Ιστορίες από την Πατρίδα
Κάθε ένας που συνέθεσε τη Νέα Πατρίδα έχει και μία ιστορία πίσω του !
Μια ιστορία που όταν την ακούς σού φαίνεται υπερβολική ή από άλλη εποχή . Και πραγματικά προέρχονταν από άλλη εποχή και άλλον τόπο . Έναν τόπο που όλοι έπρεπε να ζούν αρμονικά και μονοιασμένα , γιατί ήταν πανσπερμία εθνών .
Ο παππούς μου Αθανάσιος ή Θανάσης Καϊτατζής ή Γκαϊντατζής ή Γκάιτατζης γεννήθηκε το 1901 στο ‘Ακαλαν ή Άγαλαν Δέρκων, της Νομαρχίας Κωνσταντινούπολης Επαρχία Μετρών (Τσατάλτζας) της Ανατολικής Θράκης.
Πατέρας του ήταν ο Βασίλειος και μητέρα του η Άννα . Αδέλφια του ο Αλέξανδρος ,η Αγγελικώ , ο Αριστείδης , η Μαρία και η Αγλαΐα . Τότε οι οικογένειες δεν είχαν επίθετα και τους φώναζαν και τους κατέγραφαν μόνο με το βαφτιστικό όνομα και το όνομα του πατέρα τους .
Επί Τουρκοκρατίας δεν τα χρησιμοποιούσαν , γιατί η Τουρκική πολιτεία δε το ήθελε και επέμενε να τα αγνοούν.
Ο Βασίλειος ήταν γνωστός πεχλιβάνης δηλαδή παλαιστής ,ένας άνθρωπος που με την σωματική του δύναμη πάλευε , ακολουθώντας το πανάρχαιο έθιμο της πάλης .
Οι πεχλιβάνηδες ήταν οι αθλητές της πάλης . Οι παλαιστές αλείφονταν με λάδι και πάλευαν μέχρι η πλάτη του αντιπάλου να ακουμπήσει στο έδαφος! Φορούσαν τα παντελόνια μέχρι το γόνατο , που τα έλεγαν ‘κισπέτια ‘ και άλειφαν το σώμα τους με λάδι για να παλέψουν .
Η λέξη πεχλιβάνης είναιι περσική και χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει τους παλαιστές. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν πολύ αγαπητοί και διαδεδομένοι οι αγώνες πάλης . Διοργάνωναν αγώνες για να διασκεδάζουν στους γάμους και σε άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις και κάθε χωριό είχε τον πρωταθλητή του.
Κάποιοι σουλτάνοι πλήρωναν τους καλύτερους παλαιστές για το θέαμα που προσέφεραν και ο Σουλτάνος ο Μεγαλοπρεπής έδινε στους αγαπημένους του κανονικό μισθό. Ο Οθωμανός Σουλτάνος Μουράτ ο Α’ καθιέρωσε επίσημα ως άθλημα την πάλη , το 1362 .
Σε έναν τέτοιον αγώνα πήρε μέρος και ο προπάππους μου Βασίλης. Πάλεψε με αντίπαλο Τούρκο παλαιστή και νίκησε !
Τους νικητές οι Τούρκοι τους τιμούσαν και τους έκαναν δώρα .Του έδωσαν δώρο ένα μοσχάρι και του επέτρεψαν να έχει επίθετο! Το επίθετο που διάλεξε ήταν Βασιλικός και αργότερα ,επειδή έπαιζε γκάιντα , το παραδοσιακό λαϊκό όργανο της Πατρίδας του , πήρε το επίθετο Γκαϊντατζής , αφού ήταν γκαϊτατζής .
Η πάλη, αργότερα , στην Πατρίδα ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τα θρησκευτικά πανηγύρια. Η είσοδος των αθλητών στο ‘αλώνι’ αγωνιστικό χώρο, γινόταν με εντυπωσιακό τρόπο, με χτυπήματα χεριών. Ο ήχος του ζουρνά και του νταουλιού δεν σταματούσε παρά μόνο με την ανάδειξη του μεγάλου νικητή. Μεταφορικά η λέξη σημαίνει ήρωας , ατρόμητος και θαρραλέος .
Στα χωριά της Πατρίδας στην Ανατολική Θράκη , στα πανηγύρια, με την εκκλησιαστική λατρευτική δραστηριότητα είχαν και κοσμικές διασκεδάσεις και τις έφεραν κι εδώ, στην Νέα Δήμητρα .
Οι ιπποδρομίες , οι ποδηλατοδρομίες αργότερα ήταν ενταγμένες, σε κάθε πανηγύρι του Αη Γιώργη του χωριού μας .
Η πάλη δεν επικράτησε στο χωριό μας ως έθιμο και το γνωρίζουμε μόνο από περιγραφές των παππούδων μας , θυμίζοντας ότι οι άνθρωποι της Νέας Δήμητρας, αν και ξεριζωμένοι , διατήρησαν τις μνήμες τους σε μια νέα πατρίδα . Έτσι κάθε ιστορία , κάθε ανάμνηση είναι μια απόδειξη ότι οι παλιοί συνεχίζουν να ζουν ανάμεσά μας !