησαν έφεραν τις πληγές του παρελθόντος αλλά και την ευθύνη να συνεχίσουν τη ζωή τους, η Σταυρούλα ,ο Θανάσης και ο Νικόλαος.
Το 1943 ο Δημήτρης έφυγε από τη ζωή στα 56 του χρόνια , αφήνοντας πίσω την Θεοδοσία να παλεύει μόνη της για την οικογένεια. Ο θάνατός του ήταν πρόωρος, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να προετοιμάσει την Θεοδοσία για το φαρμάκι που θα ερχόταν τα επόμενα χρόνια . Ο Εμφύλιος Διχασμός βρήκε τους γιους της να μάχονται σε μια χώρα που είχε χάσει κάθε έννοια ενότητας.
Ο Θανάσης , μόλις είκοσι ετών , δολοφονήθηκε στο Μαυρονέρι Κιλκίς στις 16 Νοεμβρίου 1944. Ήταν τα μαύρα χρόνια του Εμφυλίου Διχασμού και Σπαραγμού, όπου η ζωή των νέων κοβόταν απότομα , άδικα , για ιδέες και διχασμούς που ποτέ δεν επέλεξαν . Η απώλεια του Θανάση ήταν το πρώτο μαχαίρι στην καρδιά της Θεοδοσίας, αλλά δεν ήταν το τελευταίο.
Ο Νικόλαος , γεννημένος το 1918, είχε προλάβει να παντρευτεί την Όλγα , μια γυναίκα γεμάτη ζωή , κόρη της Κατίνας Ιορδανίδου . Μαζί απέκτησαν μια κόρη την Δημητρούλα και περίμεναν το δεύτερο παιδί τους . Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Τη Μεγάλη Παρασκευή των Παθών , στις 12 Απριλίου 1949, ο Νικόλαος πέρασε στρατοδικείο στις Σέρρες και εκτελέστηκε στα τριάντα του χρόνια, μαζί με άλλους . Ήταν από τους τελευταίους που πλήρωσαν το βαρύ τίμημα του Εμφυλίου, αφήνοντας την Όλγα έγκυο και μόνη , να παλεύει για τα παιδιά της.
Όταν γεννήθηκε ο γιος τους στις 18 Απριλίου 1949, το παιδί πήρε το όνομα του αδικοχαμένου πατέρα του . Ο μικρός Νίκος μεγάλωσε με την απουσία του πατέρα του να βαραίνει κάθε του βήμα . Αργότερα αναζητώντας μια νέα ζωή μακριά από τον πόνο , μετανάστευσε στην Αυστραλία, παίρνοντας μαζί του την ιστορία μιας οικογένειας που πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος στο Εμφύλιο .
Η Θεοδοσία έζησε όλα αυτά τα χτυπήματα μόνη της . Έγινε μάρτυρας της απώλειας των παιδιών της , των δέντρων της οικογένειάς της. Έφυγε από τη ζωή στις 7 Ιουλίου 1955, στα 68 της χρόνια μετά από τα μεγάλα της βάσανα , αφήνοντας πίσω της μνήμες, θλίψη , αλλά και την αντοχή μιας γενιάς που έμαθε να ζει μέσα από τον πόνο .
Το σπίτι των Κεχραδάδων , κάποτε πνιγμένο μέσα στα δέντρα , ήταν ένας τόπος γεμάτος ζωή και παιδικές χαρές . Βρισκόταν στο άδειο οικόπεδο απέναντι από του Γκάιτατζη Θανάση .Σήμερα , δεν υπάρχει πια. Η μνήμη του , όπως και το όνομα της οικογένειας, έχει σβήσει από το χωριό. Κανείς στη Νέα Δήμητρα δεν φέρει πλέον το επίθετο Κεχραδάκης .
Η κόρη του Δημητρού και της Θεοδοσίας, η Σταυρούλα αν και ρίζωσε σε έναν νέο τόπο ,δεν έφυγε μακριά από τις ρίζες και τις μνήμες της . Παντρεύτηκε στο διπλανό χωριό Κάτω Απόστολοι ,απέκτησε δύο παιδιά τον Δαμιανό και την Διαμαντούλα και ζει στην Θεσσαλονίκη. Η Σταυρούλα ζει κουβαλώντας μαζί της τα βιώματα , την ιστορία και τις αξίες της οικογένειάς της .
Η εγγονή της οικογένειας ,η Δημητρούλα με το όνομα του παππού της , η κόρη του αδικοχαμένου Νίκου ζει στη Θεσσαλονίκη και κουβαλάει την ιστορία και τις μνήμες της οικογένειάς της . Το όνομα “Δήμητρα ” δεν είναι μόνο ένας δεσμός με την καταγωγή της, αλλά μια υπενθύμιση της συνέχειας της οικογένειας Κεχραδάκη .
Ο εγγονός που έχασε τον πατέρα του ,ο εγγονός του Κεχραδάκη γεννήθηκε μέσα στη σιωπή μιας απώλειας. Ο πατέρας του είχε χαθεί προτού προλάβει να τον αντικρίσει, κι εκείνος πήρε το όνομά του , Νικόλας , σαν να του το άφησε ευχή και χρέος μαζί.
Ο Νικόλας μεγάλωσε με τη σκιά εκείνης της απουσίας, μα και με τη δύναμη που αφήνει πίσω ο πόνος όταν μετουσιώνεται σε βίωμα.
Αργότερα, ξενιτεύτηκε στην Αυστραλία, αναζητώντας μια νέα αρχή, μακριά από τον τόπο που τον γέννησε και τον πόνεσε.
Κι εκεί, στην άλλη άκρη του κόσμου, έκλεισε τον κύκλο της ζωής του , κρατώντας μέσα του, ως την τελευταία του ανάσα, το όνομα και τη μνήμη του πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ.
Η ιστορία των Κεχραδάδων είναι η ιστορία ενός τόπου που πλήρωσε ακριβά στην προσφυγιά, τον πόλεμο και τον διχασμό . Είναι μια υπενθύμιση ότι οι πληγές της ιστορίας παραμένουν ανοιχτές στις μνήμες μας , ακόμα κι όταν τα σπίτια γκρεμίζονται και τα ονόματα χάνονται
Η οικογένεια Κεχραδάκηδων παραμένει ζωντανή στις αναμνήσεις των ανθρώπων που θυμούνται τις θυσίες τους και το βαρύ τίμημα του μίσους και της διχόνοιας .
Έτος 2023