Καμήλες στην Νέα Δήμητρα ;
Τα παιδιά είχαν συνηθίσει να βλέπουν άλογα και βόδια , να ακούνε τον καλπασμό τους στους χωμάτινους δρόμους του χωριού,να τα βλέπουν ζεμένα στα κάρα και στα αλέτρια . Μα εκείνη τη μέρα , ένα παράξενο θεόρατο ζώο στάθηκε στην Πλατέα μας , μπροστά στο καφενείο του Στογιαννάκη. Ήταν μια καμήλα .
Μεγάλη , αγέρωχη ,με το μακρύ λαιμό της να λικνίζεται αργά και τα μεγάλα μάτια της να κοιτούν ήρεμα ,σαν να κουβαλούσε πάνω της μυστικά από άλλους τόπους , μακρινούς .Τα παιδιά έτρεξαν γύρω της με δέος . Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπαν κάτι τέτοιο . Εκείνη άνοιξε τα ρουθούνια της , ανασαίνοντας βαριά , και όταν άνοιξε το στόμα της ,φάνηκαν τα μεγάλα της δόντια . Ένας άντρας ,με μια μαντήλα δεμένη στο κεφάλι , κρατούσε το σκοινί της . Ήταν καμηλιέρης , ντεβετζής ,από τις Καστανιές του Κιλκίς. Είχε έρθει στο χωριό με το παράξενο ζώο του , όπως παλιά έρχονταν κι άλλοι πριν από αυτόν . Ο μπαμπάς μου με ανέβασε να καθίσω πάνω της. Εγώ από τον φόβο μου κρατούσα γερά τα χαλινά της.
Όλα τα παιδάκια ανέβηκαν πάνω της και είχαν αυτήν την εικόνα, από αυτό το μεγάλο ζώο. Θέαμα ασυνήθιστο και για την εποχή εκείνη .
Και έχω στις αναμνήσεις μου ,το θέαμα με την καμήλα χωρίς να πάω σε κάποιο ζωολογικό κήπο ή να ταξιδέψω στην Αραβία .
Γιατί ,ναι , στη Νέα Δήμητρα , είχαν περάσει καμήλες .
Η ιστορία των καμηλών στην Νέα Δήμητρα αποτελεί ένα ιδιαίτερο και ασυνήθιστο κεφάλαιο από την καθημερινότητα του χωριού μας . Παρά το γεγονός ότι οι καμήλες συνδέονται περισσότερο με περιοχές ερήμου και αραβικές χώρες , φαίνεται πως είχαν φτάσει και σε ελληνικές αγροτικές περιοχές όπως η Νέα Δήμητρα. Προ ετών στην Νέα Δήμητρα υπήρχαν καμήλες που ήταν εξημερωμένα ζώα εργασίας και φορτίου. Κάποιοι καμηλιέρηδες έκαναν το πέρασμά τους από το χωριό και εξέτρεφαν τις καμήλες σε συγκεκριμένο μέρος.Πριν χρόνια πριν το 1955, πριν χτιστεί το κοινοτικό κατάστημα ,εκεί όπου άλλοτε υπήρχε σχολείο , είχαν κατασκηνώσει κάποιοι καμηλιέρηδες .
Τους έλεγαν και καμηλάδες και ντεβετζήδες από την τούρκικη λέξη «ντεβεντζέ» , που σημαίνει καμηλοοδηγός. Τις είχαν φέρει από την Πατρίδα και τις χρησιμοποιούσαν σαν σίγουρο μεταφορικό μέσο . Οι καμήλες αυτές ήταν οι αραβικές , οι Δρομάδες , με μια καμπούρα , τον ύβο.
Στην Πατρίδα τις είχαν για τις εμπορικές τους δραστηριότητες, για να μετακινούνται πιο εύκολα .Κουβαλούσαν προικιά, ψωμιά , πέτρες, τσιμέντο ,κάρβουνα ,ξύλα .Το φόρτωμα ήταν εύκολο γιατί οι καμήλες γονατίζουν πρώτα. Εκτός από την μεταφορά προϊόντων τις χρησιμοποιούσαν για να τραβάνε τα κάρα ,τα αλέτρια και να γυρίζουν τους τροχούς για άντληση νερού. Η καμήλα έχει μεγαλύτερη αντοχή σε δύσκολες συνθήκες , αφού αντέχει μέσα στην έρημο χωρίς νερό για μέρες . Το νερό που χρειάζεται , το παίρνει από το λίπος που έχει στην καμπούρα της όταν καίγεται μέσα στον οργανισμό της . Γι’ αυτό ήταν χρήσιμες σε δύσκολες συνθήκες, αφού μπορούσαν να αντέξουν χωρίς νερό. Γρήγορα όμως όλη την εργασία τους, την αντικατέστησαν τα άλογα, τα βουβάλια και τα αγελάδια.
Οι καμήλες που πέρασαν από το χωριό μας έμειναν για λίγο καιρό και μετά τις μετακίνησαν στην Κερκίνη Σερρών. Επίσης ένα καραβάνι από καμήλες με τους ντεβετζήδες , φιλοξενήθηκε σε υπόστεγα στο σπίτι του Καλλιόγλου Γιώργη , πατέρα του Καλλιόγλου Θεόδωρου. Και οι μνήμες είναι αχνές από τα «πλοία της ερήμου « που βρέθηκαν πριν πολλές δεκαετίες στην Νέα Δήμητρα και οι εικόνες από τις καμήλες έμειναν χαραγμένες στην μνήμη των χωριανών μας .
Και στις προίκες των μαμάδων μας.
Γιατί οι «καμηλό» κουβέρτες , που ήταν από μαλλί καμήλας . Αργότερα όμως έμεινε μόνο το όνομα και το χρώμα ,γιατί γίνονταν από συνθετικά νήματα .
Αυτές οι αναμνήσεις ακόμη και ανήκουστες για τους περισσότερους δίνουν μια εικόνα της ποικιλομορφίας και των παράδοξων στιγμών, που χαρακτήριζαν τη ζωή του χωριού μας .
Οι καμήλες μπορεί να μην υπάρχουν πια στην Νέα Δήμητρα όμως οι αναμνήσεις τους συνεχίζουν να ζουν μέσα από τις διηγήσεις των χωριανών μας .
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023