Η Φέτα Ψωμιού του Χωριού μας
Η φέτα ψωμί συνδέεται με τον τόπο μας και τις μνήμες του . Κάθε μέρα οι οικογένειες ζύμωναν το ψωμί τους σε ξυλόφουρνους που ήταν εκτός από βασικό τρόφιμο και σύμβολο της σκληρής δουλειάς. Αυτό το λίγο ψωμάκι γινόταν για εμάς τα παιδιά ένα μικρό γεύμα .
Με μια μεγάλη φέτα ζυμωτού ψωμιού στο χέρι τριγυρνούσαμε στους δρόμους του χωριού , στις γειτονιές . Την αφήναμε μισοφαγωμένη , την ακουμπούσαμε σε ένα κεραμίδι επάνω παίζαμε για ώρες και συνεχίζαμε να τρώμε . Αυτό συνέβαινε τις περασμένες δεκαετίες , που ήμασταν μικρά παιδιά .
Ξεχνιούνται τα φτωχά παιδικά χρόνια, που το λίπος , η ζάχαρη και ότι άλλο θα περιγράψουμε παρακάτω για τον ουρανίσκο μας ήταν αμβροσία !
Η φέτα ψωμιού είχε λίπος γουρουνιού ή αγελάδος με ζάχαρη!
Η φέτα ψωμιού ήταν βρεγμένη με νερό και ζάχαρη. Κάποιοι προτιμούσαν πασπαλισμένο επάνω καφέ ή κακάο!
Η φέτα ψωμιού είχε πελτέ σάλτσα ντομάτας επάνω!
Η φέτα ψωμιού είχε λάδι και ζάχαρη!
Η φέτα ψωμιού είχε λάδι και ρίγανη !
Η φέτα ψωμιού είχε μαργαρίνη και μπόλικη ζάχαρη!
Η φέτα ψωμιού είχε πάνω της ζαχαρούχο γάλα του κουτιού , όταν κυκλοφόρησε το ζαχαρούχο !
Η φέτα ψωμιού ήταν τηγανισμένη με αυγό , με αλάτι ή ζάχαρη , η λεγόμενη αυγόφετα ! Πόσες παραλλαγές αυτού του πολύτιμου γεύματος !
Η μαμά μας με φροντίδα άπλωνε πάνω στην φέτα το λίπος, την ζάχαρη ή την σάλτσα ντομάτας και η κάθε μπουκιά της ήταν μια απόλαυση . Ήταν η γεύση της απλότητας και της φτώχειας , που εύρισκε γιορτή σε κάθε ψιχουλάκι . Πόση ζάχαρη φάγαμε και πόσο νόστιμα ήταν όλα !
Και εκείνο το θεϊκό , τρομερό γλύκισμα που κάλυπτε τις ανάγκες μας για γλυκό ήταν μέσα σε μία μεγάλη φλυτζάνα, λεγόμενη τσάσκα ! Το αυγό χτυπημένο σάν αφρός με ζάχαρη και κακάο ήταν το καλύτερο γλύκισμα!
Πώς να περιγράψεις στα σημερινά παιδιά αυτήν την πανδαισία γεύσεων ! Και πώς θα το καταλάβουν !
Το καλύτερο σάντουιτς που είχαμε ποτέ ήταν φέτα πάνω, φέτα κάτω και ενδιάμεσα τηγανητή μελιτζάνα ! Ήταν η σπεσιαλιτέ της αδελφής μου Νούλας, που την έμαθε και σε μάς !
Η καλύτερη φρυγανιέρα ήταν η σόμπα μας που η μαμά μας έβαζε μια χαρτοπετσέτα , πάνω την φέτα ψωμιού και γινόταν φρυγανιά .
Επίσης οι γιαγιάδες μας φρόντιζαν να μάς δίνουν το φρέσκο αυγουλάκι μελάτο με μικρές μπουκίτσες μέσα σε μια φλυτζάνα .
Και έβλεπες να τρέχουν «το κατόππ(ι)»στα εγγονάκια , για να τα ταΐσουν το αυγουλάκι ! Νοιώθοντας κι αυτές ότι προσφέρουν στην διατροφή τους .
Αργότερα κάποια ευλογημένη νοικοκυρά παρασκεύασε την πρώτη σπιτική «μερέντα» με βιτάμ, άχνη ζάχαρη και κακάο . Χτυπημένα όλα μαζί ήταν ένα νόστιμο άλειμμα για τις φέτες του ψωμιού.
Μάς άρεσαν τα γλυκά, όπως αρέσουν σε όλα τα παιδιά και ζαχαροπλαστεία δεν υπήρχαν στο χωριό μας. ‘Έτσι καλύπτονταν οι ανάγκες μας με αυτούς τους τρόπους.
Βέβαια οι γιαγιάδες μας ήταν συχνά ανασκουμπωμένες και έφτιαχναν τις γλυκές ή αλμυρές πίτες , τους γκιουζλεμέδες, τις φουσκίτσες , τις μιλίνες και άλλα πολλά .
Η φέτα του ψωμιού όμως ήταν η γρήγορη λύση ! Οι γιαγιάδες μας και οι μανούλες μας εφεύρισκαν διάφορα ,για να μάς ταΐσουν και να μάς ευχαριστήσουν .
Αν δεν στερηθείς κάποια πράγματα δεν γνωρίζεις την αξία τους.
Η φέτα ψωμιού από τα παιδικά μας χρόνια στο χωριό δεν ήταν μόνο μια ανάμνηση γεύσης ,αλλά ένα σύμβολο αυθεντικότητας , απλότητας και ζεστασιάς εκείνης της εποχής. Η κάθε μπουκιά , γεμάτη από τις σπιτικές γεύσεις και την φροντίδα των δικών μας , μάς θυμίζει ένα παρελθόν όπου το λίγο ήταν αρκετό . Εκείνες οι στιγμές με την φέτα στο χέρι μάς συνδέουν με την αγάπη για το χωριό μας και τους ανθρώπους του .
Και όπως γλυκά ήταν όλα αυτά , το ίδιο γλυκιά μάς φαινόταν και η ζωή μας !
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023